ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η χρεοκοπημένη Γαλλία, οι αριστοκράτες και η ...Ελλάδα

Στο τέλος της δεκαετίας του 1780 η Γαλλία ήταν αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας. Το βάρος των φεουδαρχικών βαρών, δηλαδή των υποχρεωτικών πληρωμών των χωρικών προς την αριστοκρατία, σε συνδυασμό με τις πολύ κακές σοδειές δεν άφηναν περιθώρια για την περαιτέρω φορολόγηση του λαού.

Οι τότε υπουργοί οικονομικών της Γαλλίας καταλάβαιναν ότι για να αποφευχθεί η χρεοκοπία δεν υπήρχε καμία άλλη διέξοδος εκτός του να φορολογηθούν τα εισοδήματα των αριστοκρατών, να καταργηθούν κάποιες φορολογικές εξαιρέσεις των προνομιούχων, να φορολογηθεί η εκκλησία, να καταργηθούν ορισμένοι συντεχνιακοί περιορισμοί και να μειωθούν τα φεουδαρχικά βάρη που επιβάλλονταν στους χωρικούς (υποχρεωτική δωρεάν εργασία, παράδοση δωρεάν μέρους της σοδειάς στους αριστοκράτες κλπ).

Ωστόσο αυτό μόνο αυτονόητο ή εύκολο δεν ήταν. Η προσπάθεια φορολόγησης και περιορισμού των προνομίων των αριστοκρατών, της εκκλησίας, των συντεχνιών κ.α. προκάλεσε την σφοδρή αντίδρασή τους. Όλες αυτές οι προνομιούχες ομάδες προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να ανατρέψουν τα σχέδια της κυβέρνησης υπερασπιζόμενα με κάθε τρόπο τα πατροπαράδοτα δικαιώματά τους. Η αντίδραση των αριστοκρατών αποτέλεσε ουσιαστικά την μεγάλη συντηρητική απάντηση στην δειλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Γαλλίας. Τελικά όμως, χωρίς να το θέλουν, χωρίς να το συνειδητοποιούν, οι αριστοκράτες και οι προνομιούχοι ευγενείς με την σφοδρή αντίστασή τους σε κάθε μεταρρύθμιση απλά επιτάχυναν την Γαλλική Επανάσταση, η οποία γκρέμισε την φεουδαρχία.

Στην Ελλάδα μπορεί να μην έχουμε αριστοκρατία έχουμε όμως πλεόνασμα σε προνόμια και προνομιούχες ομάδες. Υπάρχουν ομάδες, όπως για παράδειγμα οι στρατιωτικοί, που μπορούν να εξασφαλίσουν ισόβια κρατική σύνταξη πριν καν συμπληρώσουν τα 50 έτη. Υπάρχουν ομάδες που απολαμβάνουν ισόβια απασχόληση, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν η ανεργία ξεπερνά το 25% και η ανεργία των νέων ξεπερνά το 50%. Υπάρχουν αγρότες με πολύ μεγάλες εκτάσεις που δεν πληρώνουν φόρους και δικαιούνται αφορολόγητο πετρέλαιο και ρεύμα σε προνομιακή τιμή. Υπάρχουν αγρότες που κατέχουν τεράστιες εκτάσεις και λαμβάνουν πολύ μεγάλες επιδοτήσεις χωρίς ούτε για αυτές να πληρώνουν φόρους. Υπάρχουν ζάμπλουτα νησιά, όπως η Μύκονος και η Ρόδος, που έχουν προνομιακό καθεστώς ΦΠΑ. Υπάρχουν προνομιούχες ομάδες όπως οι δικηγόροι και οι συμβολαιογράφοι για τους οποίους η πολιτεία δημιουργεί αντικείμενο (για παράδειγμα χρειάζονται δυο δικηγόροι για μια αγοραπωλησία ακινήτου ή συμβολαιογράφου για μια εγγραφή που θα μπορούσε να γίνει ηλεκτρονικά) για να έχουν εργασία χωρίς να υπάρχει πραγματική σχετική ανάγκη. Υπάρχουν πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία με ευνοϊκό καθεστώς ΦΠΑ. Υπάρχουν πολλά «κλειστά» επαγγέλματα που θυμίζουν τις συντεχνίες του μεσαίωνα και πολλά πολλά άλλα.
Όπως στη Γαλλία πριν 250 χρόνια έτσι και στην Ελλάδα οι προνομιούχες αυτές ομάδες τα τελευταία χρόνια δίνουν μια υπέρ ...πατρίδας και δημοκρατίας μάχη για την διατήρηση των προνομίων τους. Ωστόσο, ακριβώς όπως στην χρεοκοπημένη Γαλλία, έτσι και στην Ελλάδα η σφοδρή αντίδραση των προνομιούχων ομάδων, την τελευταία 7ετία, σε κάθε προσπάθεια μερικής κατάργησης των προνομίων τους είναι πιθανό να οδηγήσει τελικά, ακούσια ασφαλώς, στην ολοκληρωτική διάλυσή τους.

