ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

H ζωή, ο χορός, η αλήθεια

Μια ξεχωριστή χορευτική παρουσία της Ομάδας « SYNDRAM” στο Γκάζι (Θέατρο «104») Ευμολπιδών 41.
xoros1

Από τον Β.Κ.

Η Χρυσηίς Λιατζιβήρη διακονεί, εδώ και χρόνια, τον χορό. Θυγατέρα του “ of broadway” ηθοποιού και σκηνοθέτη Τάκη Λιατζιβήρη και της σπουδαίας ηθοποιού Νίκης Τουλουπάκη αφήνει κι αυτή το αποτύπωμά της στην ορχήστρα, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, παρά την νεότητά της : χορεύτρια, χορογράφος, σκηνοθέτις, διανοούμενη και ποιήτρια της κίνησης, άνθρωπος βιοτικά και βιωματικά του χορού. Για την τέχνη της, το σθένος της, την αφοσίωσή της έχουν κατά καιρούς μιλήσει, μιλούν με κάθε ευκαιρία και θα μιλούν στο μέλλον εκείνοι που ξέρουν και νοούν, «οι επαίοντες», κατά τον Πλάτωνα.

Εγώ, ένας απλός θεατής, ένας μη ειδικός, αλλά “έχοντας στοιβαγμενας ουκ ολίγας... ανάγκας μέσα μου” (για να παραφράσω τον Αλεξανδρινό...), ξεκίνησα το βραδάκι της περασμένης Κυριακής να κατηφορίζω πρός το Γκάζι. Η πόλη, η Αθήνα, η χώρα, αναστέναζε και πάλι στις πλατείες – η Βουλή ψήφιζε το ασφαλιστικό, οι πρώην αγανακτισμένοι, που γίναν τώρα αποκαμωμένοι και απατημένοι, διαδήλωναν και πάλι την απελπισία τους, το παλιό παιχνίδι “ μπαχαλάκηδες κι αστυνόμοι” έδινε κι έπαιρνε - κάπως ξεθυμασμένο ειν’ αλήθεια, μια ασφυξία και μια ματαιότητα κρεμόταν πάνω απ’το μαγιάτικο σούρουπο στο Γκάζι. Τύλιγε κι έκρυβε τα φανερωμένα μυστικά της πόλης, θαμπές χλωμές σιλουέττες σκυμμένες πάνω στους κάδους των σκουπιδιών. Στην οδό Ευμολπιδών στον αριθμό 41 το γνωστό παλιό κλασσικό σπίτι με την ονομασία “104”, απομεινάρι των χώρων του Εθνικού Θεάτρου, τώρα καλοβαλμένο, περιποιημένο, με την παλιά αλλά ευπρεπή “ενδυμασία”, χάρη στο μεράκι των σημερινών ιδιοκτητών του, μικρή αυλίτσα με γλαστράκια και γατάκια – μια ανάσα ομορφιας, αλλοτινής βέβαια… όπως και κάθε ομορφιά σήμερα...

xoros3

Στον πρώτο όροφο, ανεβαίνοντας μια καλαίσθητη σταχτιά σκάλα, η αίθουσα. Μια απλή σανιδένια σκηνή, στο μέτρο των λοιπών όγκων, πενήντα περίπου αμφιθεατρικά τοποθετημένες αναπαυτικές πολυθρόνες, μια κατάστικτη απο προβολείς και φωτιστικά οροφή. Μια αισιόδοξη αδημονία.

