ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Από …«το ΠΑΣΟΚ είναι Παντού» του Κ. Λαλιώτη στο σημερινό …«τρέχα γύρευε που είναι το ΠΑΣΟΚ»!

Κάποτε, ο ευφυής –πλην ανεξήγητα υψηλόφρων και δεσποτικός-, Κ. Λαλιώτης συμπύκνωνε πολιτικά και προέτασσε με τη δέουσα οξύνοια το σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι Παντού»! Και, αλήθεια, άλλωστε, πως το ΠΑΣΟΚ να μην ήταν παντού ; Το, πάλαι ποτέ, γηραιό κόμμα είχε παλιώσει (sic), ήδη, στην εξουσία και χρησιμοποιώντας με μοναδική αποτελεσματικότητα «το κράτος», διείσδυσε κάθετα σε όλους τους πολιτικούς χώρους - ανεξαρτήτως ιδεολογικού φάσματος ή χρωματισμού.

Αυτό – τούτο από μόνο του, αρκεί για να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε το μέγεθος του «ηγεμονισμού» (ή επί τω πιο οργανωτίστικο κλισέ), της «κοινωνικής πλειοψηφίας» που έχτισε το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.  Όθεν, η άποψη ότι …δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έγινε, έστω, και για μια στιγμή ΠΑΣΟΚ (πραγματικά ή συμβολικά), πέραν από αληθής απηχεί και μια έμμεση κυνική παραδοχή για το πόσο ολισθηρό και καταστροφικό υπήρξε αυτό το γεγονός για τη χώρα.

Και τούτο, διότι, αφ’ εαυτού εμπεριέχει τη λογική και το πλαίσιο που, στο τέλος, διαμορφώνει, λειτουργεί και… «τρέχει» τον «Καθεστωτισμό». Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε σαν ένα αυθεντικό ριζοσπαστικό κίνημα («από τα κάτω»), που εξέφρασε ικανά τις πολιτικές ανάγκες, καθώς, και αναγκαιότητες της εποχής. Η αφήγησή του ήταν καθολική και έβρισκε αναφορά σε όλους τους τομείς και τα μέτωπα της εγχώριας πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής : ο λόγος του δεν άφηνε τίποτε χωρίς να το αναλύσει ή τουλάχιστον να επιχειρήσει να το ερμηνεύσει και να το συντάξει από την αρχή : άγγιζε τα πάντα.

Με τον καιρό, όμως, το ΠΑΣΟΚ και, εφόσον, τα πρώτα δομικά αδιέξοδα έκαμαν την εμφάνισή τους, ενσωματώθηκε ακέραια (!), στην παλιά δοκιμασμένη λογική της ελληνικής πολιτικής ζωής : τον δοξασμένο παλαιοκομματισμό. Αυτή – τούτη η «ενσωμάτωση» του ΠΑΣΟΚ έγινε με τέτοιο και τόσο επιτηδευμένο τρόπο (βλ. το λενινιστικό τρόπο οργάνωσης και διάχυσης πολιτικής που βοήθησε σ’ αυτό), ώστε, πολύ γρήγορα έσπασε κάθε πολιτικό σύνορο, αρχή ή κανόνα και κατέλαβε εξ ολοκλήρου όλο το πολιτικό τερέν: από ένα σημείο και μετά κανένας δεν ήξερε αν το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό, δεξιό ή κεντρώο κόμμα. Ούτε αυτοί που το δημιούργησαν.

Τούτο, όμως, ακύρωσε «εκ των ων ουκ άνευ» την διάταξη των κοινοβουλευτικών ηθών όπως αυτά, τουλάχιστον, λειτουργούν στον δυτικό κόσμο που τα κόμματα κρατούν τις αρχές τους και, τρόπον τινά, την δεοντολογία στη μάχη των οριογραμμών (διαφορετικά «σπάει» το σύστημα και αρχίζουν οι λαθροχειρίες και οι γνωστοί κανιβαλισμοί). Και οικοδομεί εξ απαρχής μια καθεστωτική αντίληψη περί πολιτικής : ότι, δηλαδή, «όπως είμαστε τώρα - θα είμαστε πάντα!». Αυτό, ακριβώς, είναι και το μεγαλύτερο λάθος που διέπραξε και, τελικά (μαζί με τα οικονομικά προβλήματα που συσσωρεύονταν απερίσπαστα), πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ.

