ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Επιτάφιος στα σοκάκια της πόλης

Μεγάλη Παρασκευή στα τέλη του Απρίλη. Η κορύφωση του Θείου Πάθους μέσα σε μια καταιγιστική ανθοφορία της φύσης.
Το ``εντός των τειχών`` μέσα στο κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Βδομάδας σε κάνει να νιώσεις ξεχωριστά την συγκίνηση της μέρας. Διασχίζοντας τα σοκάκια της πόλης , κρατώντας στα χέρια αναμμένα κεριά οι πιστοί κατακλύζουν το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής τις εκκλησιές ακολουθώντας την περιφορά του Επιταφίου.
Με θέα τη φωτισμένη Ακρόπολη συναντιούνται οι επιτάφιοι που ξεκινούν από τις γύρω ενορίες, την Αγίας Αικατερίνη, τον Άγιο Νικόλαο Ραγκαβά, το Μετόχι του Παναγίου Τάφου.
Εξαιρετικά κατανυκτική η ατμόσφαιρα υπό τους ήχους της χορωδίας . Τα σπαράγματα της εκκλησιαστικής ποίησης ξεκλειδώνουν όλα τα συναισθήματα διασχίζοντας εποχές και ανθρώπους. Με περίσσεια συναισθηματική φόρτιση οι άνθρωποι βιώνουν το μυστήριο του θανάτου και της ανάστασης.
Η φύση οργιάζει και ο άνθρωπος πεθαίνει. Η μάνα που επέζησε έναντι του χαμένου γιού που ήλθε να σώσει τον κόσμο. Οι καμπάνες απορροφάνε τη συγκίνηση.
Ακόμη κι αν δεν είσαι πιστός θα παρασυρθείς από το μυσταγωγικό κλίμα, την ατμόσφαιρα που μυρίζει καμένα κεριά και προσδοκία .
``Ω γλυκύ μου έαρ``, ο πιο σπαρακτικός ύμνος της Άνοιξης. Δραματικά πυκνά τα γεγονότα. Ξεχωριστή η ατμόσφαιρα πάνω στον λόφο των Νυμφών. Μέσα στα ανθισμένα μονοπάτια του Φιλοπάππου, στο μικρό εκκλησάκι με θέα την Ακρόπολη όσοι πιστοί βρεθούν στην πλακόστρωτη αυλή θα έχουν τη τύχη να ακούσουν τους ύμνους δίπλα στο βυζαντινό ναό με τις σπουδαίες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τις αρχές του 13ου αιώνα.
Οι λεμονιές και τα νυχτολούλουδα μοσχοβολάνε στη ``συνοικία των θεών.`` Ο Επιτάφιος του Ναού του Σωτήρος κατηφορίζει στα στενά δρομάκια της Πλάκας , δίπλα από τα αρχαία μνημεία που παρακολουθούν σιωπηλά την περιφορά.
``Αι γενεαί πάσαι`` . Διασταύρωση Πατησίων και Τροίας υπό το φως των κεριών. Πίσω από τους πιστούς αχνοφαίνεται η Ομόνοια. Ανεξίτηλα τα σημάδια της κρίσης και του προσφυγικού στους γύρω δρόμους και στα πρόσωπα των ανθρώπων που θα ακολουθήσουν τον Επιτάφιο.
Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός. Ειδικά αν στοχαστεί κανείς ότι μπορεί να είμαστε μπροστά σε κοσμογονικές αλλαγές. Ζούμε το τέλος μιας εποχής που βαδίζει προς την αυτοδιάλυσή της γιατί έχει χάσει το κέντρο της, τον άνθρωπο. Η αρχή του δρόμου που οδηγεί στην Έρημη Χώρα του Έλιοτ. Ο μεγάλος ποιητής θα εξομολογηθεί στον Σεφέρη πως δημιούργησε` την ``τραγωδία`` του μέσα στην ``αρρώστια`` του.
``Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας /Μες απ’τη πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας/ Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας/ Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές``
Είναι πολλές πόλεις μέσα στην πόλη. Γυρίζεις τα μάτια σου και αντικρίζεις ένα πολύχρωμο πλήθος. Εκείνη μου μιλάει. Μπορεί στον εαυτό της.
Στέκεται, όρθια στην άκρη του δρόμου, ίσια σαν την αναμμένη λαμπάδα . Με τα μαύρα μάτια της να φωτίζουν το δωρικό πρόσωπο που μοιάζει πιο ώριμο από τα δεκαπέντε της χρόνια. Δεκατρείς μήνες στους δρόμους.
Η ζωή της φωτογραφικό οδοιπορικό από χώρα σε χώρα σε αφιλόξενα κρύα τοπία Διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικοί πολιτισμοί, διαφορετικοί άνθρωποι. Φεύγοντας άφησε πίσω της ένα κομμάτι από τον εαυτό της.
Στα όνειρά της βλέπει την κερασιά που ξεπετάχτηκε από ένα κουκούτσι, τη λεμονιά που φύτεψε ο πατέρας της, το δέντρο που ήταν δεμένη η κούνια. Είχε και ένα σιντριβάνι με χρυσόψαρα στα όνειρά της.
Μερικές φορές η ζωή είναι εξωφρενικά απρόβλεπτη. Μπλέκονται οι λέξεις στα Αγγλικά και στη γλώσσα της. Το αρωματικό λιβάνι ρουφάει το οξυγόνο από τα πνευμόνια της. Στην γωνία των δρόμων Πατησιών και Αγίου Μελετίου οι Επιτάφιοι διασταυρώνονται.
``Ω, γλυκύ μου, έαρ!`` Η ``Έρημη Χώρα`` είναι μια γη άγονη , στεγνή χωρίς τροφή και νερό. Οι κάτοικοί της έχουν συνταυτιστεί με τη γη , δεν γεννούν, δεν αναπτύσσονται.
Η ζωή εν τάφω, πριν την Ανάσταση. Η Ελλάδα που αγαπώ . Η Μυτιλήνη του Μυριβήλη, της ανθρωπιάς. Ζω στην Αθήνα της κρίσης, της δημιουργίας, της αλληλεγγύης. Μακριά από τις φωνές της λογικής ``τι τους θέλουμε αυτούς εδώ`` και τη Μάνια που Πασχαλιάτικα ταλανίζεται με το δίλημμα ανάμεσα στην καριέρα της στην Δύση και το καθήκον στον τόπο της. Γιατί καθήκον σημαίνει ευθύνη στον άνθρωπο.
``…`Ήταν ένα λουλούδι εκεί! Συλλογίσου. Ένα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα που `ναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ’ άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο . Είναι μια παπαρούνα..``
Καλή Ανάσταση

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.