ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το τέλος του «ελληνικού δράματος» πέρα και πάνω από τους αριθμούς

Οι δηλώσεις που ακολούθησαν το χθεσινό Eurogroup ήταν ασυνήθιστα «φιλικές» -ή, πάντως, δεν αποκάλυπταν μία αρνητική προδιάθεση των κοινοτικών αξιωματούχων για την «ελληνική υπόθεση». «Είμαστε κοντά στο σημείο έναρξης διαλόγου για το χρέος», «πρέπει να έχουμε και μία συμφωνία για την ελάφρυνση του χρέους», ήταν δύο μόνο φράσεις του –συνήθως βλοσυρού και αρνητικά διακείμενου- επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ. «Θέλουμε να φτάσουμε σε λύσεις και συμφωνία το ταχύτερο δυνατό», είπε, από την πλευρά του, ο –φιλικός σε σύγκριση με τους υπόλοιπους- γάλλος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί, ενώ ο επικεφαλής του ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ παραδέχθηκε –ή, καλύτερα, ομολόγησε…- ότι «υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το 2015 ήταν καλύτερο απ’ ό,τι περιμέναμε».

Κι αν αυτές οι δηλώσεις από τους συγκεκριμένους ανθρώπους (τη εξαιρέσει του Μοσκοβισί, προφανώς) θα φαίνονταν μία φορά αδιανόητες πριν μερικούς μήνες, το να δηλώνει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προερχόμενος στη συνεδρίαση του Eurogroup ότι «πρέπει να είμαστε περισσότερο γενναιόδωροι με την Ελλάδα» είναι εκατό φορές αδιανόητο.

Από λάθος σε λάθος

Τι μεσολάβησε; Εντάξει, πράγματι τα νούμερα είναι καλύτερα από τα προϋπολογισμένα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Για την ακρίβεια, αυτό συμβαίνει κάθε φορά. Και αφορά σε όλα τα νούμερα: αυτά που παρουσιάζουν οι δανειστές, αλλά και εκείνα που προϋπολογίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.

Το Μνημόνιο 1 καταστρώθηκε πάνω στους λαθεμένους «πολλαπλαστές» που έχει πολλάκις παραδεχθεί το, κατά τα άλλα πολύπειρο σε προγράμματα εξυγίανσης, ΔΝΤ.

Και από το 2010 ως σήμερα, όλες οι εκθέσεις της Κομισιόν πέφτουν η μία πιο έξω από την άλλη. Μάλιστα, στην τελευταία, αυτή που δημοσιοποιήθηκε πριν δύο μήνες, αναφέρεται η… «έκπληξη» των Βρυξελλών για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας. Μ’ άλλα λόγια, οι συντάκτες της παραδέχονται πόσο έξω έχουν πέσει. Και πόσο λίγο ξέρουν την ελληνική οικονομία και τα, πράγματι ιδιαίτερα, χαρακτηριστικά της, 6 χρόνια αφότου ξεκίνησαν να την μελετούν και να την αναλύουν ως «εποπτεύοντες θεσμοί» και δανειστές.

Το Μνημόνιο 2, το PSI και όσα επακολούθησαν στηρίχθηκαν και σε νέα λαθεμένα νούμερα. Το πρόβλημα δεν λύθηκε. Αντιθέτως παροξύνθηκε. Ενώ, αν δει κανείς τα κατά καιρούς «Μεσοπρόθεσμα», αυτά που έχουν δοκιμάσει πλειοψηφίες, έχουν οδηγήσει σε ανατροπές κυβερνήσεων, έχουν οδηγήσει σε εκλογές κτλ., θα καταλάβει με μία μόνο ματιά ότι όλα τα νούμερα ήταν λάθος.

Κι όμως, ενώ όλα αυτά τα χρόνια, η «είδηση» δεν είναι οι αστοχίες όσων προϋπολογίζουν νούμερα και αριθμούς, αλλά οι ελάχιστες και μόνο στα αυτονόητα ευστοχίες τους, κάθε φορά που ένας γύρος διαπραγματεύσεων «κολλούσε», «κολλούσε» στα νούμερα.

Και ενώ οι κυβερνώντες ήξεραν ότι τα νούμερα που παρουσιάζουν είναι υπερβολικά αισιόδοξα και οι δανειστές ότι τα δικά τους είναι υπερβολικά… απαισιόδοξα, πάντα σ’ αυτά τα νούμερα κολλούσαν οι συζητήσεις. Λόγω αυτών των αριθμών η εκάστοτε «λύση» αργούσε, οι μέρες και οι μήνες περνούσαν και οι θυσίες όλων μας πήγαιναν στον κάλαθο των αχρήστων.

Τώρα, λοιπόν, τι άλλαξε; Πώς και στο χθεσινό Eurogroup εμφανίστηκε η διάθεση όλων των πλευρών να… αφήσουν κάπως στην άκρη τα νούμερα, να παραβλέψουν τις διαφορές στους υπολογισμούς τους και να εκκινήσουν τις διαπραγματεύσεις;

Τώρα, υπάρχει το προσφυγικό. Τώρα, οι Βρυξέλλες και, κυρίως το Βερολίνο, αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα έχει θέση-κλειδί για την διαχείριση του ζητήματος των προσφυγικών ροών και δεν επιθυμούν να υπάρξει ρίσκο πολιτικής αποσταθεροποίησης. Κάπως έτσι, το ΔΝΤ πιέστηκε και πείστηκε. Άφησε κατά μέρος την εμμονική προσήλωση στο καταστατικό του και στους αριθμούς και η ερίτιμος κ. Βελκουλέσκου συμμετέχει κανονικά στις εργασίες του «κουαρτέτου».

Μ’ άλλα λόγια, το προσφυγικό επιβεβαίωσε τις αναλύσεις που ήθελαν το «ελληνικό δράμα» να παρατείνεται τόσον καιρό επειδή δεν υπήρχε η πολιτική βούληση να τελειώσει –και όχι γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα. Επειδή κάποιοι, εμμονικοί με την λιτότητα, ήθελαν πάση θυσία να τιμωρήσουν με προτεσταντικό τρόπο την Ελλάδα –«να κάνει τα μαθήματά της», όπως υπεροπτικά έλεγαν. Και όταν αυτά τα μαθήματα άρχισαν να αποδίδουν, έστω και με την κοινωνία καθημαγμένη, ο πολιτικός βολονταρισμός αυτών των ακραίων έπρεπε να «τιμωρήσει» την Αριστερά, που είχε τολμήσει να σηκώσει κεφάλι και να αυθαδιάσει.

Και τώρα είναι αυτή η πολιτική βούληση και οι πιεστικές συνθήκες που εκπορεύονται από το προσφυγικό, που βάζουν τα νούμερα στην άκρη και αναδεικνύουν την ανάγκη να γυρίσει σελίδα η ελληνική οικονομία. Να κλείσει η αξιολόγηση, να ξεκινήσει η συζήτηση για το χρέος, να πέσουν τίτλοι τέλους στο ελληνικό δράμα. Και ίσως για τον λόγο αυτό, είναι η πρώτη φορά που αχνοφαίνεται  αυτό το περίφημο «φως στην άκρη του τούνελ». Χωρίς να είναι το τρένο που πλησιάζει με ταχύτητα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.