Όπως στη χρεοκοπημένη Γαλλία το πρόβλημα είναι ότι πια δεν υπάρχουν λεφτά. Σε μια κοινωνία, μια χώρα, που μετά βίας στέκεται στα πόδια της είναι αδύνατο να βρεθεί οικονομικό πλεόνασμα για να μοιραστεί σε κάποιους τυχερούς προνομιούχους.
Δεν υπάρχουν λεφτά. Δεν υπάρχει άλλος ΕΝΦΙΑ, άλλη εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης, άλλη αύξηση του ΦΠΑ ώστε το κράτος να μαζεύει λεφτά για να πληρώνει συντάξεις σε 50άριδες, εργαζόμενους με 10ωρη εβδομαδιαία απασχόληση (όπως τους καθηγητές), εργαζόμενους που δεν χρειάζονται, δικαστές που κάνουν χρόνια να βγάλουν μια απόφαση, φάρμακα σε διπλάσιες τιμές, δημόσιους υπαλλήλους να μπλοκάρουν επενδύσεις, στρατόπεδα στην Πελοπόννησο κ.α.
Δεν υπάρχει φράγκο! Όσοι πληρώνουν φόρους έχουν ξεζουμιστεί. «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος μπροστά μας εκτός του εξορθολογισμό του κράτους, την κατάργηση των προνομίων, των φοροαπαλλαγών, των εξαιρέσεων και την απελευθέρωση της οικονομίας από το κράτος - πατερούλι.

Και όλα αυτά θα γίνουν πέρα από τα μνημόνια, το τι θέλουν οι δανειστές και τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Εδώ που φτάσαμε ο εκσυγχρονισμός της χώρας δεν αποτελεί πια επιλογή αλλά ζήτημα επιβίωσης.
Και αν τελικά αποφύγουμε οριστικά τον κίνδυνο «της ανατίναξη του κράτους» που περιέγραψε πρόσφατα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τότε δεν αποκλείεται οι επόμενες γενιές ευγνωμονούν όλους αυτούς τους προνομιούχους κηφήνες που με τη στείρα άρνησή τους, σε κάθε μεταρρύθμιση, προκάλεσαν τελικά τον αφανισμό τους!

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας των βιβλίων : «Το Άδοξο Τέλος – Η μετέωρη πορεία, η συντριβή και η αναγέννηση των Ελληνικών Τραπεζών» (2013), και, «Η Άνοδος και η Πτώση του Homo Economicus – Ο μύθος του ορθολογικού ανθρώπου και η χαοτική πραγματικότητα» (2012). (Αμφότερα, εκδόσεις Παπαδόπουλος).

3 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Πάντως μια ιδέα αδιάβαστο σας βρίσκω. Οι αγοραπωλησίες γίνονται χωρίς αναγκαστική παράσταση συνηγόρου. Η ευθύνη δική σας φυσικά…

  2. Θ.Τ. 11:51 09/09/2015

    Οι αριστοκράτες ΤΟΤΕ, είναι οι ολιγάρχες ΤΩΡΑ.
    Η εκκλησία και οι συντεχνίες μία από τα ίδια .
    Εχουν καταφέρει να άρουν γιά τον εαυτό τους την διάκριση των εξουσιών.
    Η «αριστερά» είναι ΑΚΟΜΑ ! λίγο-πολύ προσκολλημένη
    στην σταλινική αυτή «μικροαστική αυταπάτη» .
    Με την λαμογιά, τον νεοφιλελευθερισμό και τον σταλινισμό
    είμαστε πίσω από την γαλλική επανάσταση. δηλ. στην φεουδαρχία .

  3. Πολυ ουσιαστικη προσεγγιση των μεταρρυθμισεων. Πως μια παρακμαζουσα κοινωνια θα μπορουσε να αντιληφθει την κατηφορικη της πορεια και να αντιδρασει.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.