ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η δημοκρατία νοσεί…

Στη χώρα μας η δημοκρατία υπολειτουργεί…Η έννοια του κοινού καλού έχει χάσει τη σημασία της και τη θέση του «κοινού» έχουν πάρει η παρέα, το κόμμα, το άτομο.

Δυστυχώς, δεν έχει γίνει κοινή συνείδηση ότι η αξιόπιστη λειτουργία της δημοκρατίας είναι το ισχυρό αντίδοτο στο θράσος της εξουσίας και της αυθαιρεσίας, και το ισχυρό όπλο στον αγώνα για την αποκάλυψη της διαφθοράς και της αλαζονείας, των μυστικών αποφάσεων και των παραπλανητικών ενεργειών.

Στο παρελθόν, πρόσφατο και απώτερο, οι πολιτικοί θεσμοί δοκιμάστηκαν στη χώρα μας. Το παρελθόν δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, μπορούμε όμως να διδαχτούμε απ’ αυτό και ν’ αλλάξουμε…

Εκείνο που συμβαίνει κάθε φορά που δοκιμάζεται ο πολιτικός σχηματισμός που βρίσκεται στην εξουσία, είναι πως, αντί να παραδειγματιστεί από το παρελθόν και να δώσει χώρο στην αλήθεια, ανακαλεί τις πιο αντιδημοκρατικές πτυχές του. Για παράδειγμα, οι απαντήσεις της κυβέρνησης σε ερωτήματα που αποσκοπούν στον έλεγχό της  από την αντιπολίτευση, αντί να είναι πειστικές και σύμφωνες με τις αρχές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, ακολουθούν την αρχή του συμψηφισμού. Ανασύρουν  τη σκόνη του χρόνου και φέρνουν στην επιφάνεια ξεχασμένες αστοχίες προηγούμενων κυβερνήσεων, δημιουργώντας σύγχυση, εκνευρισμό και τελικά περιβάλλον απομάκρυνσης από την αλήθεια. Έτσι, το πολίτευμα των αξιών διασύρεται, η αλήθεια χάνει το δρόμο της και η χώρα βυθίζεται στην αβεβαιότητα και την παρακμή.

Οι πολιτικοί μας ξεχνούν ότι οι αξίες ενισχύουν την πολιτική σκέψη, ενώ η παραπλάνηση (ψέμα, αποσιώπηση, διαστρέβλωση) δημιουργεί μια τοξική κουλτούρα ανεντιμότητας που ενθαρρύνει την ανειλικρίνεια στην καθημερινή ζωή.

Αλήθεια, ποια δημοκρατική νομιμότητα καλύπτει την πιθανή ακύρωση της απόφασης της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της Βουλής των Ελλήνων από την απόφαση των μελών του κυβερνώντος κόμματος;

Από ό, τι γνωρίζω, μια θεμελιώδης επιλογή για την πορεία της χώρας πρέπει να είναι απόφαση της πλειοψηφίας του λαού της, και μάλιστα με δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα  που να είναι συμβατό με τις αρχές ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, κάτι που δεν ικανοποιούσε αυτό του Ιουλίου.

Στις μέρες μας έχει ξεχαστεί ότι η πολιτική είναι πρόθεση και πράξη παιδευτική. Ο πολιτικός πρέπει να «παιδεύει» τους ανθρώπους, την κοινότητα, το λαό του, να τους καθοδηγεί στο σωστό δρόμο της συλλογικής ζωής με βάση την αλήθεια, και να προσφέρει τον εαυτό του ως παράδειγμα ταύτισης.

Αλήθεια, αν φέρει κανείς στο μυαλό του την εικόνα του Κοινοβουλίου τις μέρες της κρίσης και τις συνεχείς διεργασίες του Προεδρείου  για το προφανές, θα διαγνώσει ότι κάποια παθογένεια έχει υπεισέλθει στη λειτουργία του. Ο βωμός της δημοκρατίας έχασε κι αυτός το δρόμο του…

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι σε ένα τόσο κρίσιμο σύντομο χρονικό διάστημα για τη χώρα, το κυρίαρχο είναι η εθνική ενότητα και όχι οι κυβερνητικές θέσεις, οι συνιστώσες των κομμάτων και η καλλιέργεια πολιτικών εντάσεων.

Την κύρια ευθύνη για το σκοπό αυτό την έχει  ο Πρωθυπουργός. Κάτι που παραμένει ζητούμενο….

 

Ο. Καθηγητής Χρήστος Β. Μασσαλάς-π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

E-mail: [email protected]

 

 

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.