ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

(Κεντρο)δεξιά σε υπαρξιακή κρίση

Μέσα σε 2,5 μόλις χρόνια, η χώρα γνώρισε τη χειρότερη και σκληρότερη κυβερνώσα Δεξιά από την Μεταπολίτευση ως σήμερα.

Πέραν των σκληρών περιοριστικών μέτρων, η θητεία της απελθούσης κυβέρνησης και του τέως πρωθυπουργού αφήνει πίσω της μία υπονομευμένη Δημοκρατία, εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, μία διαιρεμένη κοινωνία και μία σειρά υποβαθμισμένων θεσμών.

Μέσα σε μόλις 2,5 χρόνια, η κυβέρνηση και η ΝΔ μετακινήθηκαν προς τα ακροδεξιά, δοκίμασαν τις δημοκρατικές αντοχές ακόμη και κεντροδεξιών πολιτών, ενώ αφήνουν μία χώρα τραυματισμένη απ’ όλες τις απόψεις.

Η Le Monde και η Le Figaro και έκρυψαν την έκπληξή τους με την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να ταυτίσει τους ισλαμοφασίστες που χτύπησαν την Charlie Hebdo με τους παράτυπους μετανάστες ή, ακόμη χειρότερα, με τους πρόσφυγες, που συνωθούνται στα ελληνικά σύνορα. Παράλληλα, ο απελθών πρωθυπουργός έκανε προεκλογική εκστρατεία εξαίροντας την «χρησιιμότητα» του φράχτη του Έβρου, δύο μόλις 24ωρα αφότου ένα 4χρονο κοριτσάκι είχε βρεθεί να κλαίει επί 10 ώρες πάνω στο πτώμα του παγωμένου από τα κρύα νερά του Έβρου πατέρα του.

Η ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είχε καταργηθεί, η «Ώρα του Πρωθυπουργού» είχε καταργηθεί, το δικαίωμα της αντιπολίτευσης να ζητήσει προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση είχε αγνοηθεί, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς δεν πατούσε το πόδι του στη Βουλή για κανέναν λόγο. Όλα αυτά, ενόσω το υπουργικό συμβούλιο δεν λειτουργούσε, κυβερνητική επιτροπή δεν είχε συγκληθεί και τις αποφάσεις έπαιρνε μία παρέα «σαμαρικών» -από το Δίκτυο 21 προερχόμενοι- χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση –ή έστω ενημέρωση- κάποιου συλλογικού οργάνου. Η Πολιτική Επιτροπή, η Εκτελεστική Γραμματεία και η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ ήταν «διακοσμητικά» όργανα, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονταν σε έναν κλειστό κύκλο στο Μέγαρο Μαξίμου και όλοι οι υπόλοιποι τις μάθαιναν από τις εφημερίδες.
Όλα αυτά, την ώρα που η κυβέρνηση –με την «ανοχή» του ΠΑΣΟΚ και του Ευάγγελου Βενιζέλου- υιοθετούσε απολύτως την ακροδεξιά ατζέντα, ο εξ απορρήτων του Αντώνη Σαμαρά, Τάκης Μπαλτάκος αποκαλύφθηκε πως βρισκόταν σε παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τους υπόδικους νεοναζί, ενώ το Μαξίμου «προσπερνούσε» κάθε μέρα τη Βουλή και τη δημοκρατική διαδικασία με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, προεδρικά διατάγματα και νομοσχέδια με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και, μάλιστα, «με έναν νόμο σε ένα άρθρο».

Επαναπροσδιορισμός

Η ΝΔ που έπεσε προχθές από την εξουσία δεν έχει, προφανώς καμία σχέση με τη ΝΔ που παρέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς το 2009. Σταδιακά, το κόμμα της Συγγρού υιοθέτησε ακραίο λόγο, νομιμοποίησε, σε πολλές περιπτώσεις, την ατζέντα της Χρυσής Αυγής, ενώ επί της ουσίας έπαψε να λειτουργεί η διαβούλευση, η κρίση και η κριτική. Η ΝΔ πήρε διαζύγιο από τον χώρο του Κέντρου, από τον «μεσαίο χώρο» αλλά και από όσους ψηφοφόρους θα μπορούσαν να την ψηφίσουν υπό τον… φόβο «μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ».

