ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Habemus συμφωνία

Είχαν ξεχυθεί οι Αθηναίοι με το κίνημα “#menoumeEurpopi” από νωρίς το απόγευμα της Δευτέρας στην πλατεία Συντάγματος να γιορτάσουν την μη παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και να δικαιωθούν οι αγώνες τους.

Περίμεναν εναγωνίως οι πραγματικοί θιασώτες της ρήξης να μην βγει λευκός καπνός από το Μέγαρο Μαξίμου, να δικαιωθούν όσοι έβγαλαν εκατομμύρια ευρώ από τις καταθέσεις τους στις ελληνικές τράπεζες περιμένοντας πως και πως να γίνει η στραβή και να πλουτίσουν ακόμη περισσότερο, εκμεταλλευόμενοι τη δέσμευση  καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες και αγοράζοντας σε λίγες εβδομάδες «κοψοχρονιά» όσα μπορούσαν περισσότερα από όλους τους υπόλοιπους.

Η προσπάθεια της διαπραγμάτευσης είχε εμπόδια, είχε δυσκολίες, είχε αντιφάσεις, ήταν κουραστική, γνωρίζαμε από την αρχή ότι δεν θα μπορούσε να οριστεί με ακρίβεια αν είναι επιτυχής ή όχι, αλλά ήμαστε σίγουροι πως θα είναι αποτέλεσμα που θα είναι ανεκτό από την ελληνική οικονομία και θα δώσει χρόνο για να γίνουν τα κατάλληλα βήματα προκειμένου να γίνουν τα βήματα εκείνα που θα ανακουφίσουν την κοινωνία.

Η ώρα για την θα έρθει σε τέσσερα χρόνια, τώρα είναι η ώρα για την ανάληψη ευθυνών. Οι ψηφοφόροι που στήριξαν την τωρινή κυβέρνηση ήταν προεκλογικά πιο εγκρατείς από τους, υποψήφιους τότε, βουλευτές. Άκουγε κανείς στο δρόμο να συζητούν πως «ας κάνει δυο-τρία από τα δέκα που λέει κι εγώ θα είμαι ευχαριστημένος». Οι πιο αυστηροί κριτές της κυβέρνησης των τεσσάρων μηνών αποδείχθηκαν ορισμένοι κομματικοί θύλακες του ΣΥΡΙΖΑ, μια αντιπολίτευση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως το «κομματικό υποσυνείδητο» ενός αριστερού κόμματος που βρίσκεται σε θέση διακυβέρνησης και που μέχρι ενός σημείου έχει τη χρησιμότητά της σε ένα κόμμα που η πολυφωνία και η διαφορετικότητα των απόψεων θεωρείται προτέρημα και πλεονέκτημα και όχι εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί.

Η συμφωνία, που φαίνεται πως θα έρθει στη Βουλή τις επόμενες μέρες, έχει κάποιες αποστάσεις από τη διακήρυξη του κυβερνητικού προγράμματος, έχει ίσως και σημεία που δεν αποκαθιστούν προηγούμενες αδικίες, είναι όμως η καλύτερη δυνατή στην παρούσα συγκυρία και αν κάποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί πως δεν χάθηκε ο πόλεμος με την κρίση παρά μια από τις πολλές μάχες που θα δώσουμε, είναι προτιμότερο να παραμείνει σιωπηλός ή να «μετακομίσει» σε ένα κόμμα που προτιμά τη συνεχή διαμαρτυρία και το διαγωνισμό ιδεολογικής καθαρότητας αντί της πραγματικής πολιτικής πάλης.

Η πραγματική πολιτική είναι αυτή που διαμορφώνει την καθημερινότητα των πολιτών και δεν μπορεί να είναι θεωρητικά κατασκευάσματα για το «πως θα ήταν αν». Ο πολίτης μπορεί να αντιληφθεί πως θα επανασυνδεθεί το ρεύμα στο σπίτι του, πως αν το δικαιούται θα έχει δωρεάν παροχή, πως μπόρεσε να ρυθμίσει τη θηλιά των χρεών και να απαλλαγεί σε μεγάλο βαθμό από τόκους χρόνων, πως σε λίγες μέρες θα μπορεί να πάρει τη σύνταξή του παρά τις όποιες οφειλές τις οποίες θα αποπληρώσει σταδιακά.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική θέληση της κυβέρνησης να αλλάξει τα κακώς κείμενα φαίνεται πως δεν εξαρτάται από τις τρομολαγνικές φανφάρες των πάλαι ποτέ συστημικών ΜΜΕ, ούτε από τους κυρίους και τις κυρίες που συνεστιάζονταν το απόγευμα της 22ης Ιουνίου στο Σύνταγμα με το κρασί τους και την ελπίδα να καταρρεύσουν τα πάντα για να επιβιώσουν οι ίδιοι. Αυτή εμπιστοσύνη, η πιο δύσκολη να κερδηθεί, είναι η μόνη που χρειάζεται ο Πρωθυπουργός και μέχρι στιγμής την έχει και με το παραπάνω. Ο απολογισμός του κυβερνητικού έργου θα γίνει σε βάθος τετραετίας σε συνάρτηση με την υλοποίηση των θέσεων του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

*Ο Μανώλης Καλογερόπουλος είναι Διεθνολόγος (ΜΑ) και μέλος της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου.

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.