ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ούτε πόρνες, ούτε υποταγμένες

Μια μαθήτρια με μαντίλα έκλεψε όλα τα μάτια στη φετινή μαθητική παρέλαση. Η απόφαση της Αιγύπτιας μαθήτριας της Γ Λυκείου να παρελάσει  στο κέντρο της Αθήνας φορώντας μαντήλα στο κεφάλι της  άναψε φωτιά στο διαδίκτυο. Όχι, δεν ήταν η πρώτη φορά.

Όμως στη περίπτωση  της Αιγύπτιας μαθήτριας  η κοινωνία χωρίστηκε στα δύο και τα στρατόπεδα φτιάχτηκαν προτού ακόμη η παρέλαση τελειώσει.

Μα  ποια είναι τα κίνητρά της σε μια σύγχρονη κοινωνία; Κι αν αύριο μια μαθήτρια θελήσει να παρελάσει με νικάμπ πως μπορεί να το ανεχτεί μια προοδευτική κοινωνία ; Αυτά τα ερωτήματα που πριν μερικά χρόνια απασχολούσαν τους Γάλλους μπαίνουν στην καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας.

``Μήπως δεν είναι η πιο ιδανική στιγμή για να δείξεις το ανεκτικό πρόσωπο της σύγχρονης κοινωνίας που μπορεί να ενσωματώσει στους κόλπους της το ``διαφορετικό`. Μακράν, Ίσως το καλύτερο μήνυμα που μπορούσε να μας συμβεί μια μέρα σαν κι αυτή`` , μου λέει στο τηλέφωνο η πολυταξιδεμένη ξαδέλφη Λυδία, μνημονεύοντας τους Γάλλους.

Οι γαλλικές κυβερνήσεις  πέρασαν μια σειρά νόμων  για τους μουσουλμάνους οι οποίοι απαγόρευαν την επίδειξη θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους.

Ο νόμος , επί προεδρίας Νικολά Σαρκοζί, το 2011 που απαγόρευε στις γυναίκες που φορούν μπούρκα ή νικάμπ να κυκλοφορούν σε δημόσιους χώρους , όχι μόνο δεν κατάφερε να εντάξει τις γυναίκες μουσουλμάνες αλλά πυροδότησε ένα κύμα ισλαμοφοβίας στη Γαλλία. Νεαρές γυναίκες  δέχτηκαν επιθέσεις στους δρόμους επειδή φορούσαν μαντίλες.

Σύμφωνα με έκθεση της γαλλικής Ένωσης κατά της ισλαμοφοβίας στη Γαλλία το 2012 αυξήθηκαν κατά 57, 5% τα περιστατικά βίας εναντίον μουσουλμάνων γυναικών.

Ο ``νόμος της μαντίλας`` αντί να βοηθήσει τις μουσουλμάνες μαθήτριες στα δημόσια σχολεία της Γαλλίας  αύξησε τα περιστατικά μπούλινγκ εναντίον τους.

Θυμάμαι ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα ευρωπαϊκό σχολείο πριν μερικά χρόνια και μου το μετέφερε μια  δημοσιογράφος.

Η διευθύντρια  σε ένα ιδιωτικό σχολείο της Λυών που επέτρεπε ακόμη στις μαθήτριες να φορούν μαντίλες, όταν είδε το 70% των μουσουλμάνων κοριτσιών να μην αποχωρίζονται τη  μαντίλα στους χώρους του σχολείου, έστειλε επιστολές καλώντας τις μαθήτριες να αναρωτηθούν ποια είναι τα κίνητρα της επιλογής  τους.

Ταυτόχρονα επεσήμανε  ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από τη μαντίλα. Στην πραγματικότητα η Διευθύντρια ήθελε να ανοίξει μια κουβέντα για την κοινωνική θέση της μουσουλμάνας γυναίκας στην Ευρώπη του σήμερα.

Οι Ευρωπαίες δεν μπορούσαν να καταλάβουν τους λόγους που επέβαλαν στις μουσουλμανικές κοινότητες της δύσης να ισοπεδώνουν κατακτήσεις του `60 και του `70 καλλιεργώντας ένα κλίμα οπισθοδρόμησης.

Η καθολική απαγόρευση της μαντίλας σε όλα τα γαλλικά σχολεία είχε σαν αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν το σχολείο αρκετές μουσουλμάνε ς μαθήτριες.

Το ερώτημα είναι γιατί μια νέα μουσουλμάνα κοπέλα που έχει γεννηθεί και ζει σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα παίρνει την απόφαση να φορέσει μαντίλα.

Μια μεγάλη μερίδα  κοριτσιών  βλέπει τη μαντίλα ως σύμβολο  χειραφέτησης πιστεύοντας ότι φορώντας τη μαντίλα διαφοροποιούνται από τα Δυτικά πρότυπα που αντιμετωπίζουν τη γυναίκα σεξιστικά.

Κάποιες γυναίκες υποστηρίζουν ότι τη φορούν μαντίλα για να δηλώσουν την πίστη τους , άλλες από σεμνότητα ή  για να δηλώσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα.

Ωστόσο υπάρχει και η άλλη άποψη που την ασπάζονται κυρίως μουσουλμάνες που ζουν στην Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία, υποστηρίζοντας  ότι η μαντίλα συμβολίζει κάτι περισσότερο από θρησκευτική πίστη και συχνά συνδέεται με τις ανισότητες κατά των γυναικών.

Όταν για παράδειγμα υποδεικνύεται στις γυναίκες να φοράνε χιτζάμπ δεν τις αντιμετωπίζουν ως αντικείμενα;

Προφανώς, δεν είναι απειλή για τη Δύση το δικαίωμα των γυναικών να φοράνε μαντίλα. Το θέμα είναι κατά πόσο είναι ή όχι επιλογή. Τι σκέπτεται ένα δεκατριάχρονο κορίτσι γεννημένο στο Παρίσι ή στην Αθήνα όταν το προτρέπουν να βάλει μαντίλα;

Είναι προφανές ότι μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, πολλές νεαρές μουσουλμάνες   γυναίκες αντέδρασαν φορώντας μαντίλες εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την πίστη τους.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μαντίλα είναι ένα εξαιρετικά φορτισμένο σύμβολο. Παράλληλα είναι και ένα εργαλείο διαιώνισης  κοινωνικών διακρίσεων. Πολλές γυναίκες  από το Αφγανιστάν ή άλλες αφρικανικές που έχουν μεταναστεύσει  στη χώρα μας δεν έχουν λάβει ούτε τη στοιχειώδη εκπαίδευση  και προέρχονται από άκρως συντηρητικές κοινωνίες.

Σε μια ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία που προωθεί  την κοινωνική συνοχή προϋποθέτει και ελευθερία στην έκφραση και την  κριτική. Προϋπόθεση όλων αυτών είναι το δικαίωμα στη μόρφωση. Η παιδεία είναι το μαγικό κλειδί που θα  ξεκλειδώσει  την ελευθερία, την πεποίθηση, το δικαίωμα της επιλογής.

*``Ni putes, ni soumises``(ούτε πόρνες, ούτε υποταγμένες), η φεμινιστική οργάνωση γυναικών αραβικής προέλευσης

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.