ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το «ΟΧΙ-ΝΑΙ» σαν όχημα διαφυγής

Σύριζα και ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησαν, πολύ πρόσφατα, τη λαϊκή εντολή για να πετύχουν, μεταξύ πολλών άλλων, διαγραφή χρέους και νέα συμφωνία χωρίς λιτότητα. Μια συμφωνία που δεν υπήρχε "ούτε μια στο εκατομμύριο να την απορρίψουν".

Έλαβαν, στις 25 Ιανουαρίου την εντολή και σχημάτισαν κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Από τότε ξεκίνησαν τη διαπραγμάτευση και κάθε εβδομάδα κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης δήλωνε ότι την «επόμενη εβδομάδα έχουμε συμφωνία». Παράλληλα διαβεβαίωναν ότι τίποτα δεν θα συμβεί στις τράπεζες, στις συντάξεις, στην εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων της χώρας κλπ.

Πέντε μήνες μετά οι τράπεζες είναι κλειστές, το δημόσιο δεν έχει λεφτά και οι πάντες μιλούν για κούρεμα καταθέσεων. Για την κατάσταση αυτή η κυβέρνηση έχει μια ξεκάθαρη συνοπτική απάντηση: για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, οι δανειστές.

Με λίγα λόγια όχι μόνο δεν πέτυχαν τίποτα αλλά η χώρα έχει βρεθεί στο χειρότερο σημείο από τότε που ξέσπασε η κρίση. Και αφού δεν πέτυχαν τίποτα ζητούν πάλι ισχυρή λαϊκή εντολή με δημοψήφισμα για να διαπραγματευτούν καλύτερα! Για να πετύχουν, λέει, μια βιώσιμη συμφωνία. Αλλά ποιος τους εμπόδισε; Ποιος τους εμποδίζει; Γιατί χρειάζεται το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος; Δεν μπορεί να επιμείνει σαν εκλεγμένη κυβέρνηση στις επιλογές της;

Φοβάμαι ότι οι άνθρωποι απλά απέτυχαν. Οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και τώρα επιχειρούν μια ηρωική έξοδο, μέσα από τα συντρίμμια. Η ζημιά στην οικονομία είναι ήδη τεράστια και τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους μήνες θα νιώσουμε στο πετσί μας, έτσι κι αλλιώς, τα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσης». Αν έρθει συμφωνία αυτή θα είναι το χειρότερο μνημόνιο που έχουμε δει από το ξέσπασμα της κρίσης και πιθανότατα θα δούμε και κούρεμα καταθέσεων. Αν δεν έρθει συμφωνία θα μάθουμε την πραγματική έννοια της φράσης «ανθρωπιστική κρίση» που τόσο αβίαστα χρησιμοποιούνταν τα προηγούμενα χρόνια.

Και αντί να παραδεχθούν την αποτυχία πάμε σε ένα δημοψήφισμα, αμφιβόλου νομιμότητας, που εκ των πραγμάτων μετατράπηκε σε δίλλημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ για το ευρώ. Με δεδομένο ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου θέλει το ευρώ το ΝΑΙ στο τέλος μάλλον θα επικρατήσει. Έτσι πιθανότατα θα χάσουν ελπίζοντας κάποιοι στην κυβέρνηση ότι έτσι θα δραπετεύσουν στο απυρόβλητο, υποστηρίζοντας πως αν έβγαινε το ΟΧΙ, θα πετύχαιναν μια καλύτερη συμφωνία. Χρησιμοποιούν το ΝΑΙ σαν όχημα διαφυγής και για ένα λόγο λυπάμαι αν επικρατήσει το ΝΑΙ: ότι με το ΝΑΙ δεν θα βρεθούν αντιμέτωποι με τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις. Ότι «να μην ανησυχεί ο κόσμος, σε 48 ώρες μετά το δημοψήφισμα θα έχουμε συμφωνία», που δήλωσε χθες ο πρωθυπουργός. Ή το «οι τράπεζες θα ανοίξουν την Τρίτη με συμφωνία, η οποία είναι σίγουρη. Βέβαια είναι σίγουρη. Η Ευρώπη δεν ξέρει ποιο είναι το συμφέρον της;», του Βαρουφάκη.

Να δούμε το σχέδιο και τις διαβεβαιώσεις για την επόμενη ημέρα.

Εδώ όμως που είμαστε δεν υπάρχει εύκολη διαφυγή για κανέναν. Πολύ περισσότερο για όσους είχαν και έχουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους.

 

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας των βιβλίων : «Το Άδοξο Τέλος – Η μετέωρη πορεία, η συντριβή και η αναγέννηση των Ελληνικών Τραπεζών» (2013), και, «Η Άνοδος και η Πτώση του Homo Economicus – Ο μύθος του ορθολογικού ανθρώπου και η χαοτική πραγματικότητα» (2012). (Αμφότερα, εκδόσεις Παπαδόπουλος).

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.