ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ούτε Μόσχα, ούτε Πεκίνο, ούτε Ουάσινγκτον. Ευρώπη και πάλι Ευρώπη!

Η «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», αυτό δηλαδή που θέλει να κάνει η κυβέρνηση και ήδη αρχίζει να εφαρμόζει, είναι προφανώς καλό πράγμα.

Μία χώρα οφείλει να συνομιλεί με όλες τις υπόλοιπες, να έχει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με συμμάχους εκτός του γεωστρατηγικού της προσανατολισμού, να προσπαθεί να προσελκύσει αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες για την ίδια και τους πολίτες της.

Ωστόσο, από την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» ως τα υπονοούμενα που παραπέμπουν στην «πρόσδεση» της Ελλάδας σε ένα άλλο άρμα, κινεζικό, αμερικανικό ή ρωσικό, η απόσταση είναι μεγάλη.

Αργά χθες, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, ερωτηθείς αν υπάρχει «σχέδιο Β» σε περίπτωση ρήξης με τους δανειστές, απάντησε ευθέως ότι η χώρα τότε θα στραφεί προς Δυσμάς, προς Ανατολάς, αλλά και προς τον Βορρά –υπονοώντας Ουάσινγκτον, Πεκίνο και Μόσχα- προκειμένου να εξασφαλίσει χρηματοδότηση αν οι κάνουλες της ΕΚΤ και της χρηματοδότησης παραμείνουν κλειστές.

Και δεν πρόκειται για «φάλτσο», ούτε για προσωπικές απόψεις του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Σε αντίστοιχου τύπου δηλώσεις έχουν προβεί και πολλά κυβερνητικά στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, από την «Αριστερή Πλατφόρμα» του Παναγιώτη Λαφαζάνη. «Η χώρα να ακολουθήσει νέους εναλλακτικούς προοδευτικούς δρόμους», είναι μία φράση-κλισέ που χρησιμοποιούν στην αρθρογραφία τους, αλλά και στις συνεντεύξεις τους.

Η αλήθεια είναι πως οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές βρίσκονται σε οριακό σημείο ενώ τα όσα έχουμε περάσει όλοι μας τα τελευταία 5 χρόνια δικαιολογούν ως ένα σημείο το «ξεθώριασμα» του ευρωπαϊκού ονείρου, τόσο στα μάτια της κοινωνίας, όσο και αρκετών πολιτικών στελεχών.

Παρόλα αυτά, η μόνη επιλογή «εθνικής ανεξαρτησίας», είναι η Ευρώπη. Η Ελλάδα μπορεί, στο πλαίσιο της Ένωσης, να παλέψει για να είναι ισότιμο κράτος με τα άλλα και ήδη η νέα ελληνική κυβέρνηση το έχει πετύχει σε πολύ σημαντικό βαθμό. Η «μίνι Σύνοδος» των Βρυξελλών, τα πολλαπλά  Eurogroup, οι Σύνοδοι Κοορυφής όπου τίθεται διαρκώς το «ελληνικό ζήτημα» αλλά και οι πολλές απόψεις που ακούγονται για την Ελλάδα στο εσωτερικό πολλών χωρών και σε πολλά ευρωπαϊκά ΜΜΕ δείχνουν πως η έννοια της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» έχει αρχίσει να φαίνεται χειροπιαστά στην Ευρώπη.

Και, μπορεί να μην έχουμε δει ακόμη αποτελέσματα από αυτή την «πολιτική διαπραγμάτευση», όμως είναι σαφές πως τα πράγματα, με όλες τις δυσκολίες και τα πισωγυρίσματά τους, θα πάρουν σιγά σιγά τον δρόμο τους.

Στον αντίποδα, η όποια προοπτική «πρόσδεσης» της χώρας σε κάποιο άλλο, μη ευρωπαϊκό άρμα, μόνο προβληματική μπορεί να είναι για πολλούς λόγους. Καταρχάς, σε περίπτωση που οι Κινέζοι, οι Ρώσοι ή οι Αμερικανοί συνδιαλέγονταν με μία μη ευρωπαϊκή χώρα, οι απαιτήσεις τους θα ήταν επίσης αποικιοκρατικού τύπου –και αυτό το έχει δείξει η Ιστορία. Μ’ άλλα λόγια, η Ελλάδα ως χώρα θα έχει πολύ μικρότερη αξία γι’ αυτούς, αν δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.

Αν η Ελλάδα, δηλαδή, άλλαζε ξαφνικά τον γεωστρατηγικό της προσανατολισμό, επέλεγε την ρήξη  με την Ευρώπη και έβρισκε κάποιον τρόπο για να εξασφαλίσει την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση των εσωτερικών αναγκών, τότε ήταν που θα γινόταν «προτεκτοράτο» κάποιας «μεγάλης δύναμης», όπως τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Εκεί τα μεγέθη θα ήταν συντριπτικά εναντίον μας και η μειωμένη εθνική ανεξαρτησία της παρούσης κατάστασης θα φαινόταν παράδεισος.

Τέλος, η αλλαγή του γεωστρατηγικού-γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας είναι προβληματική και από πολιτικής πλευράς: η κυβέρνηση ουδέποτε πήρε τέτοια εντολή. Η εντολή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου ήταν για τερματισμό της πολιτικής λιτότητας εντός του ευρώ, άρα εντός της Ευρώπης.

Κοντολογίς, καλές οι συζητήσεις με την Κίνα για την εμβάθυνση της σχέσης των δύο χωρών ως προς την Cosco, τον ΟΛΠ, το λιμάνι του Πειραιά, τα τρένα και το φυσικό αέριο.
Και καλύτερες οι συζητήσεις με την Μόσχα για την άρση του ρωσικού εμπάργκο προς τα ελληνικά προϊόντα. Υπό την προϋπόθεση ότι οι συζητήσεις αυτές δεν αμφισβητούν την «ευρωπαϊκότητα» της χώρας και βοηθούν στη διαπραγμάτευση, τονίζοντας το γεωπολιτικό χαρτί και τη θέση της Ελλάδας. Τη θέση της Ελλάδας, όμως, ως ευρωπαϊκής χώρας. Όχι σαν μίας βάρκας έρημης ριγμένης στην φουρτούνα των αντικρουόμενων και πολυπαραγοντικών παγκόσμιων ωκεανών.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.