• Στη σκιά των εργασιακών η Σύνοδος της Ρώμης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

69o Φεστιβάλ Καννών – Μπρος γκρεμός και πίσω Κανν-ιβαλισμός

Είναι, δεν είναι αυτή; Είναι όντως η Σόνια Μπράγκα. Τρεις σχεδόν δεκαετίες χωρίζουν την «Γυναίκα-Αράχνη», λαμπερό σύμβολο της λάτιν ομορφιάς, από την σημερινή της εκδοχή. Το «AQUARIUS» του Μεντόσα Φίγο σ’ αφήνει αδιάφορο σαν κάθε μετριότατο κοινωνικό δράμα, αλλ’ η πάλαι ποτέ εθνική σταρ της Βραζιλίας, κομψή στα μαύρα, αντιμετωπίζει τις κάμερες με την ευγένεια της πρωταγωνίστριας που δεν κρύβει την ηλικία της και δεν καταδέχτηκε την βοήθεια της πλαστικής χειρουργικής.

Δεν είναι και λίγο στο φεστιβαλικό μικρόκοσμο όπου, θες το ξενύχτι, θες τα μαύρα γυαλιά, κάποια αμφίεση ή κόμμωση ιδιαίτερη, οι περισσότεροι σχεδόν, διάσημοι και άσημοι, κυκλοφορούν περίπου ως σωσίες του εαυτού τους. Μερικές βεντέτες δεν ποζάρουν μόνο για τους παπαράτσι, το ανταποδίδουν. Το αδηφάγο βλέμμα του φακού ανοίγει την όρεξη, τα μεταμεσονύκτια πάρτι φιλοξενούν τους νεκροζώντανους.

Διόλου συμπτωματικά, η μικροσκοπική Κρίστεν Στιούαρτ επιβάλλεται ως το πρόσωπο της φετινής διοργάνωσης. Ποια άλλη απ’ την ηρωίδα της τηλεοπτικής επιτυχίας «TWILIGHT ZONE» θα μπορούσε να συνοψίσει καλύτερα τη νεότητα, την ιλιγγιώδη άνοδο, την φήμη, την έλξη της παρακμής, την γκρίζα ζώνη ανάμεσα στην ανυπαρξία και στην αθανασία, την γοητεία και την φθορά, την λάμψη και το έρεβος, το πραγματικό και το υπερφυσικό, στα όρια των πνευματικών εμπειριών;

Είναι ακριβώς η περιοχή όπου κινείται, μεταξύ θαυμασμού κι ανατροπής βεβαίως, το σχόλιο του Ολιβιέ Ασαγιάς πάνω στη σχέση ορατού-αοράτου, αλήθειας-φαντασίας και ζωής-θανάτου με τίτλο «PERSONAL SHOPPER» κι επίκεντρο την παριζιάνικη μόδα. Ακριβά ρούχα και κοσμήματα, φόβος και μοναξιά, ψηφιακή τεχνολογία και το φάντασμα του νεκρού, δίδυμου αδερφού. Ο Γάλλος σκηνοθέτης, αφοσιωμένος εραστής των βαμπίρ («IRMA VEP» με την Μάγκι Τσεούνγκ), γυρίζει την ταινία στ’ αγγλικά, ελπίζοντας η παρουσία της Στιούαρτ να του ανοίξει τις πύλες του (αμερικανικού) παραδείσου. Η 27χρονη ηθοποιός βελτιώνεται από τίτλο σε τίτλο (συμμετέχει και στο «CAFÉ SOCIETY» του Γ. Άλεν), μεταμορφώνεται εύκολα από μοντέλο σε κορίτσι της διπλανής πόρτας, αλλ’ ως εκεί – για τον Ασαγιάς, χαϊδεμένο παιδί των Καννών, οι πύλες προς την διάκριση μοιάζουν θεόκλειστες.

Μιλώντας για ζόμπι, στο θρίλερ τρόμου «TRAIN TO BUSAN» κι αν περισσεύουν. Προσθέτεις θέαμα, δράση, μαζικούς αποκεφαλισμούς και ειδικά εφέ στο «Τραίνο της μεγάλης φυγής» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι κι έχεις στην οθόνη αυτόν τον κορεάτικο οδοστρωτήρα με την υπογραφή Γέον-Σανγκ-Χο. Η σκέψη τρέχει αμέσως στις σκηνές των γιγάντων που καταβροχθίζουν παιδιά, στο παραμύθι «BFG» του Στ. Σπίλμπεργκ, στην αλληλοεξόντωση πρωτευουσιάνων και επαρχιωτών στο «SLACK BAY» του Μπρούνο Ντυμόν, στο «RAW» της Τζούλια Ντεκορνό, με δύο αδελφές να τρώνε περαστικούς.
Μήπως ο καννιβαλισμός υπήρξε το προανάκρουσμα του φεμινισμού; Ποτέ πριν, σε τόσα διαφορετικά προγράμματα, από υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ μέχρι τα ευρωπαϊκά και ασιατικά έργα καλλιτεχνικών προδιαγραφών, δεν έχει παρατηρηθεί τέτοιος συνωστισμός νεκροζώντανων, φαντασμάτων, υπερφυσικών φαινομένων και καννιβαλικών περιστατικών. Ποιος κάλεσε τους κανν-ιβάλους να σώσουν τις Κάννες, να τις αφυπνίσουν μάλλον από το λήθαργο, την επανάληψη, την αλαζονεία και τις προβλέψιμες συμμετοχές που όλο και πιο πολύ ενισχύουν την υποψία του κλειστού συστήματος, της (κινηματογραφικής) αιμομιξίας; Μάλλον, πρόκειται για σύμπτωμα των καιρών κι όχι για προσχεδιασμένη επιχείρηση. Μια αντανάκλαση, επί της οθόνης, της μετα-υλιστικής εποχής μας, με την εικονική πραγματικότητα να εξωραΐζει επιμελώς την παγκόσμια εξάπλωση του (οικονομικού) καννιβαλισμού, καθώς οι πλουσιότεροι, όλο και λιγότεροι, τρέφονται από τους φτωχότερους και τους ασθενέστερους.
Πωλούνται δικαιώματα και τίτλοι, όχι ψευδαισθήσεις. Κι όμως, ο Κεν Λόουτς επιμένει ν’ αντιστέκεται. Ο ήρωάς του («I, DANIEL BLAKE»), μεσήλικας τεχνίτης που λόγω εμφράγματος πηγαινοέρχεται στα γραφεία της κοινωνικής πρόνοιας, βγάζει την γλώσσα στον οργανωμένο καννιβαλισμό, διεκδικώντας το απλό, δικαίωμα του να σ’ αντιμετωπίζουν ως πολίτη κι όχι ως αριθμό. Κάτι θυμίζουν όλ’ αυτά, απ’ την Μεσόγειο ως τα βρετανικά νησιά. Λάβρος κατά της ευρωπαϊκής συμμορίας, ο παλαίμαχος Λόουτς διστάζει προ του BREXIT. Μπρος γκρεμός και πίσω Καννιβαλισμός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.