Όχι, βεβαίως, ότι δεν υπήρξαν στελέχη και παράγοντες που δεν προειδοποίησαν ή, εν πολλοίς, δεν αντιστάθηκαν σ’ αυτό. Ήταν, όμως, πάντα μειοψηφία χωρίς να απορρίπτουμε την εκτίμηση ότι και αυτοί, οι ίδιοι, χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο «το σαθρό οικοδόμημα» και ότι έλεγαν – «το έλεγαν για τα μάτια του κόσμου». Από το σημείο αυτό και πέρα η πολιτική διαδικασία γίνεται τεχνική: μια επινόηση που ουδεμία επαφή έχει με την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Κακά τα ψέματα: η «καθεστωτική λογική και αντίληψη» είναι λίαν επικίνδυνη για την πολιτική. Το έχει καταδείξει πολλάκις η ιστορία τόσο στο εσωτερικό όσο, κυρίως, στο εξωτερικό (Βλ. το τέλος πολύχρονων καθεστώτων σε τριτοκοσμικές χώρες). Και ο Γιώργος Α. Παπανδρέου που είχε την βαθιά πεποίθηση αλλά και την πείσμονα πρόθεση να αλλάξει και να εκσυγχρονίσει το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό σκόνταψε. Το κακό όμως είχε, ήδη, γίνει από πριν : μ’ ένα στελεχιακό δυναμικό εθισμένο στον «καθεστωτισμό» και στη «μονιμότητα στην εξουσία» και, φευ, με την δομική αδυναμία (και να ήθελε οι κομματικοί κηφήνες δεν άφηναν), να αντλήσει αυθεντικά εκ νέου πρόσωπα από την αθέατη μεριά της κοινωνίας, είχε να διαχειριστεί μια αποσαθρωμένη και βαλτωμένη κατάσταση, ήτις, έτσι και αλλιώς, είχε ημερομηνία λήξεως. Ότι κι αν ήρθε αργότερα ήταν μια εμβριθής αβελτηρία: μια αυταπάτη χωρίς προηγούμενο : μια χειμερία νάρκη χωρίς ξυπνημό.

Επομένως, φαντάζει φυσιολογικό που σήμερα το ΠΑΣΟΚ (…ή ότι άλλο λέγεται και συνοδοιπορεί μαζί του), ομοιάζει με τις έσχατες μέρες της Ε.ΔΗ.Κ του αείμνηστου Δωδεκανήσιου Γιάννη Ζίγδη (που, όμως, ήταν ένας σοβαρός πολιτικός με τεράστιες γνωσιακές υποδομές και προσωπικότητα). Όπως φυσιολογικό φαντάζει και το γεγονός, μετά το πιασάρικο σύνθημα του Κ. Λαλιώτη, όστις, συμπύκνωσε απαράμιλλα τότε πως «το ΠΑΣΟΚ είναι Παντού!», σήμερα «να ψάχνουμε, να γυρεύουμε και ΠΑΣΟΚ να μη βρίσκεται πουθενά!!!». Τέλος, πάλι φυσιολογικά εικάζουμε ότι, μάλλον, «το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα αζήτητα» με την χειρότερη ανάλυση να αναφέρει ότι ένας άλλος πολιτικός σχηματισμός πήρε τη θέση του και όπως, άλλοτε, ένοιωθε και έπραττε εκείνο, τώρα ήρθε η σειρά αυτού να δει και να απολαύσει…

[email protected]   

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.