ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Κόμματα αντιπολίτευσης: Η κριτική περισσεύει, οι «κόκκινες γραμμές» αγνοούνται…

Την περασμένη εβδομάδα, πριν περίπου 8 ημέρες, έγιναν γνωστά –και όχι από μηχανισμούς της κυβέρνησης, αλλά από δημοσιεύματα ξένων ΜΜΕ- τα παράλογα όσο και προκλητικά αιτήματα των δανειστών, όπως αυτά συμπυκνώθηκαν στο περίφημο 5σέλιδο που παρέδωσε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στον Αλέξη Τσίπρα. Μεταξύ άλλων, ζητείτο η κατάργηση του ΕΚΑΣ, η επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, η αύξηση γενικών ορίων ηλικίας και η μείωση των κύριων συντάξεων –και, μάλιστα, με οριζόντιο τρόπο.

Όλα αυτά έγιναν γνωστά το βράδυ της προηγούμενης Δευτέρας, πριν 10 ημέρες. Με εξαίρεση το «Ποτάμι», που δύο 24ωρα μετά θυμήθηκε να «ψελλίσει» πως «διαφωνεί με κάποια απ’ αυτά που ζητούν οι δανειστές», κανένα κόμμα δεν μπήκε στον κόπο σχολιάσει τις αξιώσεις των δανειστών και να πάρει θέση –αν, δηλαδή, τις δέχεται ως «αναγκαίο κακό» για την επίτευξη συμφωνίας ή αν τις απορρίπτει.

Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις μέρες και να φτάσουμε στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση της περασμένης Παρασκευής, προκειμένου και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, να ανοίξει λιγάκι τα χαρτιά του και να πει στην ομιλία του πως απορρίπτει την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

Ωστόσο, στον δημόσιο λόγο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, σχεδόν αγνοούνται οι δικές τους «κόκκινες γραμμές» και, αντιθέτως, υπερτονίζεται η κριτική προς την κυβέρνηση. Η ΝΔ δεν μας λέει αν η ίδια συμφωνεί ή διαφωνεί με τα άγρια μέτρα που ζητούν οι δανειστές, αλλά ταυτόχρονα φροντίζει να επαναλαμβάνει καθημερινά και μονότονα ότι γι’ αυτές τις απαιτήσεις φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση, η «δημιουργική ασάφεια» και ο χρόνος που περνά, ο οποίος «κάνει τον λογαριασμό να μεγαλώνει».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εκφορά του δημόσιου λόγου του «Ποταμιού», ενώ ο μόνος που έχει λύσει το θέμα είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος: δεν έχει καμία κόκκινη γραμμή και απλώς μας ενημερώνει ότι ο ίδιος θα δικαιωθεί σε κάθε περίπτωση: είτε γιατί η κυβέρνηση θα οδηγήσει τη χώρα στα βράχια, όπως είχε προειδοποιήσει, είτε διότι θα αναγκαστεί να προσχωρήσει στην πολιτική του. Αλλά εντάξει ο Βενιζέλος, είναι ειδική περίπτωση –όπως και κάθε πολιτικός που θα τολμούσε σε δημόσιο ακροατήριο να δηλώσει ότι δεν κλείνει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία…

Θεωρητικά, η πολιτική περίοδος που έχει ξεκινήσει με τον σχηματισμό της κυβέρνησης δίνει στην αντιπολίτευση την ευχέρεια να αφήσει στην άκρη για λίγο μικροκομματικούς υπολογισμούς και να μιλήσει λίγο για την «μεγάλη εικόνα». Εκλογές, εκτός απροόπτου, δεν θα γίνουν γρήγορα, το πολιτικό σκηνικό και τα κόμματα είναι σε φάση ανασυγκρότησης και θα περίμενε κανείς το κάθε αντιπολιτευόμενο κόμμα να παρουσιάσει τις δικές του «κόκκινες γραμμές», να διαλέξει κάποιες από τις απαιτήσεις των δανειστών που υπερβαίνουν την κοινή λογική και να ζητήσει από την κυβέρνηση να μην τις αποδεχθεί. Η ΝΔ δεν το έχει κάνει, παρά παρουσιάζει τη διαφωνία της με ορισμένα σενάρια μέτρων μέσα από τον φακό του «συνδρόμου δικαίωσης». Τα «γαλάζια» στελέχη, για παράδειγμα, δεν λένε «όχι» στην αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, απλώς υπενθυμίζουν ότι η ΝΔ το είχε απορρίψει. Αλλά παρουσιάζουν αυτό το σενάριο ως κάτι που θα… γίνει σε κάθε περίπτωση. Το «Ποτάμι» τα έχει λύσει όλα αυτά υιοθετώντας το απολιτικό «ευρώ πάση θυσία», ενώ το ΠΑΣΟΚ ασχολείται επίσης με τη «δικαίωσή» του, ξεχνώντας ότι μιλάμε για μέτρα, για ζωές ανθρώπων, για παρεμβάσεις που μπορεί να πισωγυρίσουν την οικονομία.

Κι όλα αυτά, την πιο κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, όταν μια εικόνα ενός αρραγούς εθνικού μετώπου θα βοηθούσε προφανώς την κυβέρνηση να αποκρούσει ορισμένες απαιτήσεις. Όπως ακριβώς η αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολλά μέτρα βοηθούσε την προηγούμενη κυβέρνηση στις δικές της «διαπραγματεύσεις» με τους δανειστές, όταν ο Αντώνης Σαμαράς ενημέρωνε τους συνομιλητές του πως το τάδε και το δείνα μέτρο «δεν περνάει γιατί θα ξηλωθούν τα πεζοδρόμια».

Και κάπως έτσι, τα κόμματα της αντιπολίτευσης –ακόμη κι αυτά που κυβέρνησαν και γνωρίζουν πολύ καλά την ασφυκτική πίεση που ασκούν οι δανειστές- ασχολούνται με το μικροπολιτικό τους παιχνίδι, με το βλέμμα στραμμένο στις δημοσκοπήσεις, στο ενδεχόμενο πολιτικής φθοράς της κυβέρνησης και στο σενάριο απώλειας της δεδηλωμένης όταν με το καλό έρθει η συμφωνία στη Βουλή. Και έχουν «ξεχάσει» τις όποιες «κόκκινες γραμμές» τους, αφήνοντας αυτό το σπορ στον Λεουτσάκο, τον Μητρόπουλο και τον Λαπαβίτσα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.