• Σαρωτικό προβάδισμα της ΝΔ σε νέα δημοσκόπηση

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι αγορές είναι μια χοντρή πόρνη

Δυο φωτογραφίες. Δυο κόσμοι. Πειραιάς Παρασκευή απόγευμα. Μέσα στο ιδιαίτερο διάφανο φως το κρουαζιερόπλοιο λύνει τους κάβους. Οι τουρίστες συνωστίζονται στο κατάστρωμα για να τραβήξουν τις τελευταίες αναμνηστικές  φωτογραφίες από το ταξίδι τους . Ακριβώς, απέναντι , οι πρόσφυγες ετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν ένα ακόμη κρύο βράδυ στο λιμάνι. Μια φουτουριστική πόλη, σαν ένα τεράστιο θεματικό ανθρώπινο πάρκο.

Μέρα και νύχτα μαζί. Τάισμα και πνίξιμο. Δες, πως είναι ένας πρόσφυγας. Η προσφυγιά αλίμονο είναι θλιβερή.  Το facebook γέμισε με θλιμμένα πρόσωπα παιδιών που τρέχουν ανάμεσα στις σκηνές κάτω από τα μάτια των εξαθλιωμένων γονιών  που στριμώχνονται στα κάγκελα  προσμένοντας ένα αβέβαιο μέλλον.

Η ``Αντίστιξη``  στην μουσική είναι η ταυτόχρονη συνήχηση πολλών διαφορετικών μελωδιών. Η αντίστιξη στη πραγματική ζωή μόνο θλίψη και θυμό μπορεί να σου φέρει. Τουρίστες φωτογραφίζουν τους πρόσφυγες λες και πρόκειται για εικαστικό δρώμενο που απευθύνεται σε ενήλικες και παιδιά με την ένδειξη ``fragile ``,  ``μην ακουμπάτε γιατί κάνει ``τζιζ``. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια τουριστική ``ατραξιόν`` , άλλο ένα ``χοτ σποτ`` που μπορεί μάλιστα κανείς να δει μέσα από την ασφάλεια της καμπίνας του.

Αν υπάρχουν στιγμές που αλλάζουν τη ζωή, μια τέτοια στιγμή είναι όταν  συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου αυτό που κάθε βράδυ βλέπεις στις ειδήσεις. Εικόνες από τους προσφυγικούς καταυλισμούς κάνουν καθημερινά το γύρω του κόσμου μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η εκτεταμένη δημοσιότητα που πήρε η επίσκεψη της Τζολί επιταχύνει την παγκόσμια ευαισθητοποίηση για τους πρόσφυγες και την δύσκολη κατάσταση της χώρας μας.

Πριν τη Τζολί μας είχαν επισκεφτεί η Σάραντον καθώς  και ο διεθνούς φήμης εικαστικός καλλιτέχνης Αϊ` Γουέι Γουέι , ο οποίος έχει στερηθεί το διαβατήριο του, κυνηγημένος από το κινέζικο καθεστώς  Κι αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις τότε έχεις ολόκληρο αφήγημα να διηγηθείς στην πατρίδα σου. Παράξενο πράγμα ο ``άλλος``.

Ανάμεσα στο νόστο και τη θλίψη, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας έχει γνωρίσει  κι άλλες εποχές τι σημαίνει προσφυγιά.

Κοιτάζω μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Πειραιά. Σεπτέμβρης 1922. Η Σμύρνη είχε ήδη παραδοθεί στις φλόγες. Εκείνες τις μέρες μια άλλη τραγωδία συντελείται στον Πειραιά όπου καταφτάνουν χιλιάδες πρόσφυγες οι οποίοι έμελλε να βιώσουν το δράμα του ξεριζωμού .

Στον Πειραιά οι πρόσφυγες διαβίωναν υπό τραγικές συνθήκες σε άδεια οικόπεδα , στα υπόστεγα της πλατείας Καραϊσκάκη και σε διάφορα παραπήγματα στα Καρβουνιάρικα και στον Άγιο Διονύσιο.

Η πόλη δεν διέθετε ούτε υποδομές αλλά ούτε είχε πόρους ή κάποιο συντονισμένο σχέδιο από το κράτος που ούτως ή άλλως βρισκόταν υπό διάλυση υπό το βάρος της Μικρασιατικής καταστροφής.

Διαβάζοντας τις εφημερίδες της εποχής μαθαίνεις για τα ``πλείστα φαινόμενα  άκρατης αισχροκέρδειας και εκμετάλλευσης`` από τους πανδοχείς, αμαξάδες, βαρκάρηδες, τελωνειακούς υπαλλήλους οι οποίοι έκριναν στα πλαίσια της αλληλεγγύης να κατακλέψουν τους πρόσφυγες. Και τότε, όμως, όπως τώρα, σπίτια άνοιξαν και αρκετοί Πειραιώτες έφερναν φαγητό  και έδειξαν εμπράκτως την αλληλεγγύη προς τους άτυχους Μικρασιάτες.

Ο αντίλογος συνοψίζεται στο ότι το προσφυγικό  συντηρεί και διαιωνίζει την εικόνα παρακμής στο λιμάνι την ώρα που έχει νεκρώσει η αγορά και η τουριστική κίνηση μόλις ξεκινάει.

Υπάρχει μια ανάγκη αποτίναξης της εικόνας του λιμανιού και μια προσδοκία να αλλάξει το ψυχολογικό κλίμα .

Είναι απολύτως, ορατή η  διάθεση συμμετοχής των πολιτών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών  σε ένα δημόσιο διάλογο για το μέλλον του Πειραιά, που παρά τις δυσκολίες είναι εν τέλει το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας με σημαντική ιστορική και πολιτιστική αξία στον ευρύτερο χώρο.

Στους διαδρόμους του μετρό ``Ακρόπολη`` καλοντυμένοι Κινέζοι, κρατώντας  σακούλες γνωστού πολυκαταστήματος με το λογότυπο του Dior κοιτάζουν με θαυμαστό  τις τοιχογραφίες. Από πού  πάνε για το Ερεχθείο, πλίζ ;

``Οι αγορές είναι μια χοντρή`` πόρνη ``, θυμάμαι τα λόγια του ήρωα της  του  Γαβρά. Η Ελένη είναι τρία χρόνια άνεργη.

Μένει στο Μεταξουργείο με το δίχρονο γιο της και τη σκυλίτσα της Λέιντι. Σε διαρκή φυγή από  σπίτια της προκοπής λόγω της μακρόχρονης ανεργίας  έχει φτιάξει το δικό της ``ονειρικό`` κόσμο μετατρέποντας την ταράτσα και το πρώην δώμα σε σπίτι με αληθινό ανθόκηπο.

Πώς είναι η ζωή στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας;

Περπάτησα από τον ένα σταθμό στον άλλο. Κόσμος έμπαινε και έβγαινε. Οι άνθρωποι συναντιούνται και ύστερα ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές.

``Δεν σταματώ να ελπίζω``, είναι το μότο της Ελένης. Με έβαλε σε σκέψεις. Πολλές ζωές στην ίδια πόλη. Φόβοι και ελπίδες είναι ότι μοιραζόμαστε και ότι μας χωρίζει.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.