ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Άκαμπτα νούμερα, παλλόμενα τερτίπια

Υπάρχει μια μερίδα συμπατριωτών μας που πιστεύει ακράδαντα ότι η ελληνικότητα δοξάζεται με τη φέτα,τη μπουγάτσα,τη ρετσίνα, άντε και με τα Ελγίνεια.

Ως εκ τούτου κάθε ξένος που δεν συμμερίζεται την άποψη της, όπως ο Βέλγος Φαμπρ είναι απλά αποδιοπομπαίος. Αν ακόμη ο ίδιος, υποτίθεται ότι επιβουλεύεται άθελά του το εθνικό πεπρωμένο και θίγει το αδούλωτο πατριωτικό μας πνεύμα, χαρακτηρίζεται ως κάτι παραπάνω από νούμερο.

Υπάρχει, όμως και μια λιγότερο ακατέργαστη κατηγορία συμπολιτών μας που σνομπάρει και τα υπαρκτά νούμερα της ταλαίπωρης Ελληνικής οικονομίας. Νούμερα τα οποία, με όλη τη καλή θέληση, δεν βγαίνουν. Το χειρότερο είναι ότι η ίδια ομάδα, πέριξ και εντός του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, φαντασιώνεται αποπομπές όσων τη συμπαράσταση στο πρόσφατο παρελθόν, αποθέωνε. Ειδικότερα την ομάδα της Κριστίν Λαγκάρντ η οποία εκτιμούσε την ανάγκη για ονομαστικό "κούρεμά" του μη βιώσιμου, υπέρογκου ελληνικού χρέους. Και ως εκ τούτου θεωρούσε απαραίτητη τη χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων.

Όχι ότι είναι τίποτε αγγελικά πλασμένα τα στελέχη του σκληρόπετσου ΔΝΤ, αλλά παραμένουν επιφυλακτικά αν η ελληνική οικονομία θα μπορούσε στα χάλια της να παράγει εσαεί τα ετήσια τερατώδη και εξωπραγματικά πλεονάσματα του 3,5% και 4,5% που προβλέπει η συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού. Ωστόσο είναι ενδεικτικό πως μόλις έσκασε στο αέρα η συνομιλία του Δανού Τόμσεν και της Ρουμάνας Βελκουλέσκου, η ελληνική κυβέρνηση βάλθηκε με μιας να επιδιώξει το ξεφόρτωμα του Ταμείου. Και επειδή μόνη της είναι δύσκολο έως αδύνατο να επιβάλει την αποβολή του άφησε εμμέσως να εννοηθεί ότι τα έχει βρει ως προς αυτό με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Με όσους δηλαδή δεν προτίθενται ούτε κατά διάνοια να δεχθούν ελάφρυνση χρέους.

Η οργισμένη αντίδραση που διατυπώθηκε μέσω μεγάρου Μαξίμου, αμέσως μετά τη διαρροή του διαλόγου τους, ήταν ότι πρόκειται για μοχθηρούς, υπονομευτικούς ταλιμπάν του ΔΝΤ που συνωμοτούν χονδροειδώς να μας καταστρέψουν με τις δογματικές τους πεποιθήσεις. Χαρτοπόλεμος που έγινε ασμένως δεκτός από τον υπεράνω κομμάτων πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος αφότου ανακάλυψε τον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού έσπευσε να δηλώσει ότι η ΕΕ έπρεπε να είχε αναλάβει τον ρόλο του ΔΝΤ.

Το ερώτημα είναι αν καταρχήν θέλει και σε ποιο βαθμό το ΔΝΤ να συμμετάσχει στο νέο πακέτο των 86 δισεκατομμυρίων του τρίτου μνημονίου που έχει υπογράψει η Ελληνική κυβέρνηση; Δεύτερον, διατίθεται η ΕΕ να αναλάβει το μερίδιο του ΔΝΤ στο νέο ελληνικό πρόγραμμα στήριξης, δεδομένου ότι αρκετά κράτη-μέλη είναι αρνητικά στην αποχώρηση του; Τρίτον,έχει την όρεξη ή τη δυνατότητα κάθε κράτος μέλος να περάσει από το Κοινοβούλιο του τη πληρωμή του λογαριασμού, μια και ήδη χρωστάμε στο Ταμείο 16 δισ, που πρέπει να αποπληρωθούν με δόσεις ως το 2024;

Τέλος, έχουν άραγε αυτοί οι αρητριοσκληρωτικοί υπάλληλοι του Ταμείου τρελαθεί εντελώς; Στηλώνουν τα πόδια στο παρά πέντε της αξιολόγησης και επιδιώκουν θεσμικά τη χρεοκοπία της χώρας με αποτέλεσμα και να χάσουν όσα μας δάνεισαν και επιπλέον να ξετινάξουν την Κομισιόν και την ΕΚΤ; Διότι, κακά τα ψέματα, οι τελευταίες είναι αυτές που διακρατούν κρατούν πάνω από 300 δισ. ελληνικού χρέους. Πράγμα που εν κατακλείδι σημαίνει ότι το διόλου ανόητο-πόσο μάλλον παράλογο;- ΔΝΤ θα αποχωρήσει από το πρόγραμμα μόνο αν το ίδιο αποφασίσει όχι ρήξη με την Ελλάδα αλλά μετωπική σύγκρουση με τη Γερμανία. Ενδεχόμενο μάλλον απίθανο για το κύρος του οργανισμού.

Ωστόσο το άκαμπτο Ταμείο θα συνεχίσει να πιέζει τους Ευρωπαίους για ένα διακριτικό συμβιβασμό, ερήμην της Ελλάδας, σε ότι αφορά την υπόθεση του χρέους. Και, παράλληλα, όσο παραμένουν σε εκκρεμότητα οι "διαπραγματεύσεις" θα εκβιάζει την Αθήνα με την απειλή ενός πιστωτικού γεγονότος μέχρι την ολοσχερή άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης από τις εναπομείνασες “κόκκινες γραμμές” που έχει θέσει. Και φυσικά έως την πλήρη υποταγή της στις απαιτήσεις του.

Αναπόφευκτα, η διαχειριστικά αναξιόπιστη ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται με τη πλάτη κολλημένη στο τοίχο. Δεν έχει, άλλωστε, και πολλά περιθώρια επιλογής, όσο κι αν δονείται από επικοινωνιακές επινοήσεις. Από τη μια καίγεται για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης κάνοντας ρεβεράτζες στη Μέρκελ και παραμερίζοντας την άλλοτε “σύμμαχο” Λαγκαρντ. Από την άλλη, εφευρίσκει τεχνητές αντιπαραθέσεις με τους ¨κακούς” του διαβόητου ΔΝΤ υψώνοντας ένα δήθεν μαχητικό λάβαρο για να το ανεμίζει. Και σκιαμαχεί ελπίζοντας στη εύνοια της κοινωνίας και στη στήριξη των βουλευτών της πλειοψηφίας, εν όψει της καταιγίδας των ακρωτηριαστικών μέτρων που θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή. Δυστυχώς, το μόνα άκαμπτα στην υπόθεση είναι τα νούμερα της φοροεπιδρομής των 5,4 δισ. Ευρώ. Όλα τα υπόλοιπα είναι παλλόμενα τερτίπια.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.