• Σαρωτικό προβάδισμα της ΝΔ σε νέα δημοσκόπηση

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«Διαμαρτυρίες στην Ελλάδα: η πολιτική του «ουάου»! Η άποψη ενός Βρετανού αναλυτή πριν 5 χρόνια.

Το spiked-online.com, είναι ένα διεθνές βρετανικό διαδικτυακό περιοδικό γνώμης, που όπως το ίδιο αυτοχαρακτηρίζεται προτάσσει στα δημοσιευμένα του κείμενα το περιεχόμενο και την καλή γραφή, ενώ στην οπτική του γωνιά προτάσσει την ελευθερία, το διαφωτισμό και τον πειραματισμό. Αυτοί και αυτές που γράφουν για το περιοδικό, δίνοντάς του έναν κεντροαριστερό τόνο, είναι νεομαρξιστές, είναι τροτσκιστές, είναι ανένταχτοι αριστεροί, είναι προοδευτικοί , έτσι όπως γίνονται αντιληπτοί αυτοί οι όροι στον αγγλόφωνο κόσμο και στην αγγλόφωνη παράδοση. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και οι επικριτές του spiked-online που θεωρούν τις προσεγγίσεις της ομάδας του περιοδικού ως νεοδεξιές.

Ο δημοσιογράφος Brendan O' Neill, αρχισυντάκτης αυτού του «νεομαρξιστικού» περιοδικού συνέχεια κατά κάποιο τρόπο του παλιού περιοδικού «Living Marxism», περιοδικού όργανου αρχικά του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Βρετανίας, που υποχρεώθηκε μετά από νομικές περιπέτειες να κλείσει το 2000, ασχολήθηκε κι αυτός τον Ιούνη του 2011 με το χαρακτήρα των κινητοποιήσεων των αγανακτισμένων πολιτών της πλατείας Συντάγματος, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο καλύπτονταν αυτές οι διαμαρτυρίες από τα μεγάλα βρετανικά ΜΜΕ, όπως το «BBC», η εφημερίδα «The Guardian» κ.α.

Την ώρα που στην Ελλάδα και στο εξωτερικό οι περισσότεροι δημοσιογράφοι και αναλυτές χαϊδεύανε απλουστευτικά ή και λαϊκίστικα, για τους δικούς τους λόγους, τα αυτιά των αγανακτισμένων, αλλά και άλλων πολιτών, έχει τη σημασία του να υπενθυμίσουμε σήμερα, 5 χρόνια μετά τις πλατείες, την «αιρετική» άποψη ενός σκεπτόμενου αριστερού δημοσιογράφου της Βρετανίας για το τι τελικά συνέβαινε εκείνον τον καιρό στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες της Ελλάδας.

Δεν υιοθετούσα τότε, την απολυτότητα όπως νόμιζα των αφορισμών του O'Neill. Νόμιζα πως δεν ήταν σε θέση να διατυπώνει τέτοιες πατερναλιστικές και απλουστευτικές (βρετανικές) εκτιμήσεις, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει πολλά για την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και για την ολότητα της φύσης των κινητοποιήσεων. Τώρα όμως... Το ξανασκέφτομαι.

Ο αρχισυντάκτης του spiked-online χρέωνε αφέλεια στον τρόπο με τον οποίο κάλυπταν και ανέλυαν οι Βρετανοί δημοσιογράφοι αλλά και οι Ευρωπαίοι ακτιβιστές τις διαμαρτυρίες στην Αθήνα και στην Ελλάδα, έχοντας μια τάση να
παρουσιάζουν τα γεγονότα ως πιο σημαντικά από ότι τελικά ήταν, γιατί όπως έγραφε ήταν εντυπωσιασμένοι από τη φυσική παρουσία των πολιτών στις πλατείες και στους δρόμους της Ελλάδας, χωρίς να κατανοούν πως υπήρχε μια χαώδης πολιτική τρύπα στην καρδιά αυτών των κινητοποιήσεων.

Προβάλλοντας τις δικές τους αγωνίες, έγραφε ο Brendan O'Neill, νομίζουν πως ότι συμβαίνει στην Αθήνα είναι η αρχή στην επιστροφή μιας ταξικής πολιτικής αντιπαράθεσης, που ξεκινάει από την αντίδραση στα μέτρα λιτότητας και στην κρίση που αυτοί οι ίδιοι περίμεναν πως θα έρθει. Κίνητρό τους για αυτή τη θέαση είναι η δική τους «αποφασιστικότητα» να μην αντιπαρατεθούν σκληρά στις δικές τους χώρες αλλά και η αδυναμία τους να βρουν οι ίδιοι στρατηγικές επίλυσης της οικονομικής κρίσης, σημείωνε.

Η εμμονή με τη σωματική διάσταση των διαδηλώσεων και η επανάληψη ξανά και ξανά των συνθημάτων των διαδηλωτών αντικαθιστά την ανυπαρξία μιας σοβαρής ανάλυσης για το τι τελικά είναι αυτές οι διαδηλώσεις, έγραφε. Γιατί, βλέποντάς της στο φως της μέρας, είναι δύσκολο να αποφύγεις το συμπέρασμα ότι οι διαμαρτυρίες ενάντια στο πρόγραμμα διάσωσης των ΕΕ-ΔΝΤ αντιπροσωπεύουν μια σχεδόν επιθυμία επιστροφής στη βρεφικότητα, συνέχιζε. Είναι απολύτως κατανοητό ότι οι Έλληνες είναι θυμωμένοι με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τη δική τους κυβέρνηση, αλλά το να απαντάς στην κρίση με αυτό που
μπορούμε να αποκαλέσουμε «η πολιτική του «ουάου!», όπου η εναντίωση παρουσιάζει τον εαυτό της ως ένα παιδί θυμωμένο με τους γονείς του, κάνει τα πράγματα χειρότερα, έλεγε.

