ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο «κόφτης» που θα λειτουργεί σαν το «κλαπέτο» σε στρατιωτικό Στάγιερ …

Mα, είναι να μη θαυμάζεις, τελικά, αυτή – τούτη την ικανότητα των, εκάστοτε, Ελλήνων κυβερνόντων - ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κομματικής απόχρωσης πια, να πασάρουν (sic), την ώρα που πρέπει τις κατάλληλες, τρόπον τινά, «λέξεις», ώστε, να συμπυκνώνουν ή και να εξομαλύνουν τα τρέχοντα πράγματα κατά το δοκούν;

Έτσι, όπως και παλιότερα η πολιτική διοίκηση στην Ελλάδα είχε αναγκαστεί να συλλάβει, να διανοηθεί ή και να ανασύρει εκ του λεξικού πιασάρικους όρους όπως : «ο τσάρος» (που αφορούσε τον αείμνηστο Γερ. Αρσένη και που λόγω της φιλολαϊκής οικονομικής πολιτικής του ήθελαν να τού αποδώσουν τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης – άρα, αυτός είχε τις ευθύνες και για την χύδην κακοδαιμονία που προέκυψε), ή, πιο σύγχρονα, «οι νταβαντζήδες» (που εκστόμισε ο π. Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, προκειμένου, να καταδείξει ένα «κέντρο» της διαπλοκής και της διαφθοράς στη χώρα - κι αμέσως έγινε σουξέ – μότο), τώρα για να προσδιοριστεί …«με τρόπο» το τι ακριβώς θα πρεσβεύει ο νέος μηχανισμός πρόληψης και σταθεροποίησης των δημοσιονομικών μας (βλ. νέο διαρκές μνημόνιο), ανασύρθηκε για συντομία και, βεβαίως, για εξομάλυνση των …σκληρών υπονοουμένων, ο πολύ βραχύς πλην, όμως, λίαν χαριτωμένος όρος : «ο κόφτης».

«Ο κόφτης», λοιπόν, που θα ταίριαζε, ας πούμε, περισσότερο σε έναν απροσπέλαστο αμυντικό παίκτη ποδοσφαιρικής ομάδας, μπήκε από προχθές στο λεξιλόγιο όλων των Ελλήνων : εισήλθε δια τηλοψίας και άλλων βαρυσήμαντων κυβερνητικών συσκέψεων, στα καφενεία και στα στέκια ανά την επικράτεια και κάνει, αληθώς, πάταγο. Καθότι, αυτός «ο κόφτης» δεν ένας όποιος – όποιος μηχανισμός ή εργαλείο που παίρνει, έτσι θέλω (!), την απόφαση να σταματήσει κάτι, αλλά, είναι «ο κόφτης» που θα σταματάει, ούτως ειπείν, τη ροή του «καυσίμου» (βλ. κονδύλια, και επανασχεδιασμός μέτρων), ώστε, να διακόπτεται η ταχύτητα και, επομένως, ο εκτροχιασμός του οχήματος της ελληνικής οικονομίας (που ως γνωστό δε βρίσκεται ποτέ στον ίσιο δρόμο). Ήγουν : θα λειτουργεί σαν το «κλαπέτο» που έλεγαν οι οδηγοί Στάγιερ (και άλλων βαρέων φορτηγών οχημάτων), στο Στρατό που όταν έπαιρναν ανορθόδοξα την κακοτράχαλη κατηφόρα και προκειμένου να διακόψουν τη ταχύτητα αντί για φρένο πάταγαν …«κλαπετάκι» και ούτε γάτα – ούτε ζημιά : το Στάγιερ επανέρχονταν στη κανονική του πορεία και ταχύτητα χωρίς να καταναλώνει και πολλά καύσιμα.

