ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Έκτακτα (δίκαια) μέτρα: η κοινωνία θα στηρίξει, η κυβέρνηση μπορεί;

Η «προσωπική άποψη» που –όπως και η ίδια είπε- εξέφρασε προχθές η αναπληρώτρια υπουργός Νάντια Βαλαβάνη, περί κατάργησης του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ σε κοσμοπολίτικα και τουριστικά νησιά όπως η Πάρος και η Μύκονος ήταν η πρώτη ένδειξη πως η κυβέρνηση σκέφτεται όντως τρόπους να ενισχύσει τα δημόσια έσοδα και να προχωρήσει σε έκτακτες παρεμβάσεις στην κατεύθυνση αυτή. «Δεν χάθηκε ο κόσμος να είναι η Μύκονος στο ίδιο καθεστώς ΦΠΑ με την Κρήτη», είπε χαρακτηριστικά η κ. Βαλαβάνη. Άραγε, μπορεί να διαφωνήσει κανείς με την διαπίστωση αυτή; Μάλλον όχι. Ούτε η Μύκονος, ούτε η Ρόδος, ούτε η Πάρος είναι Καστελλόριζο και, ως εκ τούτου, σε νησιά που κάθε καλοκαίρι «βουλιάζουν» από κόσμο και, συν τοις άλλοις, καταγράφουν ρεκόρ φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, όντως δεν χάθηκε ο κόσμος να πληρώνουν οι κάτοικοί τους τον ίδιο ΦΠΑ με όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Και, ενώ αξιακά προφανώς και ο ΦΠΑ –όπως και όλοι οι έμμεσοι φόροι- είναι οι πλέον άδικοι αφού επιβάλλονται σε όλους ανεξαρτήτως εισοδήματος και φοροδοτικής ικανότητας, τα όσα είπε η Νάντια Βαλαβάνη αποτελούν ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα παρεμβάσεων στις οποίες θα μπορούσε να προχωρήσει η κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης και της έξωθεν επιβαλλόμενης πιστωτικής ασφυξίας

Και, βεβαίως, ώσπου να πιάσουν οι αρμόδιες αρχές τους μεγαλοφοροφυγάδες, τους μεγαλοκαταθέτες της λίστας Λαγκάρντ, τους έχοντες off shore εταιρείες και τους φοροαποφεύγοντες μέσω τριγωνικών συναλλαγών, θα περάσει καιρός. Τέτοιου τύπου παρεμβάσεις δεν αποδίδουν έσοδα σε μία ημέρα, ούτε σε έναν μήνα. Και στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Κατά συνέπεια, ώσπου να γίνουν αυτά, προφανώς και χρειάζονται έκτακτες παρεμβάσεις. Και η ιδέα της κ. Βαλαβάνη ήταν καλή –τόσο καλή, που πραγματικά είναι να απορεί κανείς γιατί το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε να κρατήσει αποστάσεις από τα λεγόμενα της αναπληρώτριας υπουργού.

Δε θα ήταν «ταξικό» ούτε «μνημονιακό» να καταργηθούν τα ωφελήματα της «άγονης γραμμής» για νησιά που ουδόλως άγονα είναι.

Όπως και δε θα «χαλούσε ο καιρός» αν επιβαλλόταν ένα ελάχιστο τέλος στις κλήσεις κινητής τηλεφωνίας. Ή αν αυξάνονταν οι φόροι στον –ανθυγιεινό, συν τοις άλλοις- καπνό ή στα «σκληρά» ποτά που, κακά τα ψέματα, αποτελούν είδος πολυτελείας. Και, εν πάση περιπτώσει, όποιος πίνει ουίσκι, προφανώς το κάνει από το περίσσευμά του και είναι κοινωνικά δίκαιο να επιβαρυνθεί εκείνος, αντί για τον άνεργο ή τον χαμηλοσυνταξιούχο που δεν έχει να πάρει γάλα.

