ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο φερετζές μιας κυβέρνησης «Μπαλαμουτίν»

Τελικά, μάλλον είχε δίκιο ο συγγραφέας Σκότ Φιτζέραλντ όταν έγραφε ότι «η αισιοδοξία είναι η παρηγοριά μικρών ανθρώπων σε μεγάλες θέσεις». Ειδικά στην Ελλάδα το γνωμικό του ταιριάζει απόλυτα. Δεν πρόλαβε να αναπτερωθεί το εθνικό φρόνημα από την άφιξη της Αμάλ Αλαμουντίν στην Αθήνα και την ίδια στιγμή τα φιλόδοξα σενάρια επιτυχίας των κυβερνητικών “Αμάν Μπαλαμουτίν” αγκομαχούσαν στον ανήφορο του πανικού και της αγωνίας.

Διότι ναι μεν μόνοι μας και αναμεταξύ μας εμείς οι Έλληνες μπορούμε να κάνουμε με ομοψυχία θαύματα, αλλά όχι και παντού. Σαφώς και μπορούμε με τη βοήθεια της κυρίας Κλούνει να διεκδικήσουμε την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, αλλά με την αρωγή οποιουδήποτε μπαλαμουτιού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη πιστοληπτική διαβάθμιση της χώρας που παραμένει στα «σκουπίδια».

Ακριβώς εκεί σκοντάφτει με την προπέτεια της η κυβέρνηση. Βιάσθηκε να εκθειάσει στους ιθαγενείς την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος σταθεροποίησης, να διαλαλήσει την έξοδό της χώρας από την επιτήρηση και να διατυμπανίσει την αναζήτηση χρηματοδότησης από τις αγορές. Μόνο που τις τελευταίες δεν τις ρώτησε αν έχουν όρεξη να ακούσουν την ακατάσχετη αερολογία της. Πόσο μάλλον να κουβεντιάσουν τις στενές χρονικά εκλογικές της ανάγκες της και να στηρίξουν με ευαισθησία το αυθαίρετο μεταμνημονιακό της αφήγημα;

Έτσι κι αλλιώς οι απρόσωπες και επιθετικές αγορές δεν ξεγελιούνται εύκολα από πολιτικάντικα τερτίπια. Με μοναδικό ενδιαφέρον και κίνητρο το άγριο κερδοσκοπικό κυνήγι δεν διαθέτουν ίχνος συναισθηματισμού. Δεν τους καίγεται καρφί α δοκιμάζεται βάναυσα η συνοχή της κοινωνίας, αν υποφέρουν οι στερημένοι πολίτες, αν διαλύονται οι προσδοκίες της νέας γενιάς . Αυτά τα έχουν γραμμένα στα παλιά τους τα παπούτσια.

Και ακλόνητες στο ρόλο τους ως στυγνοί χωροφύλακες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας επιβάλουν αμείλικτη δημοσιονομική πειθαρχία. Ως εκ τούτου επηρεάζουν τις αποφάσεις και, προς όφελός τους, ρυθμίζουν την εφαρμοζόμενη πολιτική των κυβερνήσεως . Συχνά με ταπεινωτικές για τους πιο αδύναμους διαδικασίες. Οπότε, πού πας ρε δόλιε Καραμήτρο με τους λεονταρισμούς σου για πρόωρη απεμπλοκή από ελέγχους και λεβέντικες απομακρύνσεις από επιτηρήσεις; Με μια μπαταριά από το δίκαννο του κερδοσκοπικού τους σαφαριού εκτόξευσαν το κόστος δανεισμού σου στα επίπεδα το 2010, όταν με παρόμοια επιτόκια εξανάγκασαν τη χώρα να αλυσοδεθεί στα μνημόνια.

Γίνεται φανερό ότι η, προσωρινή έστω, αντίδραση των αγορών ασκεί προειδοποιητική πίεση προς τον εγχώριο πολιτικό κόσμο να συνεχίσει ομαλά την αποπληρωμή των δανείων της χώρας. Κυρίως. όμως, του υπενθυμίζει αυστηρά να μην ανατραπεί η ακολουθούμενη πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας, που θα δημιουργούσε προηγούμενο απείθειας από τους Ιταλογάλλους. Δεδομένου ότι αυτές οι δυο μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης θέλουν να χαλαρώσει το πρόγραμμα της δημοσιονομικής λιτότητας, που φέρει τη σφραγίδα της Γερμανίας.

Σε αυτό το περιβάλλον αναταραχής η κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε άτακτη και ταπεινωτική αναδίπλωση. Χωρίς καν να περιμένει να κάτσει η σκόνη και δίχως να αναρωτηθεί αν αυτό που δεν της δίνουν οι δανειστές σήμερα πρόκειται να το δώσουν στην αξιωματική αντιπολίτευση όταν μερικούς μήνες αργότερα γίνει κυβέρνηση.

Έσπευσε, ωστόσο, πανικόβλητη να αρπάξει την ομπρέλα της προληπτικής γραμμής χρηματοδοτικής στήριξης που έχουν απαιτήσει οι δανειστές στο άκουσμα των παλικαρισμών της περί πρόωρης εξόδου από τα προγράμματα στήριξης . Και ήδη τη χρησιμοποιεί σαν προκάλυμμα της επικείμενης κηδεμονίας του υπό οποιαδήποτε μορφή και ονομασία νέου μνημονίου. Όπως ακριβώς ο φερετζές που αρμόζει σε μια κυβέρνηση «Μπαλαμουτίν».

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.