ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ρήξη: Ένα σενάριο εκτός ευρωπαϊκής λογικής

Η έκβαση του χθεσινού Eurogroup προφανώς δεν καθησυχάζει κανέναν. Η αίσθηση του αδιεξόδου… «κόβεται με το μαχαίρι» στην ατμόσφαιρα, οι δανειστές εμφανίζονται αμετακίνητοι, την ώρα που η κυβέρνηση δεν μπορεί –αλλά και δεν πρέπει- να κάνει πίσω από τον πυρήνα, τουλάχιστον, όλων όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά.

Και τώρα, τι, λοιπόν; Αυτό είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων –ή καλύτερα ευρώ και, πάντως, όχι δραχμών…

Στην φάση που βρίσκεται η διαπραγμάτευση και με όλες τις πλευρές να έχουν ανοίξει τα βασικά χαρτιά τους, αυτή τη στιγμή ένας λογικός παρατηρητής δεν μπορεί να αποκλείσει κανένα σενάριο: από το καλύτερο για εμάς –δηλαδή την μερική υποχώρηση των δανειστών και τη σύμβαση μίας συμφωνίας που στον πυρήνα της δε θα θυμίζει Μνημόνιο- ως τη χειρότερη –δηλαδή να επιμείνουν σε όλα οι εταίροι, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω και να οδηγούμαστε ανεπαισθήτως στο χείλος του γκρεμού.

Ωστόσο, πριν βγάλουμε συμπεράσματα τα οποία θα βασίζονται στον φόβο και την ανησυχία που προκαλεί η παρούσα αίσθηση αδιεξόδου, καλό είναι να κάνουμε μία αναδρομή στο παρελθόν:

-Πόσες φορές δεν βρεθήκαμε ξανά στο χείλος του γκρεμού και βρέθηκε λύση την τελευταία στιγμή;

-Για πόσους μήνες φλερτάραμε με την κανονική, την ασύντακτη, χρεοκοπία, πριν δημιουργηθεί όπως-όπως στις 25 Μαρτίου του 2010, ο έκτακτος μηχανισμός στήριξης για να στηρίξει χρηματοδοτικά τη χώρα μας;

-Πόσο κοντά βρεθήκαμε στην καταστροφή κατά τη διάρκεια της αναταραχής που είχε προκαλέσει, τον Οκτώβριο του 2011, η εξαγγελία του τότε πρωθυπουργού για διεξαγωγή δημοψηφίσματος;

-Πώς γλιτώσαμε την έξοδο από το ευρώ και την ολική καταστροφή κατά τη διάρκεια των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, όταν οι τράπεζες βρέθηκαν στην κόψη του ξυραφιού και στο Βερολίνο είχε αρχίσει να ωριμάζει το σενάριο της Ιφιγένειας;

Η Ελλάδα έχει βρεθεί αρκετές φορές στα όριά της. Και σίγουρα, στην παρούσα φάση, με την οικονομία της μερικώς εξυγιασμένη και τον προϋπολογισμό της πλεονασματικό, δεν βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι βρέθηκε το 2010, το 2011 και το 2012. Βεβαίως, αυτό μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα, ενώ είναι βέβαιο ότι οι στιγμές που περνάμε τώρα είναι κρίσιμες.

Πάντως, αν δείχνουν κάτι όλα τα παραπάνω, είναι πως πολλές φορές δοκιμάσαμε την υπομονή των Ευρωπαίων (επειδή, βεβαίως, κι εκείνοι έχουν πολλάκις δοκιμάσει τη δική μας με τον χειρότερο τρόπο…) και πάντα βρισκόταν κάποια λύση στο παρά 5’. Όχι γιατί μας λυπούνταν, κάθε άλλο. Αλλά διότι, ως τώρα τουλάχιστον, επιβεβαιώνεται η εκτίμηση όλων όσοι υποστηρίζουν ότι η Ευρωζώνη δεν θα αφήσει έτσι εύκολα ένα μέλος της να χρεοκοπήσει και να αποχωρήσει από το ευρώ, διότι τότε θα στείλει μήνυμα στις αγέλες των αγορών ότι δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί την ενότητά της. Και μετά την Ελλάδα, ποιος θα έχει σειρά; Η Ιταλία, ο «μεγάλος ασθενής»; Η Ισπανία με την αναιμική ανάπτυξη στα χαρτιά και την κατεστραμμένη κοινωνία εν τοις πράγμασι; Ουδείς ξέρει.

Στην ιστορία της Ευρωζώνης, αλλά και γενικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πολλές φορές και διάφοροι έχουν διεξαγάγει σκληρές διαπραγματεύσεις, έχουν εκβιάσει, έχουν εκβιαστεί, έχουν απειλήσει να πατήσουν το κουμπί της πυροδότησης μιας πυρηνικής βόμβας. Όμως, ακόμη και τώρα, που έχει «ξεθωριάσει» ως ιδανικό, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει το καλύτερο παράδειγμα των συμβιβαστικών λύσεων. Η Ένωση είναι ένας διαρκής συμβιβασμός –όχι πάντα προωθητικός και όχι πάντα στην ώρα και την στιγμή που απαιτείται- αλλά πάντως λύση βρίσκεται πάντα.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση, καθώς η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα σιγά σιγά φτάνουν στα όριά τους. Το ίδιο έγινε και τον Μάρτιο του 2013 στην Κύπρο, όπου το πρόβλημα ήταν σοβαρότερο διότι οι κυπριακές τράπεζες ήταν «φούσκες». Η Κύπρος όντως αφέθηκε σε κρίση, αυτή κράτησε μερικούς μήνες και πλέον η Κύπρος λειτουργεί κανονικά ως χώρα και ως οικονομία –όσο «κανονικά» λειτουργεί μία χώρα σε καθεστώς Μνημονίου.

Κοντολογίς, η κοινή λογική, αλλά και η ως τώρα ευρωπαϊκή Ιστορία, δείχνουν ότι πολλές φορές η Ευρωζώνη έχει φλερτάρει με την καταστροφή, αλλά τελικώς η ρήξη είναι έξω από την παράδοση, την νοοτροπία και την λογική του κοινού μας ευρωπαϊκού σπιτιού. Η κυβέρνηση, άλλωστε, ζητάει τα αυτονόητα: να μπορεί να αποφασίζει μόνη της πού θα βρει τα χρήματα, από πού θα κόβει, πού θα δίνει και ποιες προτεραιότητες θα θέτει. Αν σέβεται –όπως δεσμεύεται- τους δημοσιονομικούς στόχους, σε κανέναν δεν πέφτει λόγος για τα πώς θα φτάνει στους στόχους αυτούς. Η Ελλάδα, μ’ άλλα λόγια, έπειτα από 5 χρόνια ακραίας λιτότητας, αλλά και εθνικής ταπείνωσης, ζητεί το αυτονόητο και στοιχειώδες για όλη την Δύση: να είναι και πάλι κυρίαρχο κράτος, σεβόμενη βεβαίως τους κανόνες του κοινού μας ευρωπαϊκού σπιτιού.

Κατά συνέπεια, έχει τα δίκιο με το μέρος της. Και πρέπει να το διεκδικήσει, με την πίστη ότι ως τώρα η Ευρωζώνη και η Ευρώπη δίνουν πάντα λύσεις έστω και στο παρά 5’, αλλά και με την βεβαιότητα πως, αν κάποιοι έχουν στο μυαλό τους να μετατρέψουν για δεκαετίες την Ελλάδα σε μία αποικία», ίσως τελικά η ρήξη να μην είναι το χειρότερο σενάριο…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.