Δεν ξέρω, όπως είπα, πολλά πράγματα από χορό -ιδιαίτερα τον λεγόμενο μοντέρνο. Ξέρω όμως ότι, συνήθως, δεν περιμένεις “υπόθεση”, ίσως όχι και, απαραιτήτως, συμβολισμούς. Αφήνεσαι στην ροή των εικόνων, στην πλαστικότητα της εξέλιξής τους και αναμένεις να διακρίνεις (δεν αναζητάς...) μια ιδέα, ένα νόημα, ένα μήνυμα ίσως μέσα από την αλληλουχία τους. Οι χορογραφημένες κινήσεις των χορευτών, η θεατρική τους αντίστιξη, η μουσική, οι ήχοι, τα σκηνικά αναμειγνύονται και ξεδιπλώνονται άλλοτε ως μίμηση και άλλοτε ως δημιουργία. Ηδη, αν δεν το έχετε αντιληφθεί, άρχισα να περιγράφω την παράσταση. Πέντε χορευτές, δύο νεαροί και τρεις κοπέλλες με ασύλληπτη ροή περνάνε από την αγωνιώδη πολιορκία της παρατήρησης στον καταιωνισμό και την αποθέωση του βιώματος. Φράσεις και σπαράγματα στίχων, μουσικές από φθόγγους ρώσικης μπαλαλάικας, συρσίματα της Ανατολής και μυρουδιές της ελληνόφωνης Κάτω Ιταλίας, ακολουθούν τους χορευτές στην πορεία τους από την παρατήρηση στο βιωμα σαν λιτανεία κινήσεων και αισθημάτων πάνω στο σανίδι. Είναι μια αναρρίχηση από το “περιβάλλον” στην αυτογνωσία και μια κατάδυση μαζί απο την συγκυρία στην συνείδηση. Γεγονότα και όψεις μιας τραγικής πραγματικότητας, όπως η κυριολεκτικά σπαραξικάρδια “απεικόνιση” του προσφυγικού διασχίζουν ή ορθότερα ξεσχίζουν την σκηνή, αλλά δεν μένουν εκεί. Δεν ζητούν την συναισθηματική μας εξάντληση, παρά την συγκλονιστικη παρουσίασή τους, μας καλούν, μας αρπάζουν και τελικά μας οδηγούν στην πληρότητα που φέρνει η συνειδητοποίηση, αυτό που, λέμε απλά, ζωή.

Από την παράσταση βγαίνεις...κάπως! Σαν να δοκίμασες μια επίπονη, όσο και μεγαλειώδη ψυχαναλυτική συνεδρία ή σαν να παραδόθηκες σ’ ένα αργό κοντσέρτο του Μπάχ. Εγώ δάκρυσα. Δάκρυα χωρίς λύπη. Δάκρυα ως πλημμύρα ενός φουσκωμένου στέρνου. Δάκρυα ζωής.

xoros2

Υ.Γ. Ο Κλεάνθης Κόκκορης, η Σοφία Γαλανάκη, η Ελένη Λαγκαδινού και ο Γιάννης Μήτσος, οι χορευτές της παράστασης μαζί βέβαια με την Χρυσηίδα, ο Κωστής Αλέξης με τις μουσικές επιλογές του, ο Θωμάς Οικονομάκος στα φώτα, και η Χρυσηίδα, αχ, η Χρυσηίδα, που συνέλαβε το εγχείρημα, που σκηνοθέτησε και χορογράφησε ,με την βοήθεια και της Βάγγης Κιμιτζή, την παράσταση, που διάλεξε τα κείμενα, ανάμεσα τους και τους μαγικούς στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, όλοι τους δώσανε πολύ περισσότερα από αυτά που μνημόνευσα πιο πάνω. Δώσανε και δίνουν καθημερινά τον “αγώνα το καλόν”, τον αγώνα τον σκληρό της ψυχής τους, μακριά από διασημότητες του ενός κύματος, μακριά από χορηγίες και αιγίδες, πληρωμένη προβολή και φώτα εκτυφλωτικά που σε καταπίνουν με την στιλπνότητά τους.

Περήφανοι, όρθιοι, ζωντανοί, σώοι – όχι σώου!!

Β.Κ.

Παραστάσεις όλα τα βράδυα Σαββάτου και Κυριακής του Μαίου στις 9
Γενική είσοδος ευρώ 10

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.