ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΙ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΩΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΩΝ...

Ω να μπορούσανε, λέει και τα οργανωμένα κράτη να διαμορφώσουν μια δημόσια ζωή με νόμους σαν αυτούς που διέπουν το άτομο.

Να επιφοιτούσε στα κοινά η ψυχή, και μια διαταγή του υπουργείου Υγείας να ξαπόστελνε στα εργοστάσια επεξεργασίας απορριμμάτων όλες τις πενταροδεκάρες των συμφερόντων, για να βγουν έστω και λίγα γραμμάρια ομορφιάς.
Να έπαιρνε πότε πότε η συνεδρίαση του Κοινοβουλίου τις προεκτάσεις που παίρνει ένα δάκρυ όταν διαθλά τις αθλιότητες όλες κι απομένει να λάμπει σαν μονόπετρο.

Κοντολογίς, να μπορούσαν και τη σημασία των λαών να τη μετράνε όχι από το πόσα κεφάλια διαθέτουνε για μακέλεμα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά άπ' το πόση ευγένεια παράγουν, ακόμη και κάτω από τις πιο δυσμενείς και βάναυσες συνθήκες, όπως ο δικός μας ο λαός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων.

Τί σταμάτησε αυτά τα κινήματα ψυχής που αξιώθηκαν κι έφτασαν ως τις κοινότητες; Ποιος καπάκωσε μια τέτοιου είδους αρετή, που μπορούσε μια μέρα να μας οδηγήσει σ' ένα ιδιότυπο, κομμένο στα μέτρα της χώρας πολίτευμα; Όπου το κοινόν αίσθημα να συμπίπτει με κείνο των αρίστων. Τι έγινε η φύση που μαντεύουμε αλλά δεν τη βλέπουμε; ο αέρας που ακούμε αλλά δεν τον εισπνέουμε;

Κουράστηκα να τα λέω.

Θα 'θελα να μην είχα πια τίποτα να πω, αλλά πως, που νιώθω να 'μαι ακόμη γεμάτος, φορτωμένος με τόνους ανέμων, τσουβάλια Ιουλίων, καλαθούνες ανθέων... τα μοβ ξεχειλίζουν. Τα σκούρα μου κόβουν τους αγκώνες. Πολλά γαιώδη μουλιάζουν τα ρούχα μου. Άλλα, ελαφρότερα, γίνονται στοές, ρόπτρα, γεφυράκια, τρούλοι. Ανάγκη να ξεφορτώσω. Πως όμως, που αυτά πλέον έγιναν στοιχεία του οργανισμού μου; Έτσι και τ' αδειάσω, έσβησα...

ΥΓ: Το ως άνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από τα ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ του Οδυσσέα Ελύτη. Νομίζω πως αξίζει να διαβάσετε όλο το κείμενο. Δεν είναι μεγάλο. Είναι από τα πεζά έργα του ποιητή. Αναζητείστε το στο google, θα το βρείτε εύκολα. Και θα το ευχαριστηθείτε. Και η ευχαρίστηση είναι κάτι που την έχουμε όλοι ανάγκη επειδή συνεχώς λιγοστεύει σε όλους μας. Όπως μαζί της λιγοστεύει και η συνεννόηση των ανθρώπων, ιδίως όταν στη μέση μπαίνουν τα πολιτικά. Ίσως γι' αυτό ο ποιητής αποφαίνεται: Φέρτε μου τον Θεό, θα συνεννοηθώ αμέσως. Με τους ανθρώπους είναι το δύσκολο...

2 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Συμφωνώ απολύτως! Οχι μόνον θα το ευχαριστηθούμε – κυριολεκτικά τόχουμε ανάγκη!!!

  2. Μπράβο για την επιλογή του αποσπάσματος του Ελύτη. Νομίζω πως και συ Φελνίκο παλαιότερα εκτός από τα πολιτικά άρθρα έγραφες και κάτι καλά λογοτεχνικά κείμενα. Μηπως μια φορά τη βδομάδα ή μία το δεκαπενθήμερο να γράφεις και ένα. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα το ευχαριστηθούμε.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.