ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Με αεροπλάνα και βαπόρια

Ηθικός πανικός ή απώτερες σκοπιμότητες; Αριστερή ορθοφροσύνη ή λαϊκιστικές τσιρίδες; Υπαρξιακός προβληματισμός ή φραστικά πυροτεχνήματα; Μη περιμένετε απάντηση. Για όσους δεν είναι μπασμένοι στη λογική της συριζαϊκής πολυφωνίας, αρκεί το τρέχα γύρευε.

Δεν είναι, άλλωστε ούτε η πρώτη ούτε, μάλλον, η τελευταία φορά που, στην περίοδο της «πρώτο-δεύτερης φορά Αριστερά», το αλαλούμ αντιπαλεύει το ρεαλισμό και υποκαθιστά την κριτική. Οι απρόσμενες θρηνολογίες, οι εξωφρενικοί ολοφυρμοί και ο συνήθης ριζοσπαστικός βερμπαλισμός δεν αποτελούν κυβερνητικό σύμπτωμα. Είναι βιωματική κατάσταση.

Την ώρα που με τις ευλογίες και τις “τιμημένες” υπογραφές της τρέχουσας κυβέρνησης εκχωρούνται πανηγυρικά αεροδρόμια και λιμάνια αντιστοίχως σε Γερμανούς και Κινέζους, - σύμφωνα και με τις δεσμεύσεις του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων- οι αρμόδιοι υπουργοί των συγκεκριμένων ιδιωτικοποιήσεων ξιφουλκούν εναντίον τους. Παρότι όμως ο υπουργός Ναυτιλίας και ο υπουργός Υποδομών σηκώνουν παντιέρα, διατηρούνται στα πόστα τους.

Παράλογο; Όχι και τόσο. Διότι, εν προκειμένω δεν πρόκειται για μια “νορμάλ” κυβέρνηση που θα όφειλε να στείλει σπίτι του κάθε διαφωνούντα υπουργό ο οποίος αντιστρατεύεται τον σχεδιασμό της. Δεν πρόκειται για ένα συμπαγές ιδεολογικό και πολιτικό σχήμα που διαχειρίζεται επαρκώς τις τύχες της χώρας και την ευθύνη του οποίου έχει ο πρωθυπουργός.

Στη περίπτωση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, το ανώτατο κεντρικό “συλλογικό” όργανο της εκτελεστικής εξουσίας μεταφράζεται ως ετερόκλητο μόρφωμα στο οποίο η υποτιθέμενη “πολυφωνία” είναι ουσιαστικό συστατικό της πολιτικής του ύπαρξης. Και συνακόλουθα της εκάστοτε αναπροσαρμογής των τακτικών του

Εξάλλου στον ιδιότυπο λειτουργικό καταμερισμό της συγκεκριμένης κυβερνητικής σύνθεσης συνυπάρχουν τόσο υπουργικά στελέχη του πολιτικού ρεαλισμού όσο και στελέχη του ριζοσπαστικού ρομαντισμού. Στο ιδεολογικό πυρήνα όλων, πάντως -της γαρνιτούρας των “ψεκασμένων” συμπεριλαμβανομένων- εδράζεται ένας μίνιμουμ, δήθεν φιλολαϊκός, κρατισμός. Μαρξιστικός ή Κεϋνσιανός, αδιάφορο. Φτάνει να είναι δημόσιο το πάρκινγκ για αεροπλάνα και βαπόρια

Ως εκ τούτου σφάλει η “φιλελεύθερη” αντιπολίτευση όταν χαρακτηρίζει την κυβέρνηση «τσίρκο», παρωδία ή φαρσοκωμωδία. Ατυχής κατάταξη, δεδομένου ότι πρόκειται για μια εντελώς υποκριτική και συνθηκολογημένη κυβέρνηση με ένα απολύτως προβλέψιμο πρωθυπουργό σε ποιες τελικά ξένες ή ντόπιες πιέσεις θα ενδώσει.

Διατηρεί ωστόσο το επικοινωνιακό ατού να επιτρέπει ενδοκυβερνητικά τις αμυντικές ζυμώσεις και την επιθετική κινητικότητα. Χωρίς να αποπέμπει κανένα διαφωνών μέλος της. Είτε λέγεται Δρίτσας και δονείται από το ρομαντισμό της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, είτε ονομάζεται Σπίρτζης και ανεμίζει κορδωμένος τη σημαία του “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”.

Αναπόφευκτα η κυβέρνηση αναλαμβάνει το συμβατικό πολιτικό κόστος, όσο ο κάθε “παράφωνος” υπουργός διαφωνεί μεν αλλά δεν βγαίνει στο «αντάρτικο». Και προφανώς όσο, παρά τις κόνξες, συνεχίζει να ψηφίζει και να στηρίζει τις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πρακτικές αναπαυμένος στη θαλπωρή της καρέκλας και τυλιγμένος στη γλυκιά αγκαλιά της εξουσίας· Έτσι ώστε “άκαπνος” και “ατσαλάκωτος” να βγει κερδισμένος αν τυχόν και ξαναανεμίσει το μπαϊράκι της “περήφανης αξιοπρέπειας” απέναντι στους “κακούς ξένους δανειστές” και στα “ντόπια υποχείρια” τους.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.