ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

  Λες να γίνεται να καταργηθεί το Μνημόνιο;

Την περασμένη Παρασκευή, εικόνα ρήξης: Έκδηλη ανησυχία, η εικόνα του προέδρου του Eurogroup να φεύγει εκνευρισμένος -και με απρεπή, είναι η αλήθεια, τρόπο- από την αίθουσα συνεντεύξεων του υπουργείου Οικονομικών και οι πρώτοι φόβοι πως οι αγορές που θα άνοιγαν τη Δευτέρα θα έστελναν το Χρηματιστήριο στο βυθό και τα ελληνικά ομόλογα στο θεό.

Και μετά, το βράδυ της Κυριακής, μία καταιγίδα θετικών ειδήσεων: ο γάλλος πρωθυπουργός και ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών να στηρίζουν το αίτημα της Ελλάδας, ο Ομπάμα (!) να κάνει δήλωση κατά της λιτότητας και να διαμηνύει στο Βερολίνο, ο Γιούνκερ να αφήνει να διαρρεύσει ότι δέχεται να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός και να καταργηθούν οι «ταπεινωτικές επισκέψεις» της τρόικας στην Ελλάδα κτλ.

Πλέον, τούτων δοθέντων, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει σήμερα στη Ρώμη και αύριο στις Βρυξέλλες και το Παρίσι έχοντας αρκετά όπλα στη φαρέτρα του και μπορεί βάσιμα να ελπίζει πως η φωνή της Αθήνας δεν είναι φωνή βοώντος εν τη ευρωπαϊκή ερήμω.

Βεβαίως, η διαπραγμάτευση τώρα αρχίζει και τίποτα δεν κρίθηκε ακόμη. Είναι προφανές πως το Βερολίνο δεν πρόκειται να δεχθεί τόσο εύκολα να αμφισβητηθεί η λογική της δημοσιονομικής ορθοδοξίας που έχει επιβάλει τόσο άκομψα και με τόσον σκληρό τρόπο στην Ευρώπη, ενώ ο δρόμος της νέας κυβέρνησης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Μπορεί, λοιπόν, να καταργηθεί το Μνημόνιο; Μπορεί να αποδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ καταλύτης για όλη την Ευρώπη; Από τις Ευρωεκλογές και μετά, αλλά και μετά την «αντάρτικη» συμπεριφορά του κεντρικού τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι απέναντι στο Βερολίνο, έγινε σαφές πως η Ευρώπη βρίσκεται στην αρχή μίας μεγάλης αναθεώρησης. Ο Νότος έχει ταλαιπωρηθεί πολύ, ο «σφιχτός κορσές» του Συμφώνου Σταθερότητας έγινε βρόχος, το ευρώ φαντάζει πιο αδύναμο από το παρελθόν και η δυσφορία πολλών Ευρωπαίων ηγετών προς το Βερολίνο κλιμακώνεται. Οι ως τώρα αντιδράσεις Ευρωπαίων ηγετών και άλλων πολιτικών στελεχών, αλλά και κοινοτικών παραγόντων, δείχνουν πως μπορεί πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει τον καταλύτη των εξελίξεων. Μπορεί, δηλαδή, να φέρει στην επιφάνεια την υπόγεια ενόχληση κατά του Βερολίνου, που επικρατεί καιρό τώρα στο Παρίσι, τη Ρώμη και αλλού.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν εφεξής επιβεβαιωθεί το χειρότερο σενάριο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όλα δείχνουν πως τίποτα δε θα είναι ίδιο πια. Αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι εκλογές, αυτή τη στιγμή θα συζητούσαμε πόσο θα μειωθούν οι επικουρικές συντάξεις, πόσο θα αυξηθεί ο ελάχιστος χρόνος ασφάλισης για την κατώτατη σύνταξη, ποιοι φόροι θα αυξηθούν και ποιοι κλάδοι θα πληγούν περισσότερο από τα νέα μέτρα. Αυτή τη στιγμή συζητάμε την επανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, την κατάργηση της τρόικας, το δικαίωμα ενός κράτους -που τηρεί τους δημοσιονομικούς όρους περί ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και δεν δημιουργεί νέο χρέος- να ρυθμίζει μόνο του τα του οίκου του και να μην τού υπαγορεύουν τεχνοκράτες αν πρέπει να απελευθερωθούν τα ταξί και ποια προϊόντα πρέπει να έχουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Και, επειδή αυτό είναι ένα αυτονόητο δικαίωμα ενός κυρίαρχου κράτους, η κατάργηση του Μνημονίου φαίνεται για πρώτη φορά εφικτή. Με τις προκλήσεις της δημοσιονομικής ισορροπίας και της υλοποίησης πραγματικών μεταρρυθμίσεων (και όχι απολύσεων καθαριστριών...) να παραμένουν ως επιτακτικές εκκρεμότητες και, ταυτόχρονα, μεγάλες προκλήσεις για την κυβέρνηση.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.