• Ελαμψαν τα κορίτσια του Ολυμπιακού!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

69o Φεστιβάλ Καννών - Γαλλία κερνάει, Αγγλία πίνει;

Αν το σκάνδαλο των όσκαρ περιοριζόταν στα ονόματα των Τσάπλιν, Χίτσκοκ και Όρσον Γουέλς, μικρό το κακό. Απλώς, η διάσημη τριάδα ξεχωρίζει ανάμεσα σ’ αυτούς που αδικήθηκαν και δεν βραβεύτηκαν ποτέ. Παρελθόν, θα πεις. Τι συμβαίνει στην περίπτωση των Καννών, επί συγχρόνων ημερών; Έφυγε μουρμουρίζοντας την περασμένη Κυριακή ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, εξόριστος από την λίστα των διακρίσεων για μιαν φορά ακόμα. Μπορεί η «JULIETA» του να ερωτοτροπεί ερεθιστικά με την σινεφιλία και το μελόδραμα, όμως ο 66χρονος Ισπανός γνωρίζει κατά βάθος πως δεν του συγχωρούν τις εμπορικές φιλοδοξίες, τις θεαματικές μεταπτώσεις στην απόδοσή του και τις γνώριμες εμμονές.

Ο Ασγκάρ Φαρχαντί, συμπατριώτης του Αμπάς Κιαροστάμι, δεν τον διαδέχεται στο θρόνο, σε πείσμα των προβλέψεων. Πρόπερσι, κατέκτησε το Γκραν Πρι με το «Παρελθόν», γυρισμένο στο Παρίσι. Φέτος, επιστρέφοντας στην Τεχεράνη, στο αστικό δράμα και στο κυνήγι του Χρυσού Φοίνικα, περιορίζεται σ’ ένα βραβείο καλύτερου σεναρίου, αν και το «THE SALESMAN» συνδυάζει την συγκίνηση με τις ανατροπές, τους χαρακτήρες με το κοινωνικό σχόλιο για το Ιράν και τα ηθικά διλήμματα του νεαρού ζευγαριού με τον «Θάνατο του εμποράκου». Το αμάρτημα του Φαρχαντί; Αναγνωρίστηκε αλλού, κερδίζοντας την Χρυσή Άρκτο της Μπερλινάλε («Ένας χωρισμός») προ πενταετίας. Όσο για την Μάρεν Άντε, την Γερμανίδα που γοήτευσε τη διεθνή κριτική με την μοντέρνα, υπαρξιακή κομεντί «ΤΟΝΙ ERDMANN», αρκείται στο ειδικό βραβείο της επιτροπής. Δουλεύεις για να ζεις κι όχι το αντίθετο, λέει ο πατέρας-μουσικός στην κόρη-διευθύντρια δίχως προσωπική ζωή, δίχως ίχνος απόλαυσης, δίχως χιούμορ. Αλήθεια, υπάρχει γερμανικό χιούμορ, κι αν ναι, πώς το αναγνωρίζει κανείς;

Αυτό που οι πάντες αντιλαμβάνονται δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια, πάντως, είναι πως το μεγάλο φαβορί, δηλαδή το γλυκόπικρο «PATERSON», αποτελεί το μεγάλο θύμα του μεγάλου μαγειρέματος. Ύστερα από τον Άκι Καουρισμάκι, ο Τζιμ Τζάρμους προσθέτει και τι δικό το όνομα στον κατάλογο των χαϊδεμένων-αδικημένων του φεστιβάλ. Δεν απιστούν, δεν δίνουν δικαίωμα, δεν απουσιάζουν, χρόνια τώρα. Αλλ’ ούτε την ύψιστη διάκριση κατακτούν. Λόγος προφανής; Ουδείς. Μόλις κοιτάξεις προσεκτικά, υποψιάζεσαι την διαφορά του «PATERSON» απ’ όλες τις βραβευμένες ταινίες. Σε κάθε τίτλο συμμετέχουν εταιρείες γαλλικών συμφερόντων, με μοναδική εξαίρεση την αμιγώς αμερικανική παραγωγή του ανεξάρτητου Τζάρμους.

Συνωμοσίες που επαναλαμβάνονται παύουν να είναι (μόνον) θεωρίες. Κάπως έτσι άνοιξε ο δρόμος στην απίθανη μοιρασιά του βραβείου σκηνοθεσίας στους Κριστιάν Μουνγκίου («GRADUATION») και Ολιβιέ Ασαγιάς («PERSONAL SHOPPER»), όπως και στην εξωφρενική κατάληξη του Μεγάλου Βραβείου της επιτροπής στην αμπελοφιλοσοφία του Χαβιέ Ντολάν με τίτλο «IT ‘S ONLY THE END WORLD», φιλόδοξου σαν τον Καναδό νεαρό κι ευνοούμενο του συστήματος-Κάννες. Όσο για τον θριαμβευτή, αξίζει κάθε σεβασμός στην καλλιτεχνική εντιμότητα ή στην πολιτική στράτευση του Κεν Λόουτς, όμως τα ίδια έχουν ειπωθεί καλύτερα κι από τον ίδιο. Καταγγελία της κρατικής γραφειοκρατίας, ύμνος του ανθρωπισμού, ανάμιξη διδακτισμού και δικαιωμάτων, το κοινωνικό σχόλιο «Ι, DANIEL BLAKE» επιτίθεται στην λιτότητα και στην Ευρώπη των τεχνοκρατών επί βρετανικού εδάφους. Διπλωματικός ελιγμός των Γάλλων, μέσω Καννών, στις παραμονές ενός δημοψηφίσματος μ’ ενδεχόμενο το BREXIT; Μια δεκαετία μετά τον πρώτο («Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι»), πάντως, ο Λόουτς κερδίζει και δεύτερο χρυσό φοίνικα, σαν τους Νταρντέν, τον Κουστουρίτσα κι άλλους όπως ο ξεχασμένος Μπιλ Όγκαστ.

Ποιος θυμάται, αλήθεια, τον Πέλε τον κατακτητή; Περισσότεροι θυμούνται στη φετινή διοργάνωση την επέλαση των βρυκολάκων, των καννιβάλων και των διασημοτήτων, παρά τους διακριθέντες τίτλους. Οι Τζάρμους, Καουρισμάκι, Αλμοδόβαρ ίσως ανήκουν στον παρωχημένο κόσμο των εμμονικών σκηνοθετών, με αφοσίωση σε θέματα και ήρωες, σ’ ορισμένο ύφος και ρυθμό, σ’ αντιλήψεις και συνήθειες προσωπικές. Η βιομηχανία του θεάματος απαιτεί την ταχύτερη δυνατή προσαρμογή στην νέα εποχή, αλλ’ ως γνωστόν, δίχως εμμονές δεν υπάρχουν και μεγάλα έργα. Εμμονή στο κόκκινο ή στο μαύρο; Κόκκινο το χαλί, όμως άλλο το κόκκινο της ρουλέτας, άλλο της Κέιτ Μος κι άλλο το κόκκινο της Μπέλα Χαντίντ. Μόνον ο φοίνικας δεν κοκκινίζει.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.