ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Μπορούμε σήμερα να τελειώσουμε με αυτή την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία;

Πόσο μπορεί να επηρεάσει την Ευρώπη μία ενδεχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή εκλογική αναμέτρηση; Φαινομενικά, η Ελλάδα είναι μία μικρή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πλέον, από το περίφημο PSI και μετά, δεν αποτελεί καν «συστημικό κίνδυνο» για την Ευρωζώνη.

Στον αντίποδα, στην Ευρώπη δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Σταδιακά, ακόμη και σε χώρες που η κρίση δεν έχει αγγίξει τους πολίτες στο πετσί τους (υπό την έννοια ότι δεν έχει κλιμακωθεί η εξαθλίωση, δεν έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες κτλ), η κοινωνία δείχνει να φεύγει από το κέντρο της παραδοσιακής πολιτικής γεωγραφίας και να μετακινείται προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά.

Στη Γαλλία, η Ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν προελαύνει, απειλώντας σοβαρά ακόμη και αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Σε άλλες χώρες, ευτυχώς, οι πολίτες αντέδρασαν υγιώς και δεν στράφηκαν στην ξενοφοβική, ρατσιστική και αντιευρωπαϊκή Ακροδεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, οι Podemos στην Ισπανία, το Σιν Φέιν στην Ιρλανδία είναι μερικά μόνο παραδείγματα χωρών, όπου οι πολίτες στρέφονται προς τα αριστερά.

Και, φυσικά, δεν είναι καθόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι αυτές οι τεκτονικές πολιτικές μεταβολές συμβαίνουν σε χώρες που δοκιμάστηκαν –και δοκιμάζονται- από την σκληρή λιτότητα. Γιατί, εκτός από τις τραγικές σκηνές που εκτυλίσσονται καθημερινά σε Ισπανία και Ελλάδα, ακόμη και στην «πετυχημένη» Ιρλανδία, οι επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας είναι παρούσες: μπορεί τα νούμερα να ευημερούν, ωστόσο οι άνθρωποι υποφέρουν, οι νέοι βλέπουν το μέλλον τους να περιλαμβάνει μόνο επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία, με άθλια συνταξιοδοτική προοπτική και ένα κοινωνικό κράτος που μετά βίας θυμίζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Ανοίγει ένας κύκλος

Τούτων δοθέντων, φαίνεται πως με την σημερινή, εκτός απροόπτου, νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές, θα ανοίξει ένας νέος ευρωπαϊκός κύκλος, υπό μία βασική προϋπόθεση: ότι οι δανειστές και οι χώρες του σκληρού Βορρά δε θα αποφασίσουν να «δώσουν το παράδειγμα» στους λοιπούς «απείθαρχους» της Ευρώπης, υιοθετώντας μία σκληρή στάση έναντι της Ελλάδας.

Αν γίνει αυτό, τότε θα προκληθεί προφανώς αδιέξοδο, οι εταίροι θα έχουν αποδείξει πως σκοπεύουν να συνεχίσουν «τιμωρητικά» και στην περίπτωση αυτή δε θα φταίει καν ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρόκειται για μία επιλογή της γερμανικής ελίτ, προκειμένου να κάνει επίδειξη δύναμης και ισχύος στις υπόλοιπες χώρες και στους λαούς που αμφισβητούν το δόγμα της ακραίας δημοσιονομικής ορθοδοξίας.

Ωστόσο, το τίμημα σ’ αυτή την περίπτωση θα είναι μεγάλος, η αστάθεια περί το ευρώ θα επιστρέψει, ενώ η Ευρώπη θα έχει δείξει –για μία ακόμη φορά- πως αμφισβητεί ακόμη και το αυτονόητο δικαίωμα της εθνικής κυριαρχίας μίας χώρας που, αφ’ ης στιγμής δεν παράγει νέα ελλείμματα και χρέη, δεν δικαιούται κανείς να της πει αν θα βρει λεφτά από τους συνταξιούχους, τους φτωχούς, τους εργάτες ή τις off shore.

