ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Γίναμε… λαός πιθήκων;

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά – σιγά του Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε 20 – 30 χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μία Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός στα όρια της οικονομικής και ηθικής εξαθλίωσης»…

Τάδε έφη Χάρρυ Κλύνν.. Στην παράστασή του «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» στην Μπουάτ «Διαγώνιος» στην Πλάκα.. εν έτει 1983 !! Ναι .. Το 1983 !!

Ανεξάρτητα από την πορεία του καλλιτέχνη όλα αυτά τα χρόνια, την πιθανή μετεξέλιξή του, το εάν διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς με τα κατά καιρούς λεγόμενά του… πόσοι μπορούν να ισχυριστούν ότι η Ελλάδα δεν έφτασε και … ξεπέρασε κατά πολύ, αυτές ακριβώς τις οικονομικές και κοινωνικές δομές και συμπεριφορές που τόσο συμπυκνωμένα περιέγραψε με αυτά του τα λόγια ο σατυρικός καλλιτέχνης στις αρχές της δεκαετίας του ’80;

Μήπως δεν φτάσαμε να παρακαλάμε για μια θέση στο Δημόσιο για εμάς ή τα παιδιά μας οποιονδήποτε θεωρούσαμε ότι είχαμε «δόντι» στο εκάστοτε Κυβερνητικό σχήμα; Μήπως δεν αγοράζαμε με μανία οτιδήποτε επώνυμο κυκλοφορούσε στην πιάτσα; Μήπως πάλι διάφοροι «τρανοί» επιχειρηματίες δεν «γιγαντώθηκαν» με απευθείας αναθέσεις, υπερτιμολογήσεις λεηλατώντας εκ των έσω με κάποιους «δικούς» τον Κρατικό «κορβανά»; Μήπως αυτοί οι «επιχειρηματίες» δεν έπεσαν πρώτοι μόλις λόγω Μνημονίου περιορίστηκαν τα «πάρτι» με το δημόσιο «χρήμα»; Μήπως δεν είχαμε συνδικαλιστές -όπως και πολιτικούς- που μας αξίζαν και αποφάσιζαν κινητοποιήσεις και «αντίσταση» εφόσον θίγονταν δικά τους συμφέροντα ή κατόπιν εορτής;

Όλα αυτά τα χρόνια σταθήκαμε στα δικα μας λάθη ως λαού; Στην παιδεία μας που μνας οδήγησε στο χείλος του γκρεμού; Αναρωτηθήκαμε τι πραγματικά πρέπει να αλλάξει; Ή μήπως πάλι απλά κατηγορούσαμε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μας, ξεχνώντας ότι όλα σε αυτή την ζωή είναι μια αλυσίδα;

Αντί απάντησης μεταφέρω αυτό που είδα να γράφει κάποιος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και επιβραβεύτηκε από πάμπολους ακολούθους.. Και μπορείτε να κρίνετε το πώς συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε:

«Τα ονόματα των 153 που θα ψηφίσουν απόψε την "τελική λύση" για όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις της χώρας και την εκχώρηση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για 99!!! χρόνια θα έπρεπε να παραμείνουν αναρτημένα σε όλους του λογαριασμούς, σε όλα τα social media, έως ότου βρεθεί ελληνική κυβέρνηση που θα τους ελέγξει για τη μεγαλύτερη, ίσως, πολιτική εξαπάτηση από καταβολής του ελληνικού κράτους και για εσχάτη προδοσία. Διότι εκχώρηση για έναν αιώνα της ελληνικής περιουσίας σημαίνει ότι και τα τρισέγγονά μας (στην κυριολεξία) θα ζουν σε ένα κράτος λεηλατημένο από τη συνειδητή απόφαση των 153 να το καταστρέψουν και στη συνέχεια να το παραδώσουν μαζί με τις ζωές των Ελλήνων στους ξένους και στα δικά τους τρισέγγονα, προκειμένου να παραμείνουν λίγο ακόμα στην εξουσία. Τα ονόματά τους δεν πρέπει να ξεχαστούν»

Μετά από τέτοιου τύπου «γόνιμες» τοποθετήσεις για τα τεκταινόμενα πρέπει να αναρωτηθούμε αν γίναμε τελικά… λαός πιθήκων;

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.