ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

69o Φεστιβάλ Καννών – Ρίξε στη σαμπάνια λίγο Ζεν

Στην οθόνη αναζητούν τα βλέμματα το θαύμα, στο κόκκινο χαλί προσφέρεται το χάρμα. Των οφθαλμών, εννοείται. Πορφυρή εμφάνιση της Κέιτ Μος, χρυσαφί για την Λεά Σεϊντού, κορίτσι του 007 κι ανατέλλουσα πρωταγωνίστρια του γαλλικού σινεμά. Με την Μαριόν Κοτιγιάρ, ελαφρώς μεγαλύτερη και σαφώς πιο καθιερωμένη, συνθέτουν το αστραφτερό δίδυμο ενός οικογενειακού δράματος, φιλόδοξου σαν τον τίτλο «IT ‘S ONLY THE END OF THE WORLD» κι αμφιλεγόμενου σαν την υπογραφή του Χαβιέ Ντολάν, του τρομερού παιδιού από τον Καναδά που δεν βιάζεται να μεγαλώσει. Άλλο χρυσαφί, άλλο χρυσάφι.

Αν χρειάζεσαι πλούσιο ρεπορτάζ σ’ ελάχιστο χρόνο, παίρνεις ένα ταξί για την μικρότερη διαδρομή. Λίγα ρωτάς, πολλά μαθαίνεις. Είν’ αλήθεια πως η εγχώρια λιτότητα αγγίζει και τις κάτι παραπάνω απ’ την αντίστοιχη των ξένων. Ακόμα κι οι δημοσιογράφοι, κριτικοί κι ανταποκριτές δεν στριμώχνονται φέτος. Αμερικανοί και Ασιάτες οι απόντες. Το πρόγραμμα γεμάτο βαριά ονόματα και υποσχέσεις μα κι ο φόβος στη γωνία. Όσο για το δυσμενές κλίμα εδώ, με τις διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων και του προέδρου Ολάντ, δεν αφήνει ανεπηρέαστη την διοργάνωση. Στην μουσουλμανική, πάντως, γειτονιά των Καννών, δεν συναντάς ούτε έναν αστυνομικό, ούτε μιαν περίπολο. Απέχει μόνον 600 μέτρα απ’ την αίθουσα Λυμιέρ και τις σκάλες PALAIS.

Τέσσερις παράλληλοι δρόμοι από την χλιδάτη Κρουαζέτ, ο σταθμός κι οι σιδηροδρομικές γραμμές, το υπόγειο πέρασμα (σαν αυτά όπου βιαζόταν επί δεκάλεπτο η Μόνικα Μπελούτσι) και σε δέκα λεπτά προσγειώνεσαι στην Φορνό, σε διαφορετικό ρυθμό, σ’ άλλον κόσμο με δυο λόγια. Όχι αρμένικες και τουρκικές σπεσιαλιτέ, σαν της πλατείας Γκαμπετά. Μαροκινοί κι Αλγερινοί δεύτερης γενιάς (ο Ζιντάν σε τοπικό φυτώριο έμαθε ποδόσφαιρο), κινήσεις χαλαρές, παζάρι διαρκείας, μυρωδιές εξωτικές, πολύχρωμες φορεσιές. Ούτε ποπ γαλλική κι αμερικανική, μελωδίες αραβικές και τόνοι αφρικάνικοι. Όσα ακούγονται στο Παρίσι τα μεσάνυχτα από τα παιδιά του Τσεμπ Χαλέμπ, εδώ σε βομβαρδίζουν όλη μέρα. Βιασύνη πουθενά. Κι η βία, τα ναρκωτικά, ο φονταμενταλισμός, το Κακό γενικώς από πού εκπορεύονται, αν όχι από το γκέτο; Ο ηγέτης της κοινότητας έχει βαρεθεί να δίνει συνεντεύξεις, 2-3 την εβδομάδα τον τελευταίο χρόνο. Για έγχρωμους και λευκούς, ίδια η αστυνομική βία, υπογραμμίζει.

Με την σειρά τους σήμερα, οι Γάλλοι αστυνομικοί διαδηλώνουν σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις εναντίον μιας άλλης προκατάληψης με θύματα, αυτήν τη φορά, τους ίδιους. Σας αγαπούμε, τους διαβεβαιώνουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, μ’ αφορμή τις δημοσκοπήσεις και την θεαματική υποστήριξη της γαλλικής κοινωνίας στα πρόσωπα, τις μεθόδους και το κοινωφελές έργο τους. Δεν συμβαίνει το ίδιο στον Ειρηνικό, για παράδειγμα. Ο Μπριγάντε Μεντόζα, ειδικός στο να φιλμάρει φέτες σινεμά σαν να πρόκειται για φέτες καθημερινής ζωής, μας παίρνει απ’ το χέρι ανοίγοντας θαρρείς μαζί την πόρτα των αστυνομικών τμημάτων στη Μανίλα για να σ’ υποδεχθούν η διαφθορά, οι παραβιάσεις των στοιχειωδών δικαιωμάτων, οι εκβιασμοί, οι αιματηρές συναλλαγές κι η φρίκη αυτοπροσώπως.

Μικρό μαγαζί, παιχνίδια και ναρκωτικά, άντρας και παιδιά, σεξουαλική εκμετάλλευση και καρφώματα, λάσπη και ημίφως, στο μέσον η «MA’ ROSA», μάνα-κουράγιο και σύγχρονο πορτραίτο των Φιλιππίνων, αντίδοτο ανυπόφορο για το τρίπτυχο τουαλέτες-κοσμήματα-ματαιοδοξία.
Με διαφορετικό αντίδοτο, σαν σταγόνες Ζεν μετά από κατανάλωση σαμπάνιας, σεξ, φήμης, υπερβολικής ταχύτητας κι εξοντωτικό κυνήγι εντυπώσεων, μοιάζει και το σφηνάκι του Τζιμ Τζάρμους «PATERSON». Στο Πάτερσον του Νιου Τζέρσι, ο ομώνυμος ήρωας, οδηγός λεωφορείου, μοιράζει τον ελεύθερο χρόνο του, πίνοντας μπύρα, βγάζοντας τον σκύλο του βόλτα και γράφοντας ποιήματα, ενώ η γυναίκα του τον ενθαρρύνει να τα εκδώσει, ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια κι έχει εμμονή με το ασπρόμαυρο. Πίσω, στο ύφος και το μέγεθος των ασπρόμαυρων επιτυχιών του («STRANGER THAN PARADISE»), ο Αμερικανός σκηνοθέτης αντλεί από την επανάληψη, την ρουτίνα και την λεπτομέρεια, επιχειρώντας να κατακτήσει το αόρατο κι ανείπωτο της ανθρώπινης ύπαρξης, να διαχωρίσει το εφήμερο από το ουσιώδες και να προσθέσει την ποίηση στα μικρά μυστικά που κάνουν την ζωή καλύτερη. Τον σιγοντάρει, ο εξόριστος στο

«Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών», ο Αλεχάντρο Χοντορόβσκι με την «POESIA SIN FIN», την ατέλειωτη ποίηση που οδηγεί το ταξίδι της εφηβείας του από την Χιλή στο Παρίσι κι από την πατρική επιρροή στην πνευματική. Χειραφέτηση, στα χρόνια του ’50. Ημέρα ποίησης στις Κάννες; Εξαρτάται, το ποτήρι είναι σαν το διαφωνιστικό πρόγραμμα, με τις διάσημες υπογραφές και το χιλιοειπωμένο πρόγραμμα. Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.