ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Και τώρα οι πολίτες…

Με την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές έπαψε η λέξη μνημόνιο να αποτελεί στοιχείο διχασμού. Βέβαια, κάποιες πολιτικές νησίδες που συντηρούν το διχασμό δεν έπαψαν να υπάρχουν.

Για να οδηγηθεί η χώρα σε αυτή την κατάσταση έπρεπε να χάσει την αξιοπιστία της, να επιδεινώσει την οικονομική της κατάσταση, να κατανοήσει η κυβέρνησή της το προφανές, να διαφθαρεί η γλώσσα και να δεσμευτεί η χώρα με ένα δυσμενές για την πορεία της μνημόνιο.

Το ερώτημα είναι: σε ποιόν ή σε ποιους θα καταλογιστεί η ευθύνη για τη νέα περιπέτεια της χώρας;

Η κυβέρνηση προβάλλει τον ισχυρισμό της επιλογής της λιγότερο επώδυνης λύσης, ενώ η αντιπολίτευση ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση η ίδια  με τις επιλογές και στάσεις της οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδο.

Το μείζον βέβαια είναι η γνώμη των πολιτών. Αν εξαιρέσουμε τους φανατικούς οπαδούς της κυβερνώσας παράταξης του κυβερνώντος κόμματος, η πλειονότητα των πολιτών αποδίδει ακεραία την ευθύνη στην κυρίαρχη ομάδα των κυβερνώντων και κυρίως στον Πρωθυπουργό. Και δικαίως…

Οι κυβερνώμενοι όμως πότε θα αντιληφθούν τις δικές τους ευθύνες;  Είναι λογικό να λέμε ταυτόχρονα ότι ο λαός είναι παντοδύναμος και συγχρόνως να τον σέρνει από τη μύτη ο Χ δημαγωγός;

Η δικαιολογία της επιλογής με βασικό στοιχείο το «ηθικό πλεονέκτημα» είναι μια σοβαρή δικαιολογία που δυστυχώς δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και δεν μπορεί να γίνει επίκλησή της στο μέλλον.

Τώρα οι κυβερνώμενοι οφείλουν να αξιολογήσουν τον τρόπο διακυβέρνησης και να εκφραστούν με υπευθυνότητα.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι υπάρχει μια ευθύνη του λαού σε αυτά που έχουν συμβεί, σ’ αυτά που συμβαίνουν και σε αυτά που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον στη χώρα μας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να θυμίσουμε στους πολίτες ότι αυτά που διαδραματίζονται, διαδραματίζονται με τη συμμετοχή τους, με τη συνενοχή τους. Μια συνενοχή που κατά τον Κ. Καστοριάδη παίρνει τη μορφή της απάθειας, της αδιαφορίας και του κυνισμού, και οδηγεί τους ανθρώπους στην αποχαύνωση, τον ατομικισμό και τον καταναλωτικό και τηλεοπτικό  αυνανισμό.

Για να σχηματίζουν οι άνθρωποι ολοένα καλύτερη γνώμη και φρόνηση για τα πολιτικά πράγματα οφείλουν να έχουν κριτική σκέψη, να ενημερώνονται, να υιοθετούν την πραότητα ως πολιτική αρετή, να συμμετέχουν και να είναι λίαν επιφυλακτικοί στους δημαγωγούς.

Ο Πλάτωνας μας διδάσκει ότι σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα ένας πολιτικός, εκτός των άλλων, ακολουθεί τις ιδιοτροπίες ενός ευμετάβλητου και  ξεροκέφαλου λαού ή προσπαθεί να τον εξαπατήσει. Κανόνα επιλογής για τον πολιτικό αποτελεί η «κοινή γνώμη» και όχι η κρίση που βασίζεται στην παιδεία. Οι πολιτικοί δεν οδηγούν, αλλά ακολουθούν τις επιθυμίες του λαού.

Ο Πρωθυπουργός μας αποτελεί το παράδειγμα…

Για να έρθει η αισιοδοξία στο λαό μας απαιτείται πολιτική ηγεσία που θα εξοστρακίσει το λαϊκισμό, θα ενώσει τους πολίτες και θα αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα της χώρας.

Αυτή την πολιτική ηγεσία θα την εκλέξουν οι πολίτες και η ευθύνη τους για τις γενιές του μέλλοντος είναι κορυφαία. Ίδωμεν…

Αν ανταποκριθούν στο καθήκον τους, ίσως να δούμε ρωγμή ελπίδας…

 

Ο. Καθηγητής Χρήστος Β. Μασσαλάς-π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

E-mail: [email protected]

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.