ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η αριθμητική του χρέους

Ας κάνουμε μια μικρή νοητή βόλτα στο μέλλον. Πραγματοποιούνται εκλογές και σχηματίζεται ισχυρή κυβέρνηση Σύριζα.

Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επαναλαμβάνει την πάγια θέση ότι κεντρικός στόχος της νέας κυβέρνησης είναι η διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και η εφαρμογή προγράμματος παραγωγικών επενδύσεων για την ανόρθωση της οικονομίας.

Λίγες εβδομάδες ο νέος Υπουργός  Οικονομικών συμμετέχει σε προγραμματισμένο Eurogroup. Εκεί παρουσιάζει τις μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια, και το μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης που πλήττει την κοινωνία και δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει καμία άλλη λύση πέραν της γενναίας ανακούφισης του ελληνικού χρέους. Οι εταίροι οφείλουν να δείξουν την αλληλεγγύη τους.

Δυστυχώς απέναντι στην ελκυστική, τουλάχιστον για εμάς, αυτή αφήγηση είναι πιθανό να αντιπαρατεθούν ορισμένοι απλοί αριθμοί: οι δανειακές ανάγκες άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Το 2015 οι συνολικές δανειακές ανάγκες της Ελλάδας διαμορφώνονται ως ποσοστό του ΑΕΠ λίγο υψηλότερα του 18% όσο είναι και οι ανάγκες της Γαλλίας. Για την ίδια χρονιά οι δανειακές ανάγκες της Ισπανίας διαμορφώνονται στο 20% του ΑΕΠ, της Πορτογαλίας στο 22% και της Ιταλίας στο 28%! Ας ελπίσουμε οι εταίροι μας να μην προχωρήσουν στο 2016. Γιατί αν το κάνουν θα δούμε ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες διαμορφώνονται το 2016 σε 4,3% του ΑΕΠ για την Ελλάδα, έναντι 17,4% του ΑΕΠ για την Γαλλία, 24,6% του ΑΕΠ για την Ιταλία, 17,8% του ΑΕΠ για την Πορτογαλία και 19,4% του ΑΕΠ για την Ισπανία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η χώρα επιβαρύνεται με πολύ χαμηλά επιτόκια ενώ έχει επιμηκυνθεί και η περίοδος αποπληρωμής των δανείων.

Πως ακριβώς λοιπόν θα ζητήσουμε την διαγραφή του χρέους; Με ποια επιχειρήματα; Και πως θα αντιδράσει άραγε στην παρέμβαση του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών ο Πορτογάλος, ο Γάλλος, ο Ισπανός και ο Ιταλός ομόλογός του; Γιατί εμείς και όχι αυτοί; Και τι ακριβώς θα πούμε εδώ μεταξύ μας που χρόνια τώρα πιπιλάμε ότι το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι το δυσβάσταχτο του χρέους και τα τοκογλυφικά επιτόκια;

Ασφαλώς το ύψος του ελληνικού χρέους είναι πολύ μεγάλο, ωστόσο, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία πιεστική ανάγκη για να δεχθούν οι εταίροι μια τόσο δραστική κίνηση, όπως είναι η διαγραφή χρέους. Από το 2022 η παραπάνω εικόνα ανατρέπεται και το θέμα της εξυπηρέτησης του χρέους θα τεθεί και πάλι επιτακτικά όμως στην παρούσα συγκυρία -και με δεδομένη την πολύ χειρότερη εικόνα άλλων κρατών- είναι δύσκολο να πετύχουμε διαγραφή χρέους.

Άλλωστε η εκτόξευση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια δεν οφείλεται στην αύξηση του δανεισμού αλλά στην κατάρρευση -περίπου κατά 30% την τελευταία 6ετία- του ΑΕΠ. Η διαγραφή του χρέους θα καταστεί αναπόφευκτη πραγματικότητα μόνο σε μια περίπτωση: αν η συρρίκνωση του ΑΕΠ συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια. Μια προοπτική που θα πρέπει όλοι να απευχόμαστε.

 

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας των βιβλίων: «Το Άδοξο Τέλος – Η μετέωρη πορεία, η συντριβή και η αναγέννηση των Ελληνικών Τραπεζών» (2013), και  «Η Άνοδος και η Πτώση του Homo Economicus – Ο μύθος του ορθολογικού ανθρώπου και η χαοτική πραγματικότητα» (2012). (Αμφότερα, εκδόσεις Παπαδόπουλος)

 

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Θ.Τ. 8:50 28/11/2014

    Και τι τον νιάζει τον τσίπρα τι θα πουν οι «νότιοι» ?
    Το πρώτο είναι να γίνει πρωθυπουργός της «αριστεράς»
    μιάς «αριστεράς» με ιδεολογικό «πατερούλη» τον Ηρόστρατο .

    Οσο για Σαμαρά/ΒΒ οι άνθρωποι είναι συνεπείς !
    ξηλώνουν ότι έβαλε μπροστά το ΠΑΣΟΚ 2009 – 2011
    και πρέπει να φύγουμε και από τα χαμηλά επιτόκια
    του ΓΑΠ με τις συμφωνίες της 26ης/102014 .

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.