• «Ηλεκτροσόκ» στην κυβέρνηση λόγω… ΔΕΗ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

69o Φεστιβάλ Καννών – Το σκάνδαλο της ομορφιάς

Τα σκάνδαλα ταιριάζουν στα φεστιβάλ επειδή, ως γνωστόν, εξάπτουν, μαζί με την περιέργεια, και την φαντασία. Ένας απαγορευμένος έρωτας, μια παραβίαση του πρωτοκόλλου, μια δήλωση σαν αυτή που είχε προκαλέσει την άδικη αποβολή του Λαρς Φον Τρίερ, προ τετραετίας. Πέρυσι, το τρισδιάστατο πορνό του Γκασπάρ Νοέ, σε μεσονύκτια προβολή. Ο μεγάλος Δανός κι η «Μελαγχολία» του κατέκτησαν εκείνη την χρονιά το βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας ενώ, φέτος, κάποιο νέο «LOVE» δεν βρίσκεται εδώ.

Μια αναδρομή στο παρελθόν, πάντως, στέκει οπωσδήποτε στο «Μεγάλο φαγοπότι» του Μάρκο Φερέρι. Λίγες ώρες πριν από την απονομή του Χρυσού Φοίνικα, δύσκολα αντιστέκεσαι στον πειρασμό να θυμηθείς τι προηγείται πάντοτε. Κάθε μεγάλο φαγοπότι, λοιπόν, δεν προϋποθέτει κι ένα αντίστοιχο μεγάλο μαγείρεμα; Όντως, όταν δεν κερδίζει τις εντυπώσεις κάποιο σκάνδαλο ορατό, γίνεται ολοφάνερος ο μηχανισμός του σκανδάλου διαρκείας. Οι Κάννες αποτελούν το ιερατείο-μαγειρείο, οι κριτικές επιτροπές γίνονται το εργαλείο.

Τρεις δεκαετίες πριν, το σκάνδαλο των σκανδάλων. Αντί της «Θυσίας» του Αντρέι Ταρκόφσκι, βραβεύεται η «Αποστολή» του Ρόλαντ Τζοφέ, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Την θυμάται κανείς; Οι πρωταγωνιστές, Ρόμπερτ ντε Νίρο και Τζέρεμι Άιρονς, ακόμα προσπαθούν να την ξεχάσουν. Οι αρνητικές εκπλήξεις έχουν περιοριστεί, μα οι πιέσεις είναι τεράστιες σαν τα συμφέροντα, κι αν είναι ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής ο Τζορτζ Μίλερ, συνώνυμος του «MAD MAX», τα γραφεία στοιχημάτων τρίβουν τα χέρια τους. Η πρωταγωνίστρια του πρόσφατου MAD MAX, η Σαρλίζ Θερόν, καταφθάνει για το φινάλε, να συμπληρώσει την ατέλειωτη παρέλαση της ομορφιάς, πρώτη μεταξύ ίσων, ψηλότερη και πιο αστραφτερή απ’ όλες όσες πλουτίζουν ως σήμα κατατεθέν των οίκων μόδας ή της βιομηχανίας καλλυντικών. Συνοδεύει, ως επαγγελματίας το ερωτικό δράμα «THE LAST FACE» του Σον Πεν, με φόντο την Λιβερία και τον Χαβιέ Μπαρδέμ, στον ρόλο του εραστή-γιατρού χωρίς σύνορα. Ούτε για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το ειδύλλιο σκηνοθέτη-ηρωίδας έχει λήξει, η ταινία μοιάζει με κακή αναμνηστική φωτογραφία, οι υπόλοιποι τι φταίμε; Νεαρή, ανερχόμενη καλλίπυγος κι η πρωταγωνίστρια του «NEON DEMON», Έλα Φέινινγκ. Κατάξανθη, λεπτή, και διάφανη, σαν την ανήλικη που φτάνει στον Λος Άντζελες. Το όνειρό της να γίνει φωτομοντέλο, πρώτα εκπληρώνεται κι ύστερα μεταμορφώνεται σ’ εφιάλτη, όπως ακριβώς επιθυμεί ο Νίκολας Ρεφν (γνωστός από το «DRIVER»), ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και στην φαντασία, την μόδα και το γκροτέσκο, τους κώδικες του θρίλερ και την ανατροπή, μ’ αποτέλεσμα τούτη την απαστράπτουσα παραβολή για το τίμημα της ομορφιάς, για την απέραντη μοναξιά των ειδώλων και για τον καννιβαλισμό ως ανώτερο στάδιο του ανταγωνισμού στο σύγχρονο, ψηφιακό κι απρόσωπο σύμπαν της εικονικής πραγματικότητας. Πολλοί σφυρίζουν, μα το σχόλιο του Ρεφν σ’ ακολουθεί. Μήπως είναι σκάνδαλο κι η ίδια η ομορφιά, μήπως άθελά της χρησιμεύει ως αντίδοτο στην Αυτοκρατορία του Ερέβους;

