ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οξυγονοκολλήσεις και ρυμουλκήσεις στο φόντο ενός συνεδρίου

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς γνώσεις χημείας για να αποδεχθεί ότι το οξυγόνο είναι κυριολεκτικά απαραίτητο στη ζωή. Είναι θέμα έμπνευσης, όμως, το συγκεκριμένο άχρωμο, άγευστο και άοσμο αέριο να γίνει μεταφορικά κεντρικό ζητούμενο του δημόσιου βίου. Ωστόσο δεν παύει να είναι ένα σχήμα λόγου που απέχει παρασάγγας από το να αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.

Ομοίως, η φαεινή ιδέα της πρότασης μιας “συμφωνίας Αλήθειας” από ένα πολιτικό οργανισμό δεν αποτελεί παρά μια πιασάρικη επικοινωνιακή ατάκα που παραγνωρίζει τόσο την ουσία της ειλικρινούς δέσμευσης στην αλήθεια καθεαυτή όσο και τους συμβαλλόμενους. Τέλος η μεγαλόστομη επίκληση ενός νέου πατριωτισμού , χωρίς εξειδικευμένη χάραξη μιας κοινής αποστολής, χρησιμοποιείται μάλλον σαν καταφύγιο, για να σκεπαστούν προηγούμενες χρεοκοπημένες πολιτικές.

Όλα αυτά κυριάρχησαν ως συμβολικά μοτίβα της αφήγησης του 10ου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Προφανώς, το “οξυγόνο” χρησιμοποιήθηκε ως διεξοδική απάντηση σε μια Ελλάδα που ασφυκτιά, η “αλήθεια” ως τίμια αντίδραση σε μια κυβέρνηση που συστηματικά ψεύδεται και ο πατριωτισμός ως αστική απόκριση στην μαρξιστική αντίληψη “οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Τσάμπα ο κόπος.

Δεν ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι τα κομματικά συνέδρια είναι πεταμένα λεφτά για κλακαδόρικες φιέστες όπου ζυμώνονται φατρίες και μετριούνται “κουκιά”. Αντιθέτως, θεωρώ ότι είναι χρήσιμο για τη δημοκρατία όλοι οι πολιτικοί οργανισμοί να διαβουλεύονται, ανά τακτά διαστήματα, με τα μέλη τους. Και μέσω συλλογικών διαδικασιών οι συναθροισμένοι σύνεδροι να ανιχνεύουν τους μετασχηματισμούς στη κοινωνία και τις μετατοπίσεις του εκλογικού σώματος, να συνοψίζουν τις πολιτικές προτάσεις του κόμματος και να ορίζουν τη σύνθεση των οργάνων του.

Συνήθως αυτό το βασικό τροπάριο, το ακολουθούν, με ψηφοφορίες προγραμμάτων, εγκρίσεις καταστατικών, εκλογές στελεχών κλπ., όλα τα κόμματα. Ωστόσο ελάχιστα εξ αυτών διεκδικούν άμεσα ζωτικό, πρωταγωνιστικό χώρο στον δημόσιο χώρο.
Κατά κανόνα, όμως, είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που επείγεται να γυρίσει σελίδα να σηματοδοτήσει μετατοπίσεις, να προβάλλει ανανεωμένη ταυτότητα, να χαράξει καινούργια στρατηγική, εν όψει πάντα της ανόδου του στη εξουσία.

Από αυτή τη μανιέρα της εργαλειακής λειτουργίας ενός συνεδρίου για την εξωστρεφή επανασυσπείρωση μελών και στελεχών καθώς και την ενθαρρυντική τόνωση του εσωκομματικού πατριωτισμού δεν ξέφυγε και ο μόλις προ εκατό ημερών νεοεκλεγμένος πρόεδρος της ΝΔ. Λογικά ο νέος ηγέτης της εκτιμά ότι οι εξελίξεις μπορεί να είναι ραγδαίες και το κόμμα του πρέπει να βρίσκεται σε ετοιμότητα ώστε ανά πάσα στιγμή να αναλάβει τη “καυτή πατάτα” της διακυβέρνησης της χώρας.

