ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο ακαδημαϊκός χώρος σε νέα δοκιμασία....

Η νέα κυβέρνηση φέρνει μαζί της νέες περιπέτειες για τον ακαδημαϊκό χώρο. Η αρχή της κατεδάφισης του υπάρχοντος που κυριάρχησε για χρόνια διατηρεί την ισχύ της. Ο διάλογος για τις δυσλειτουργίες του νόμου των προκατόχων και για λειτουργικές προσαρμογές ξεχάστηκε και οι απόψεις που αποτελούσαν μειοψηφία, τώρα βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν και το μανδύα νόμου. Το γεγονός αυτό αποκλείει τη δημιουργία παράδοσης στην οποία πρέπει να βασίζει τη λειτουργία του ένας θεμελιακός θεσμός όπως το πανεπιστήμιο.

Οι φοιτητο-πατέρες θα ξαναπιάσουν δουλειά, τα κόμματα θα ανοίξουν μαγαζάκια στους ακαδημαϊκούς χώρους, οι καταλήψεις θα είναι το μέσον επιβολής απόψεων και τα κτίρια θα αποκτήσουν ξανά την πολυχρωμία τους.

Είναι αλήθεια ότι κάποιες διατάξεις του Ν. 4009/11 δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, είτε γιατί η πολιτική ηγεσία που κλήθηκε να τον εφαρμόσει αλλοίωσε το περιεχόμενό τους, είτε γιατί η εφαρμογή τους δεν έγινε σύμφωνα με το πνεύμα των εμπνευστών τους.

Για όλα αυτά ένας ειλικρινής διάλογος θα έδινε λύσεις. Βέβαια, αναγκαία προϋπόθεση είναι να θέλουμε να δούμε τα πράγματα με ανοιχτό μυαλό και όχι με δογματικές αγκυλώσεις.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις απόψεις της νέας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για την αριστεία και την αξιολόγηση, τα πράγματα παίρνουν μια τροπή που κάθε άλλο παρά οδηγεί στην άνθιση του ακαδημαϊκού χώρου.

Η αριστεία δεν πρέπει να συγχέεται με την αριστοκρατία!

Η αριστεία προϋποθέτει: όραμα, στόχους, συνεχή μάθηση, ήθος, καινοτόμο και ομαδικό πνεύμα, αξιολόγηση και ταλέντο.

Η πατρίδα μας έχει ανάγκη την εφευρετικότητα, την προστασία και αξιοποίηση των ταλέντων και τη δημοκρατική της λειτουργία με τελικό σκοπό την επιθυμούμενη ανάπτυξη.

Το γεγονός αυτό φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα της «αριστείας»[1]. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλες σχεδόν οι εφευρέσεις του 20ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν σε δημοκρατικά καθεστώτα. Κατά τους P. Aghion and A. Roulet[2]: « στις αναπτυγμένες χώρες, η ανάπτυξη συνδέεται τόσο στενά με τη δημοκρατία,....κύριος μοχλός η καινοτομία αιχμής....επομένως, όσο μεγαλύτερη είναι τεχνολογική ανάπτυξη μιας χώρας, τόσο περισσότερο η ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών λειτουργεί προς όφελός της».

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι το μέλλον της χώρας θα εξαρτηθεί από την πρωτοπορία στους τομείς αιχμής της επιστήμης και της τεχνολογίας. Μια τέτοια προοπτική σημαίνει να εξασφαλίσουμε αντιστοίχιση των ευκαιριών με τις δυνατότητες του κάθε ατόμου.

Θα επαναλάβω κάτι που τονίζουν πολλοί: τον 21ο αιώνα η επανάσταση στην εκπαίδευση θα προέλθει από την αριστεία. Εμείς θα την αρνηθούμε;

Από εδώ αρχίζουν οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος, που δυστυχώς δεν τις κατανοεί, και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Μήπως πρέπει να αντισταθούν οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι στην υποβάθμιση του θεμελιακού θεσμού της κοινωνίας, το πανεπιστήμιο;  Στο παρελθόν η στάση τους σε ανάλογες «επιδρομές» δεν ήταν αρκετά πειστική. Τώρα η κρίση πρέπει να λειτουργήσει ως περιβάλλον αφύπνισης.

Ο. Καθηγητής Χρήστος Β. Μασσαλάς-π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

E-mail: [email protected]

 

[1] Αχιλλέας Λεοντάρης: Περί αριστείας ο λόγος, matrix24, 16-6-2015.

[2] P. Aghion and A. Roulet: Ο νέος ρόλος του κράτους, για μια ανανεωτική σοσιαλδημοκρατία, Εκδόσεις Πόλις, 2012, σ. 109.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.