Παράλληλα, δε θα χαλούσε ο κόσμος ούτε από ένα τέλος ένα ή δύο ή τρία τοις χιλίοις στις τραπεζικές συναλλαγές ή από μία αύξηση 2 ή 3 ευρώ σε κάθε ακτοπλοϊκό και αεροπορικό εισιτήριο.

Και με μία δέσμη τέτοιου τύπου παρεμβάσεων, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δει, όπως λένε οι γνωρίζοντες, τα δημοσιονομικά να τονώνονται σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα με ποσά άνω του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, προκειμένου το Μαξίμου να μην κληθεί να απαντήσει στο επώδυνο δίλημμα «πληρωμή μισθών-συντάξεων ή ομολόγων και δόσεων του ΔΝΤ;» και να μπορέσει να διαπραγματευθεί με μεγαλύτερη άνεση χρόνου για την «μεγάλη εικόνα», που είναι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και η συμφωνία του Ιουνίου για την «επόμενη μέρα».

Βεβαίως, κατανοεί κανείς ότι οι προαναφερθείσες παρεμβάσεις θα πυροδοτούσαν μία κριτική η οποία θα συμπυκνωθεί –από τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ- σε τίτλους όπως «νέα χαράτσια», «σαφάρι φόρων από την κυβέρνηση», «κεφαλικός φόρος σε ποτά-τσιγάρα-εισιτήρια» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Και ευλόγως, είναι κατανοητός ο φόβος του Μεγάρου Μαξίμου να μην εξαγριώσει την κοινωνία, να μην σπαταλήσει το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης, να μην φανεί αναξιόπιστο προς τα προεκλογικώς ρηθέντα.

Ωστόσο, πριν τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε μόνο ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο. Είπε, ταυτόχρονα, ότι «δεν έχει μαγικό ραβδί», ότι «δεν υπάρχουν εύκολες και ανώδυνες λύσεις», ότι «ο αγώνας θα είναι δύσκολος».

Και ο κόσμος, όπως αποδεικνύουν όλες οι μετρήσεις, αλλά και η τόνωση των δημοσίων εσόδων τον τελευταίο μήνα (αλλά και η ανταπόκριση των πολιτών στην ρύθμιση-εξπρές για τις 100 δόσεις) δεν στηρίζει την κυβέρνηση μόνο στις δημοσκοπήσεις, αλλά και με χρήματα από την τσέπη του. Και αν η κυβέρνηση βγει και πει χωρίς ωραιοποιήσεις την κατάσταση, η κοινωνία θα βάλει πλάτη προκειμένου να μην «σκάσει» η χώρα, αλλά και να μην οδηγηθεί σε μία συνθηκολόγηση με την «πλάτη στον τοίχο».

Και αυτό μπορεί να το κάνει τώρα η κυβέρνηση, που το πολιτικό της κεφάλαιο  είναι πολύ και άφθαρτο. Δεν πρόκειται να φθαρεί το κεφάλαιο αυτό από ήσσονος σημασίας έκτακτους φόρους.

Και, εν πάση περιπτώσει,  το πολιτικό κεφάλαιο εξαντλείται καμία φορά χειρότερα από την… πολλή απραξία, παρά από τις πολιτικές πρωτοβουλίες. Και μιας και αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν «εντρυφήσει» στον «καραμανλισμό» (όχι, δυστυχώς, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά του Κώστα) ας θυμηθούν πώς ο πρωθυπουργός του 47% του Μαρτίου του 2004, που είχε ικανό πολιτικό κεφάλαιο για να τα αλλάξει όλα, κατάφερε να βρίσκεται 5 χρόνια αργότερα, στις αρχές του 2009, βουτηγμένος σε σκάνδαλα και απραξία, αλλά και καθήμενος στην δημοσιονομική βόμβα που ο ίδιος δημιούργησε και μερικούς μήνες μετά «έσκασε» σε βάρος όλων μας.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.