ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η ψυχολογία και το … τέλος της διαπραγμάτευσης

Από την αρχή σχεδόν ήταν γνωστό πως αυτή η διαπραγμάτευση δεν θα ήταν και η πιο εύκολη του… κόσμου: Αν αφήσει κάποιος στην άκρη τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις φημολογίες που αναπτύσσονται περί πτώχευσης, «κουρέματος» καταθέσεων ή εκλογών και δει ποια είναι τα κομμάτια του παζλ, ίσως καταλάβει ότι εκ των πραγμάτων υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες για να ευδοκιμήσει το … πράγμα. Χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει πως δεν θα ευδοκιμήσει…

Τι έχουμε λοιπόν σε αυτή την διαπραγμάτευση;

Κατ΄ αρχήν μια αριστερή Κυβέρνηση στην Αθήνα που εκ των πραγμάτων -και λόγω του παρελθόντος του πρώτου εξαμήνου της περασμένης χρονιάς, όπως και της ιδεολογίας που πρεσβεύει- την κοιτάζουν «στραβά» οι εταίροι και από την άλλη και η ίδια είναι από επιφυλακτική έως αρνητική απέναντί τους και επιπλέον δεν έχει και κάποια εμπειρία σε τέτοιου είδους τεχνοκρατικές διαβουλεύσεις. Πόσο μάλλον όταν είναι αναγκασμένη να αποδέχεται να ξεθωριάζουν οι «κόκκινες γραμμές» της.

Με άλλα λόγια έπεσε πολύ νωρίς στα πολύ «βαθιά». Και πέραν όλων των άλλων επιβάλλεται να διαχειριστεί και επικοινωνιακά την κατάσταση για αποφύγει τυχόν «ατυχήματα» εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της συγκυβέρνησης.

Στην αντίπερα όχθη, οι δανειστές: Και εκεί έχουν τα δικά τους ζητήματα. Δεν είναι μόνον ότι τους θεσμούς, τους συνθέτουν 4 διαφορετικοί οργανισμοί που ενίοτε έχουν διαφορετικές απόψεις και πιθανόν και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα.

Είναι και τα κράτη μέλη: Για να ξεκινήσουμε ανάποδα, ας πάμε πρώτα στο Βερολίνο. Γιατί θέλει τόσο πολύ την συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο Πρόγραμμα; Πέρα ίσως από το ότι μπορεί να λειτουργήσει ως «μπαμπούλας» για να «σφίξουν τα λουριά», το γερμανικό Κοινοβούλιο έχει «ανάψει το πράσινο φως» για στήριξη της Ελλάδας, με την απαραίτητη προϋπόθεση της συμμετοχής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και για την Γερμανία… δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να αλλάξει αυτό…

Η Γαλλία από την πλευρά της, αν και ήταν πάντα πιο φιλική προς την Αθήνα, δεν μπορεί να κάνει και πολλά τώρα καθ’ οδόν προς την δική της εκλογική αναμέτρηση.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πάλι θέλει λύση και με τον τρόπο της πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση, αναδεικνύοντας κυρίως τα θετικά που θα προκύψουν για την ελληνική πλευρά σε περίπτωση συμφωνίας, όμως ακολουθεί κανόνες και δεν επιβάλλει στο πεδίο της διαπραγμάτευσης. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης θέλει «καθαρές λύσεις». Τελεία.

Και πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: Η αλήθεια είναι πως δεν «πολυκαίγεται» να χρηματοδοτήσει εκ νέου την Ελλάδα.. Άλλωστε μόλις του δόθηκε η ευκαιρία διέκοψε την καταβολή δόσεων… Έλα όμως που η Γερμανία δεν μπορεί χωρίς ΔΝΤ. Και εκεί έρχεται να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, απόλυτα τεχνοκρατικούς, ενός τραπεζίτη που δανείζει και το μόνο που θέλει είναι να σιγουρέψει πως θα πάρει τα χρήματά του πίσω. Δεν έχει «ευαισθησίες» και για αυτό επιμένει στις θέσεις του. Και από την στιγμή που η Ευρώπη δεν του δίνει την διευθέτηση του χρέους που θέλει.. μοιραία η «πίεση» πέφτει στην Αθήνα.

Μέσα από αυτό το «ναρκοπέδιο» αναζητείται λοιπόν μια λύση.. Και για να συμβιβάσεις τα… ασυμβίβαστα, δεν είναι εύκολο: Για αυτό και οι καθυστερήσεις και το περιθώριο να αναπτύσσονται φημολογίες και παραφιλολογίες… Με το αίσθημα που διαρκώς κυριαρχεί να είναι … «τόσο κοντά… αλλά τόσο μακριά».

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.