Βεβαίως, για όλα τα παραπάνω δεν μιλούσαν πολλοί. Βλέπετε, σε ένα κόμμα εξουσίας, η κατάκτηση και η διατήρηση αυτής της εξουσίας αποτελεί μία πρώτης τάξεως συγκολλητική ουσία, που περιορίζει τις γκρίνιες, καταπνίγει την όποια κριτική και επιβάλλει, ατύπως, έναν κανόνα σιωπής –κάτι σαν την «ομερτά» των μαφιόζων.

Ωστόσο, αυτή η συγκολλητική ουσία παρήλθε. Και η ΝΔ βρίσκεται πλέον, έπειτα από μία επώδυνη και στρατηγική ήττα, αντιμέτωπη με υπαρξιακά διλήμματα: είτε θα αλλάξει, θα επιχειρήσει εκ νέου να απευθυνθεί προς το Κέντρο του πολιτικού φάσματος και θα παραμείνει ένα κόμμα σε κούρσα εξουσίας, είτε θα παραμείνει ως έχει και, λόγω της αντιπολίτευσης, θα μετατραπεί σταδιακά σε μια μεγαλύτερη Πολιτική Άνοιξη –και, πάντως, όχι στον έναν από τους δύο πόλους του πολιτικού συστήματος και του «αστικού κόσμου».

Ο απελθών πρωθυπουργός απέδειξε την απέχθειά του προς τον διάλογο και τον πολιτικό πολιτισμό ακόμη και μετά την ήττα του, μέσα σε μόλις δύο 24ωρα. Με ορισμένα φτηνά μικροπολιτικά τερτίπια απέφυγε να παραδώσει στον Αλέξη Τσίπρα την πρωθυπουργία, σπάζοντας μία άτυπη παράδοση πολλών χρόνων. Παράλληλα, ο κ. Σαμαράς, όπως λένε οι πληροφορίες, προσπαθεί να αποφύγει τη διεξαγωγή συνεδρίου, παρότι μία τέτοια διαδικασία είναι αυτονόητη μετεκλογικά για όλα τα κόμματα –πολλώ δε μάλλον για εκείνα που έχουν υποστεί βαριά ήττα.

Όσο κι αν το αποφεύγει, το Συνέδριο κάποια στιγμή θα γίνει. Το εκλογικό αποτέλεσμα και η ως τώρα στρατηγική του κόμματος θα αποτιμηθούν, ο Αντώνης Σαμαράς θα κληθεί να αναλάβει τις ευθύνες του. Και τότε, θα τεθεί επί της ουσίας ένα κρίσιμο ερώτημα ουσίας, που θα επηρεάσει την ίδια την ύπαρξη της ΝΔ ως μεγάλου κόμματος εξουσίας: αν η ΝΔ θα αλλάξει προσανατολισμό και θα μετατραπεί εκ νέου σε ένα κόμμα της μετριοπαθούς ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς ή αν θα παραμείνει μία Πολιτική Άνοιξη σε λίγο μεγαλύτερες διαστάσεις. Τα ανακλαστικά εξουσίας των «γαλάζιων» στελεχών προφανώς θα δώσουν, όπως όλα δείχνουν, την πρώτη απάντηση. Και τότε θα καταστεί σαφές πως ένας αρχηγός που ταυτίστηκε με την ακροδεξιά στροφή και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους, προφανώς δεν μπορεί να ανοίξει τα φτερά της ΝΔ προς το Κέντρο του πολιτικού φάσματος.

3 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. ej,and 16:43 29/01/2015

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ………..

    ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΤΕ ΠΟΛΥ ΔΡΟΜΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΤΕ ΣΩΣΤΑ.
    ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ;

  2. ej,and 16:41 29/01/2015

    …..ΑΛΛΑ κ. ΜΕΛΙΓΚΩΝΗ ΜΟΥ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΑΡΧΑΡΙΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
    ΓΙΑ ΒΡΕΣ ΤΕ ΚΑΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ. ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΔΗΛΑΔΗ.
    ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΟΛΥ ΔΡΟΜΟ ΜΕΡΧΡΙ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΚΑΛΑ………..

  3. ej,and 16:37 29/01/2015

    ΣΠΑΝΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.