Αν, όμως, η Ευρώπη αποφασίσει να σεβαστεί αυτονοήτως το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει ο ίδιος για την μοίρα του, έχει κάθε λόγο να προσπαθήσει να τα βρει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, να τερματιστεί η λιτότητα, σε συνδυασμό όμως με σαρωτικές μεταρρυθμίσεις (μεταρρυθμίσεις πραγματικές όχι σαν αυτές που επέβαλλε η τρόικα) και πάταξη των γνωστών ντόπιων «φυλάρχων» που παρασιτούν σε βάρος όλων μας.

Τότε, είναι βέβαιο η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και η επιτυχία του κάνει πράξη όσα λέει –ή, μέρος απ’ αυτά- θα ανοίξει έναν νέο πολιτικό κύκλο στην Ευρώπη. Έναν νέο κύκλο, στον οποίο θα πρωταγωνιστούν αριστερά κόμματα, τα οποία ήδη έρχονται να πάρουν την κυρίαρχη θέση της σοσιαλδημοκρατίας στον παραδοσιακό διπολισμό όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών.

Πρόωρο; Πράγματι. Ωστόσο, αναγκαίο. Ο ολίγιστος Ολάντ στη Γαλλία θα έκανε τον Μιτεράν να ντρέπεται, αν ζούσε. Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες κάνουν τα κόκαλα του Βίλι Μπραντ να τρίζουν. Είτε ακούει τον Μοσκοβισί είτε τον Σόιμπλε, είτε τη Μέρκελ είτε τον Γκάμπριελ, δυσκολεύεται κανείς να εντοπίσει διαφορές. Όχι στρατηγικές, αυτές έχουν καταργηθεί προ πολλού. Έστω διαφορετικές αποχρώσεις βρε αδερφέ, να καταλάβεις ότι αυτός που μιλάει είναι –ή ήταν κάποτε- σοσιαλιστής ή σοσιαλδημοκράτης.

Κοντολογίς, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει μεγάλη ευθύνη για την κατίσχυση της Κεντροδεξιάς και της συντήρησης. Όχι μόνο διότι, τον καιρό της παντοδυναμίας της, έψαξε να βρει τον «τρίτο δρόμο» ελαστικοποιώντας τις σχέσεις εργασίας, αφήνοντας τους ιδιώτες να βάλουν χέρι στα δημόσια αγαθά και ξεκινώντας τον «περιορισμό» του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, αλλά και επειδή τώρα, που έχει χάσει τη δική της αφήγηση και είναι παρακολούθημα της ευρω-Δεξιάς (όπως καταφανέστατα έδειξαν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και οι πρόσφατες Ευρωεκλογές…) συνεχίζει να είναι σφιχτά δεμένη με τις συντηρητικές πολιτικές και την λιτότητα.

Καιρός, λοιπόν, είναι οι Ευρωπαίοι πολίτες να αφήσουν τη Σοσιαλδημοκρατία σφιχταγκαλιασμένη με την ευρω-Δεξιά, να ψάχνει την «ανταγωνιστικότητα», να αναζητεί τρόπους να γίνει ένας Ευρωπαίος εργαζόμενος το ίδιο φτηνός με έναν Κινέζο και να αναθέσουν την υπεράσπιση του κοινωνικού ευρωπαϊκού κεκτημένου σε κάποιον που το έκανε πάντα χωρίς να «πουλήσει» τους αγώνες του: στην Αριστερά.

Και, αν αυτός ο κύκλος ανοίξει μακροπρόθεσμα, ίσως στο μέλλον τα κόκαλα των Μπερλινγκουέρ, Καρίγιο, Κύρκου και Δρακόπουλου να μην τρίζουν, όπως τρίζουν τώρα του Μιτεράν και του Βίλι Μπραντ.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Θ.Τ. 9:06 25/01/2015

    Μιλάτε γιά την λιτότητα και
    όχι γιά την λαμογιά.
    Μιλάτε γιά τον πυρετό
    και όχι για την αρρώστεια .
    Μιλάτε γιά την ηγεσία της σοσιαλδημοκρατίας
    ( και έχετε δίκιο ! )
    αλλά δεν μιλάτε γιά την ηγεσία
    της «αριστεράς» του 1989 και του 2009 – 2015 .
    Μιλάτε γιά Μπερλιγκουέρ και Καρίγιο
    μα αυτοί ήταν ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΟΙ
    δεν ήταν διαφημιστάκια !

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.