Ο Δανός σκηνοθέτης, λάτρης φανατικός των ταινιών τρόμου, βρίσκεται ως παραγωγός πίσω και από την αναπαλαίωση μιας εμβληματικής περιπέτειας του είδους. Στη σάλα Μπουνιουέλ, δίπλα σ’ άλλα κλασικά του ’60 σαν τον «Φανφαρόνο» του Ντίνο Ρίζι ή το «Ένας άνδρας», μια γυναίκα του Κλοντ Λελούς, το περίφημο «THE PLANET OF THE VAMPIRES» του Μάριο Μπάβα προξενεί ενθουσιώδεις αντιδράσεις. Μισόν αιώνα απ’ την πρώτη του προβολή, το διαφημιστικό φιλμ συγκινεί ακόμα, με την αφέλεια, την ατμόσφαιρα και την εφευρετικότητα αντί της μοντέρνας τεχνολογίας, όχι μόνον τους νοσταλγούς των μεταμεσονύκτιων προγραμμάτων αλλά κι όσους ανακαλύπτουν τις ρίζες του «ALIEN», για παράδειγμα.

Στην εκπνοή του διαγωνιστικού τμήματος, ο Κριστιάν Μουνγκίου με το «Baccalaureat». Γιατρός στην Τρανσυλβανία βλέπει την ζωή του να γυρίζει ανάποδα όταν, παραμονές των διπλωματικών του εξετάσεων, η απαγωγή της κόρης του βάζει σε κίνδυνο ένα πρόγραμμα σπουδών. Ηθικά διλήμματα, κοινωνικός ρεαλισμός, η οικογένεια ως περίληψη του κόσμου. Δεν πρόκειται για τον Κεν Λόουτς ή τους Νταρντέν. Ο επικεφαλής του ρουμάνικου σινεμά, ήδη κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα («4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 ημέρες»), επανέρχεται ακμαίος, συμπληρώνοντας την ισχυρή τριάδα της Ευρώπης, δίπλα στον Πέδρο Αλμοδόβαρ («JULIETA») και, κυρίως, στην Μάριν Άντε, μεταξύ των φαβορί με την γλυκόπικρη, παράξενη κομεντί, «TONI ERDMAN» (Γερμανία-Αυστρία). Θα σπάσει επιτέλους την παράδοση μια γυναίκα, ένα τέταρτο περίπου του αιώνα μετά την Τζέιν Κάμπιον («Δασκάλα του πιάνου») και τον εξ ημισείας Φοίνικα με την «Αγαπημένη μου παλλακίδα» του Τσεν Κάιγκε; Αν επικρατήσει ο νόμος της επετηρίδας, ο Τζιμ Τζάρμους με το «PATERSON» αποτελεί το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Αν προλάβει, ο Ασγκάρ Φαρχαντί θα τρυπήσει την ομάδα των διακρίσεων, με τον «SALESMAN». Φοβού τους Ιρανούς στις καθυστερήσεις του παιχνιδιού;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.