Αναπόφευκτα, η ομιλία του γαλάζιου αρχηγού στο εκθεσιακό κέντρο στα Σπάτα είχε έντονες φορτίσεις προεκλογικής ρητορείας συντονισμένης με την ακόρεστη δίψα για επάνοδο στην εξουσία που διέκρινε σύσσωμο το εσωκομματικό ακροατήριο. Παρέβλεψε, ωστόσο, το γεγονός ότι ο ίδιος δεν διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων που θα επιφέρουν άμεσα μια κυβερνητική κατάρρευση. Και οι διαρκείς στερεοτυπικές του αναφορές σε στυλ “να φύγει μια ώρα αρχύτερα ο κ. Τσίπρας με την παρέα του” μάλλον προσιδίαζαν με ευχές παρά δρομολογούσαν μια αποτελεσματική πίεση για το ίδιο αποτέλεσμα.

Πολύ απλά διότι δεν αρκούν οι μάλλον προφητικές διαβεβαιώσεις προς το γαλάζιο κοινό πως ο χρόνος της κυβέρνησης τελειώνει. Ούτε, φυσικά ανταποκρίνεται στην προσδοκία του κομματικού ακροατηρίου η εξαγγελία ενός κοστολογημένου προγράμματος που συντάσσουν εμπειρογνώμονες από όλο το πολιτικό φάσμα. Πόσο μάλλον φτάνει για την επιστροφή της παράταξης εξουσία η προφορική επικύρωση ότι την κυβερνητική πρόταση της Ν Δ διαπερνούν «τα 5 Άλφα» . Με την ίδια λογική τα “6 Δέλτα” της Ζωής Κωνσταντοπούλου μπορούν να συνεγείρουν ευρύτερες και να πλευρίσουν ορμητικότερες δυνάμεις.

Επί τη ουσίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο κι αν επιχείρησε να αναπτερώσει το φρόνημα των συνέδρων, δεν προσέγγισε τολμηρά τον εξωκομματικό κόσμο. Άφησε να να διαχέονται διάσπαρτα τα καταστροφικά προμηνύματα της σημερινής κυβερνητικής διαχείρισης αλλά δεν πρότεινε εκείνες τις επείγουσες και αναγκαίες λύσεις για την ανασυγκρότηση μιας χρεοκοπημένης χώρας και την επαναφορά της σε μια Ευρωπαϊκή κανονικότητα.

Αντί να αποτυπώσει το ηγετικό του ίχνος , αναλώθηκε σε μια πρόζα γοητείας με την υπόσχεση να «χτίσει την Ελλάδα του 2021». Τάξιμο , που να μεν εμπεριέχει μια οραματική διάσταση, το οποίο διακήρυσσε και ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά από ότι αποδείχθηκε αυτό δεν συγκινεί τους εκτός ΝΔ ψηφοφόρους. Όχι μόνο τους ήδη μετανοημένους από τη μετανάστευση σε άλλες κομματικές κάλπες , αλλά ούτε τους επανακάμπτοντες φίλους, τους ουδέτερους συμπαθούντες, τους δυνάμει προσβλέποντες.

Κυρίως, όμως, δεν αγγίζει τους πληγέντες και φοβισμένους από τη τρέχουσα κυβερνητική διαχείριση της κρίσης, πολίτες. Όλους εκείνους που διαθέτουν μνήμες και τραύματα από τη δική της κυβερνητική πρακτική. Ωστόσο, για να κερδίσει πάλι την ανοχή ή να ρυμουλκήσει εκ νέου το σεβασμό τους η ΝΔ χρειάζεται να υπερβεί ολοκληρωτικά τη μέχρι τώρα φυσιογνωμία της. Υπό τη προϋπόθεση ότι θα τους πείσει πως εφόσον γίνει κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, όχι αποκλειστικά και μόνον της φιλελεύθερης παράταξης

Ειδάλλως η ΝΔ με το νέο της επικεφαλή κινδυνεύει να επανέλθει προσωρινά στη εξουσία για να πιστοποιήσει την εκδοχή μιας δεξιάς παρένθεσης. Με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται, εκ των υστέρων, μόνο οξυγόνο αλλά και ασετιλίνη για τη πυρακτωμένη συγκόλληση των αποκομμάτων των εσωτερικών της διαιρέσεων.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.