ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Παλιά λέγαμε «ο χορτασμένος το νηστικό δεν μπορεί να τον καταλάβει». Κατ΄ αντιστοιχία, όσοι βρίσκονται ακόμα «μέσα στο παιχνίδι», όσοι διατηρούν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής και καταφέρνουν, παρά τις δυσκολίες και τη μείωση του εισοδήματός τους, να καλύπτουν τις ανάγκες τους, δεν μπορούν να καταλάβουν την οργισμένη, παράλογη, πιθανόν αδιέξοδη αντίδραση εκείνων που έχουν χάσει τα πάντα.

Πάνω από 1 εκατομμύριο οι άνεργοι με βάση τα επίσημα στοιχεία (που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότεροι), περίπου 360 χιλιάδες οι υποαπασχολούμενοι, 400 χιλιάδες οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Προσθέστε και τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους που δεν βρίσκουν τρόπο να μπουν στην αγορά εργασίας και δεν καταμετρώνται, και θα έχετε μια εικόνα της νέας κοινωνικής διαστρωμάτωσης που ανατρέπει όλα όσα ξέραμε και δημιουργεί, πέραν των άλλων, ένα απολύτως ρευστό και αχαρτογράφητο πολιτικό δυναμικό. Κανείς δεν ξέρει πώς θα χρησιμοποιήσει την ψήφο του αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, και πολύ περισσότερο τα κόμματα και το ιδρυματισμένο πολιτικό προσωπικό.

Τα βασικά διλήμματα των εκλογών, πορεία ενταγμένη στο ευρωπαϊκό πλαίσιο ή εθνικός αναχωρητισμός, ευρώ ή δραχμή, έχουν νόημα για όσους βρίσκονται «μέσα στο παιχνίδι». Τα επιχειρήματα ένθεν κακείθεν είναι ισχυρά όταν επικαλούνται και εδράζονται στη λογική. Αλλά γιατί να περιμένει κανείς λογική από τον απελπισμένο; Τι να φοβηθεί ο άνεργος από το πέρασμα στη δραχμή; Ποια στάση πληρωμών να τρομοκρατήσει τον μη πληρωνόμενο;  Γιατί να νοιώθει ανασφαλής από μια πιθανή πολιτική αστάθεια εκείνος του οποίου το σήμερα είναι απολύτως ασταθές; Αυτού του είδους οι φόβοι αφορούν εκείνους που έχουν να χάσουν πράγματα περισσότερα από «τις αλυσίδες τους» όπως έλεγε ο Μαρξ. Βεβαίως στην πραγματικότητα, από τις απαντήσεις που θα δώσει η κάλπη στα διλήμματα αυτά διακυβεύονται πολύ περισσότερα απ΄ όσα πιθανόν αναγνωρίζει ο άνεργος, ο υποαπασχολούμενος, ο απλήρωτος. Αλλά για να συνειδητοποιήσει και αξιολογήσει τις κρίσιμες διακυβεύσεις απαιτείται νηφαλιότητα την οποία δικαιούται να μην έχει…

Έτσι, την ώρα που στις τηλεοράσεις θα οξύνεται η εντός του συστήματος πολιτική αντιπαλότητα, ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα θα αναζητά αντισυστημική ψήφο διαμαρτυρίας και τιμωρίας, με αποτέλεσμα να φουσκώνουν τα πανιά ακραίων πολιτικών μορφωμάτων ή να αποκτούν δυσανάλογο ρόλο πολιτικές προσωπικότητες και αρχηγοί καταχωρισμένοι στους καταλόγους των γραφικών. Και η ψήφος τιμωρίας να μετατρέπεται πιθανόν σε ψήφο αυτοτιμωρίας.

Μόνη ίσως σανίδα σωτηρίας η αποχή. Αν μεγάλο μέρος των απελπισμένων σιχτιρίσει και τις ίδιες τις εκλογές μαζί με τις συστημικές δυνάμεις, θα έχει δώσει μια βαθιά ανάσα στο… σύστημα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.