Τώρα, θα μου πείτε, «αφού είναι έτσι, γιατί δεν έβγαλαν τον… δικό μας «κόφτη» κατευθείαν «κλαπέτο» (;) είναι ένα ερώτημα που χρήζει μιας κάποιας απαντήσεως. Πιθανόν, πάντως, να ισχύει αυτό – τούτο ως απάντηση : ότι το… «κλαπέτο» είναι μια κακόηχη (μαστορική) λέξη που δεν συνάδει και πολύ με την πολιτική και δη την οικονομία. Ακόμη περισσότερο, δεν ταιριάζει με την κουλτούρα της Αριστεράς που ενώ θα έπρεπε να δανείζεται όρους που χρησιμοποιούν ευρείες λαϊκές μάζες προς άμεση συννενόηση - όπως και να το κάνουμε «το κλαπέτο» δεν είναι σικ για την περίσταση και τις δυσμενείς συνθήκες που αντιμετωπίζαμε. Καθότι, φαντάζεστε να έβγαινε ας πούμε ο πολύς Τσακαλώτος και να δήλωνε απερίφραστα : «Στο επόμενο βήμα και λόγω των αντιξοοτήτων θα πατήσουμε κλαπέτο!» ή τον ακόμη πιο πολύ Σόιμπλε να έρχεται στην ανάγκη να πει : «Το πάτημα του κλαπέτου, εν τοιαύτη περίπτωση, αποτελεί μονόδρομο!!»;..

Όπως και να το κάνουμε δεν πάει. Ενώ τώρα θα λένε : «Ενεργοποιείται «ο κόφτης»! και όλα θα γίνονται ευτάκτως κατανοητά : κυρίως, όλα θα πηγαίνουν πρίμα θέλουν δεν θέλουν. Και τούτο, καθότι, το είπαμε – ας το ξαναπούμε κιόλας : αυτός «ο κόφτης» δεν ένας όποιος – όποιος «κόφτης», αλλά, ένας «κόφτης» που θα κάνει πολύ σοβαρή και χρήσιμη δουλειά. Θα «κόβει» πάραυτα όλα τα… ελληνικά ξωρέξια μέχρι, επιτέλους, να μας κόψει ολότελα τα ύπατα και το νήμα της ζωής. Αυτή, δυστυχώς, θα είναι και η τύχη μας. Τελείως διαφορετική ακόμη και από την τύχη των δύσμοιρων Στάγιερ του στρατού. Εκείνα, όποιος ήθελε (ήξερε δεν ήξερε), τα ανέβαινε και έκανε τον οδηγό, αλλά, ακόμη αντέχουν. Εμείς δεν θα αντέξουμε και πολύ, παρότι που για να ορίσουμε οδηγό καλεστήκαμε όχι μόνο μια φορά να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε, αλλά, πολλάκις …

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Γιατί δεν έβγαλαν (οι πολιτικοί μας) το δικό μας κόφτη; Μα είναι πολύ απλό:
    Για τον ίδιο λόγο που, αντί να απορροφήσουν όσα περισσότερα κοινοτικά κονδύλια για τις κρατικές επενδύσεις, προτιμούσαν τον δανεισμό.
    Κοινοτικά κονδύλια = έλεγχος και αυτό ήταν ανεπίτρεπτο στη χώρα μας, γιατί οι πολιτικοί μας (τρομάρα τους) έπρεπε να δώσουν τις μιζούλες στους σπόνσορές τους………
    Γιατί ο Έλληνας δεν έχει αλλάξει νοοτροπία, δυστυχώς. Και όπως ο Σουρής έγραφε 100+ χρόνια πρίν:

    Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ” όλη τη γη μοναδικό,
    εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;

    Να τρέφει όλους τους αργούς, νά “χει επτά Πρωθυπουργούς,
    ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα;

    Νά “χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά,
    κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε;

    Όλα σ” αυτή τη γη μασκαρευτήκαν ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
    οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

    Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
    Κι από προσπάππου κι από παππού συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

    Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- να παριστάνει τον ευρωπαίο.
    Στα δυό φορώντας τα πόδια που “χει στο “να λουστρίνι, στ” άλλο τσαρούχι.

    Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο, ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

    Και ψωμοτύρι και για καφέ το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
    Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

    Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
    Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.