ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι τρεις αδελφές στο Θησείο

Το θέατρο είναι ένας ισόγειος χώρος σε παλιά μονοκατοικία  στο Θησείο.

Οι ``τρεις αδελφές`` είναι κάθε απόγευμα εκεί και κάνουν πρόβες με τις πόρτες ανοιχτές στον συνοικιακό δρόμο μονής κατεύθυνσης, φορτωμένο με νεραντζιές και παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Σε μια τυπικά αθηναϊκή η συνοικία , ανάμεσα σε παρατημένες μονοκατοικίες και εισόδους πολυκατοικιών που μοιάζουν καιρό παρατημένες, οι τρεις αδελφές κάθονται πλάτη στον καναπέ, σχεδιάζοντας τη μεγάλη απόδραση.

Μέσα στην μονοκατοικία που διατηρεί ακόμη τον αστικό χαρακτήρα της   μια οικογένεια βυθισμένη στις αυταπάτες της αναζητά μονίμως τη χαμένη ευκαιρία.

Από τη ανοιχτή πόρτα, μισή κρυμμένη και η άλλη μισή εκτεθειμένη στον ήλιο, μπορείς να χαζέψεις για ώρα  το σκηνικό. Ανάμεσα στις νεραντζιές βλέπεις τις τρεις αδελφές,   να μιλάνε, να τσακώνονται να φυλλοροούν μέσα στο χρόνο. Ακούς τα βήματά τους στο ξύλινο πάτωμα , τους φόβους να διαγράφονται στο χιλιοφορεμένο φόρεμα της προσδοκίας.

Καμιά ευκαιρία, ούτε μια πινελιά ελπίδας  στην ανούσια,  μίζερη ζωή όπου τίποτα δεν συμβαίνει και οι σιωπές είναι πιο εκκωφαντικές από τις φωνές.

Μέσα στο ρόδινο ξεβαμμένο φως της αθηναϊκής μέρας που ξεψυχάει το τετράπρακτο δράμα του Τσέχωφ    προσαρμόζεται στην πραγματικότητα των ημερών. Μια κοινωνία έτοιμη να καταρρεύσει φορτωμένη με όνειρα και προσδοκίες, περιγράφει ο μεγάλος συγγραφέας στο γύρισμα του αιώνα

Η ζωή λιτή και απρόβλεπτη αποτυπώνεται όπως πραγματικά είναι χωρίς ωραιοποιήσεις και ανεδαφικές αισιοδοξίες. Οι φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες  συνθέτουν το πάζλ της ύπαρξης που ταλαντεύεται ανάμεσα στην απόγνωση και την προσδοκία.

Σε αυτό  το τσεχωφικό σύμπαν του ολέθρου και της λύτρωσης οι τρεις κόρες της οικογένειας αναζητούν την Ουτοπία.

Το νεράντζι σκάει δίπλα στο  πόδι μου. Οι τρεις αδελφές δεν έδωσαν ούτε  τότε  καμιά σημασία. Σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω τους , βυθισμένες στην μονοτονία της καθημερινής απραξίας επαναλαμβάνοντας  τα πράγματα της καθημερινότητας .

Λίγο πιο πέρα ένα παιδάκι τρέχει τσιρίζοντας να πιάσει την μπάλα του ενώ η δεσποινίς Όλγα λικνίζεται στον ήχο ενός παραπονιάρικου σκοπού.

Οι τρεις αδελφές χορεύουν και τραγουδάνε μυρίζοντας το χρόνο που κυλάει σαν νεράκι.    Η κρίση φέρνει  ενδιαφέροντα πράγματα στην τέχνη. Αν παραμένει κάτι σταθερό στα νέα παιδιά είναι η επιθυμία για καινούργια πράγματα και ο  παιδικός ενθουσιασμός για νέες περιπέτειες. Υπάρχει μια ενέργεια στην ατμόσφαιρα  έστω κι αν αυτό κάποιες φορές  μοιάζει ουτοπικό.

``Άλλαξε η γειτονιά. Τις ζηλεύω``,  μου λέει η γειτόνισσα ποτίζοντας   το γιασεμί που θέριεψε και αγκάλιασε το διπλανό τοίχο.

Τις κοιτάζω. Οι τρεις αδελφές στέκονται πλάτη στον καναπέ, συνομιλώντας με τον εαυτό τους. Είναι ένα σκηνικό , ένα χρονικό, ένα κομμάτι ζωής που πάλλεται και ταυτοχρόνως πολεμάει τον εαυτό του. Είναι όμορφο μέσα στην απόγνωση. Οι τρεις αδελφές μεταφέρουν εικόνες οικείες που τις βλέπεις  καθημερινά μπροστά στα μάτια σου, δίπλα σου, έστω λίγο πάρα πέρα.

Ξανακοιτάζω τις τρεις  μετέωρες υπάρξεις .  Και οι τρεις έχουν πλούσιο βιογραφικό . Η καταγωγή της Μαρίας που υποδύεται  την Μάσσα  είναι από χωριό, έξω από την Κατερίνη.  ``Το θέατρο το ανακάλυψα αργά ``, θα πει κουνώντας το κεφάλι μελαγχολικά . Αριστούχος τελειόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας , πήγε για μεταπτυχιακά στο εξωτερικό και ύστερα δίδαξε για μια πενταετία στην άγονη γραμμή. Το  ``μικρόβιο`` της σκηνής το κόλλησε μεγάλη σε μια βόλτα στα θέατρα της Θεσσαλονίκης.  Ήταν ενήλικη απόφαση που δεν χωρούσε αμφισβήτηση.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.