Η αποπολιτικοποιημένη φύση των διαδηλώσεων μπορεί να φανεί από την υιοθέτηση του δάνειου από την Ισπανία όρου «αγανακτισμένοι». Η αγανάκτηση είναι ένα περίεργο συναίσθημα για να μπορέσεις να κτίσεις γύρω από αυτήν μια διαμαρτυρία. Είναι ένα συναίσθημα με το οποίο κάποιος έχει την τάση να περιγράφει τους μάλλον υποκριτές καταναλωτές της μεσαίας τάξης που γράφουν εξαγριωμένοι επιστολές στο BBC, διαμαρτυρόμενοι για προγράμματά του (συγκεκριμένα το πρόγραμμα Watchdog). Κι όμως, οι διαδηλώσεις στην Πλατεία Συντάγματος βασίζονται ακριβώς σε αυτό, δηλαδή στην εξώθηση της πολιτικής και της ιδεολογίας. Το κίνημα διαμαρτυρίας έχει περιγράψει τον εαυτό του ως κίνημα χωρίς πολιτικά καπέλα και χωρίς ιδεολογία. Ο αποκλεισμός της πολιτικής από την πλατεία και ο συνεχής εορτασμός της αυθόρμητης φύσης της διαμαρτυρίας έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση που όπως ένας Έλληνας blogger την έχει περιγράψει «Δεν υπάρχει καθαρός στόχος, ιδεολογία και ξεκάθαρη στρατηγική».

Πράγματι, έγραφε ο Brendan O'Neil, αυτό είναι το πιο αξιοσημείωτο γεγονός της διαμαρτυρίας. Η απουσία στόχου. Μέρα με τη μέρα υπάρχουν διάφορες δράσεις-από το να εμποδίζονται οι βουλευτές να μπουν στη Βουλή, μέχρι το να τους φωνάζουν «Κλέφτες! Κλέφτες», αλλά δεν υπάρχει καμιά πρόταση ουσίας σε αντιστάθμισμα της οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν διαδηλωτές που βλέπουν τους εαυτούς τους όχι ως εν δυνάμει καθοδηγητές της πολιτικής ατζέντας, αλλά ως θεατές που ευκαιριακά φωνάζουν βρίζοντας.

Η απουσία στόχου και πρότασης, υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζει την μεταϊδεολογική, ανοιχτή και ελεύθερη φύση της διαμαρτυρίας. Αλλά στα αλήθεια, αυτό που κάνει η απουσία στόχου και πρότασης είναι να δίνει στη διαμαρτυρία μια πανίσχυρη αίσθηση εξωπραγματικότητας, απραγματοποίητου και αποστασιοποίησης από τον αληθινό κόσμο. Αυτό είναι που ξεχωρίζει τις τωρινές ελληνικές διαμαρτυρίες από τις διαμαρτυρίες άλλων εποχών, σημείωνε «προφητικά».

Κάποτε, οι προοδευτικοί οι ριζοσπαστικοί που συγκρούονταν με την οικονομική πολιτική μιας κυβέρνησης πρότειναν μια εναλλακτική στρατηγική στη θέση της, είτε κεϋνσιανή, είτε συγκεντρωτική από το κράτος, είτε μια πιο ριζοσπαστική που αναζητούσε αλλαγές στους οικονομικούς θεσμούς και έμφαση στην ανάπτυξη.

Λέγοντας απλώς όχι στη λιτότητα, ή ότι αντί για περικοπές τα αγαθά πρέπει να ανακατανεμηθούν διαφορετικά από ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας σε ένα άλλο, οι διαδηλωτές φανερώνουν πως δεν επιθυμούν ή πως δεν μπορούν να αντιληφθούν την οικονομική κρίση ως ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα, υποστήριξε. Ο μόνος στόχος που φαίνεται να έχουν οι διαδηλωτές είναι να επισπεύσουν την αθέτηση των δανειακών συμφωνιών με το ΔΝΤ και την Ευρώπη. Φυσικά, αυτός δεν είναι καθόλου σοβαρός στόχος, είναι περισσότερο μια παράφορη έκρηξη οργής με αίτημα να απομακρυνθεί, να φύγει ο αληθινός κόσμος και οι άσχημες πραγματικότητές του. Υπάρχει επιπλέον μια καταστροφικότατα σε αυτό: Είναι μια στάση που δεν λαμβάνει υπόψη τα αποτελέσματα ή τις συνέπειές της. Το κυρίαρχο μήνυμα της αγανάκτησης στο Σύνταγμα και στην υπόλοιπη Ελλάδα
είναι: «Σταματήστε τον κόσμο. Θέλω να κατέβω», έγραφε.

Η συνειδητή άρνηση της πολιτικής και το αγκάλιασμα της συναισθηματικής αυθορμητικότητας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου η διαμαρτυρία εμφανίζεται να είναι ένα σοβαρά αποσυνδεδεμένο εγχείρημα. Για να αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση και την επικίνδυνη αντίδραση των ηγεσιών μας, σημείωνε στο τέλος του άρθρου του ο B. O'Neill, χρειάζεται μια ενήλικη πολιτική, αλλά και το να παίρνουμε σοβαρά τους εαυτούς μας...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.