ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Είναι η προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης η διέξοδος για τη χώρα;

Μια από τις εκδοχές της "κλασικής" και παραδοσιακής    κοινωνικής αφήγησης και μυθιστορίας αναφέρεται στη γνωστή γραμμική διαδικασία "προλεταριοποίησης" μεγάλων τμημάτων της αστικής τάξης εξ αιτίας της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσω της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.

Ανεξαρτήτως της εγκυρότητας αυτής της πρότασης, η εξέλιξη της τρέχουσας οικονομικής κρίσης αποδεικνύει οτι το προηγούμενο "θεώρημα" ισχύει και κατά την αντίστροφη φορά.Οτι δηλαδή σε συνθήκες καπιταλιστικής ύφεσης και  παλινδρόμησης  παρατηρείται επίσης ευρείας  έκτασης  "προλεταριοποίηση" των μεσοστρωμάτων.

Το φαινόμενο αυτό, αιτιολογείται λόγω της εκτεταμένης μείωσης  του εισοδήματος και του πλούτου, ανάδυσης του νεοπτωχισμού και ακόμη της κοινωνικής και πολιτισμικής περιθωριοποίησης τμημάτων του πληθυσμού.Προφανώς, η οικονομική κρίση συνδυαστικά με τα μέτρα των "μνημονιακών" πολιτικών εχουν προκαλέσει collapsus στη οικονομική και κοινωνική ζωή.

Η δυσμενής και ακραία εξέλιξη των σχετικών οικονομικών μεγεθών (εθνικό προϊόν, απασχόληση, κατανάλωση, κ.ά.) καταμαρτυρούν με αδιαμφισβήτητο τρόπο το "υπόστρωμα" επι του οποίου επισυμβαίνουν τα φαινόμενα αποδόμησης και "προλεταριοποίησης" της μεσαίας τάξης.

Εχει επισημανθεί επίσης, οτι τα φαινόμενα αυτά ωθούν στο νεοπτωχισμό, την κοινωνική περιθωριοποίηση και επίσης σε εκφράσεις αντισυστημικής πολιτικής αμφισβήτησης.Κατά κάποιο τρόπο, η εξέλιξη αυτή συνιστά ως ένα βαθμό παρακολούθημα της γενικής "υποτίμησης" του συνόλου των αξιών (κινητών και ακίνητων) η οποία αποτελεί τη βασική θέση των "μνημονίων" στη διάρκεια των τελευταίων ετών.

Αξίζει να επισημανθεί, οτι οι πολιτικές "υποτίμησης" εχουν ευρεία και ακραία εφαρμογή και μετέρχονται μέτρα μιας ιδιότυπης " δήμευσης" του πλούτου και της περιουσίας των μεσοστρωμάτων, αντί ως όφειλε της ενθάρρυνσης της ενεργού ζήτησης και κινητοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας.

Όμως η έκπτωση των μεσοστρωμάτων, αποτελεί βεβαίως την αναίρεση των κοινωνικών επιτευγμάτων της περιόδου της μεταπολίτευσης και συνοδεύεται -πλην της οικονομικής πτώσης- απο φαινόμενα μαζικής κοινωνικής καθοδικότητας και υποβάθμισης καθώς και πολιτισμική κατάρρευση.

Υπό το πρίσμα αυτό, τίθεται το ερώτημα: είναι η εξέλιξη αυτή συνοδό (και συνεπώς ευκταίο) παράγωγο της κρίσης    ή αποτελεί μια ασύμμετρη (και ως εκ τούτου ανεπιθύμητη) απώλεια.

Ανεξαρτήτως της αιτιολογίας του φαινομένου φαίνεται οτι προκαλεί τεκτονικές δονήσεις στη κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική δημογραφία του πληθυσμού, η οποία επιτείνεταιαπο τη δραματική έξαρση "διαρροής εγκεφάλων".

Η μετανάστευση νεανικού πληθυσμού, υψηλής εκπαίδευσης και δεξιοτήτων πλήττει καιρίως το απόθεμα του ανθρώπινου και διανοητικού κεφαλαίου της χώρας και υπονομεύει την προσπάθεια επανεκκίνησης της αναπτυξιακής διαδικασίας και της ανάταξης της χώρας.

Είναι αληθές, οτι η χώρα σε βραχύτατο διάστημα απώλεσε μεγάλο μέρος του εισοδήματος και του πλούτου και έχασε πολλές θέσεις στη παγκόσμια κατάταξη στους δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης, μεταξύ των οποίων κρίσιμη θέση κατέχει το επίπεδο της παιδείας και της πολιτισμικής ανάπτυξης.

Υπό την έννοια αυτή,η κατάρρευση και"προλεταριοποίηση"της μεσαίας τάξης συμπαρασύρει  τμήμα του "πλούτου του έθνους" το οποίο αποτελεί το συγκριτικό πλεονέκτημα της οικονομίας  και ως εκ τούτου ενισχύει τις αρνητικές τάσεις στη κοινωνία.

Η υποτίμηση της δραματικής φύσης αυτών των εξελίξεων υπό την υπόρρητη ανοχή (η ακόμη και ευχή) της "ισότητας" (προς τα κάτω) ή την ιδεοσχηματική παραίσθηση για την επίτευξη της "αταξικότητας" (δια της κοινωνικής καθόδου)  συνιστούν -επί της ουσίας-  υπονόμευση της ευκταίας και επιδιωκόμενης ανασυγκρότησης της χώρας.

Το "θεώρημα" δια του οποίου επιδιώκεται η κατανεμητική αποδοτικότητα (και η ισότητα) με τη βίαιη "εξίσωση προς τα κάτω" ακυρώνει τη παραγωγική αποδοτικότητα, δεδομένου οτι στερεί δημιουργικές δυνάμεις υψηλής προστιθέμενης αξίας  απο την οικονομία.

Εξ άλλου η πολιτική ασκείται βεβαίως για λογαριασμό των κοινωνικών δυνάμεων ή/και  των τάξεων ανάλογα με το συσχετισμό των δυνάμεων αλλά στο όνομα ολόκληρης της κοινωνίας.Ο δρόμος για την ανασυγκρότηση της χώρας και την κοινωνική ισότητα εχει ανιούσα και επίπονη φορά με ενδιάμεσους κόμβους στην οικονομική ανάπτυξη και στην αποδοτική χρήση των πόρων.

Η παραγωγή είναι προφανώς ίσης βαρύτητας  με τη διανομή και αμφότερες έχουν ισοδύναμο φορτίο ηθικής διάστασης.Εξ άλλου κατά την περίφημη ρήση του Amartya Sen  "η οικονομία είναι πρωτίστως μια υπόθεση ηθικής".

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.