ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

Απομένουν σκάρτα πέντε χρόνια, για την ακρίβεια 57 μήνες, για να συμπληρωθούν 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης του 1821. Δύσκολα όμως θα υπάρξουν γιορτές και πανηγύρια, όπως κάποιοι ονειρεύονται ή και σχεδιάζουν. Και ο λόγος είναι απλός: η χώρα θα τελεί υπό καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Όχι σε συνθήκες σκλαβιάς, όπως επί Τουρκοκρατίας, αλλά υπό διεθνή επιτροπεία, τους αυστηρούς κανόνες της οποίας ορίζει ο ...Μέττερνιχ των Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Αποτελεί όντως ειρωνεία της ιστορίας για τους Έλληνες: παραμονές της εθνικής τους παλιγγενεσίας ο τόπος, που απελευθέρωσαν ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης, να κυριαρχείται από φαινόμενα εθνική αποθεμελίωσης και κρατικής αποσύνθεσης και να διαφεντεύεται από "αρματολούς και κλέφτες" όπως ο Καρανίκας και ο Κυρίτσης. Και όπως μας διδάσκει η Ιστορία, η κατάληξη της απελευθέρωσης, μετά από το σύντομο διάλειμμα του Καποδίστρια και τη δολοφονία του από τους κοτζαμπάσηδες (οι οποίοι, τη σήμερον ημέρα, μπορούν να αντιστοιχηθούν στους κομματικούς κομισαρίους), είναι η Βαυροκρατία.

Βαυαροκρατία την οποίαν προς έτους -και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ, με καθοδήγηση λαμπρή του Γιάννη Βαρουφάκη, χόρευε τον αντιμνημονιακό του πυρρίχιο- απέκρουε μετά βδελυγμίας ο τότε γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και νυν αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Δημήτρης Βίτσας λέγοντας ότι "δεν ζούμε στην εποχή της Βαυαροκρατίας» και "Ευρώπη δεν είναι μόνο ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και ο Γιούνκερ. Την Ευρώπη συγκροτούν και τα κινήματα, οι άνθρωποι του μόχθου και της αντίστασης". Αντίσταση η οποία δεν ευοδώθηκε. Αντίθετα, και σύμφωνα με τα λεγόμενα του διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, κόστισε 86 δις στη χώρα, συν τα καταστροφικά capital controls, την επιβολή απίστευτης φορολογίας σε ό,τι κινείται και δεν κινείται και το χειρότερο όλων την υποθήκευση του συνόλου σχεδόν της δημόσιας περιουσίας και τη μεταβίβαση της διαχείρισή της, για 99 χρόνια, σ' ένα Ταμείο, το οποίο ουσιαστικά θα ελέγχουν οι δανειστές.

Το δράμα της χώρας, 1758 ημέρες (ναι, τόσες απομένουν από σήμερα) πριν την επέτειο των 200 χρόνων της 25ης Μαρτίου του 1821, είναι ακριβώς αυτό: πλέον από τους δανειστές της αντιμετωπίζεται ουχί ως κυρίαρχο κράτος, αλλά ωσάν υπό πτώχευση και εκκαθάριση εταιρεία, οι δε σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους της εξελίσσονται με βάση το εμπορικό δίκαιο και όχι με όσα ορίζουν οι συνθήκες της ΕΕ, της οποίας είναι μέλος και ισότιμος εταίρος. Αυτή τη στιγμή η χώρα βρίσκεται υπό ασφυκτικό οικονομικό και πολιτικό έλεγχο και με τη νομοθετική εξουσία υπό αναστολή, καθώς η Βουλή δεν μπορεί να νομοθετήσει εάν προηγουμένως τα νομοσχέδια δεν τύχουν της εγκρίσεως των δανειστών. Και φυσικά στην εκτελεστική εξουσία, η μόνη αρμοδιότητα που έχει απομείνει στους φορείς υλοποίησής της (πρωθυπουργός, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς και λοιποί κυβερνητικοί παράγοντες) είναι οι δηλώσεις βουλήσεως και η εκδήλωση προθέσεων είτε σχετικά με τις διαπραγματεύσεις είτε ως προς το κυβερνάν -αναφερόμαστε στις βασικές κυβερνητικές υποθέσεις και όχι στις διαχειριστικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Και τούτο επειδή η πραγμάτωση τους προϋποθέτει άλλοτε τη σύμφωνη γνώμη και άλλοτε την έγκριση των δανειστών και οπωσδήποτε την προσυπογραφή της καγκελαρίου Μέρκελ και των εκπροσώπων της τρόικας που σήμερα λέγεται "Θεσμοί".

Αναμφίβολα, η διακυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν δικαιώνει όσους πίστεψαν πως θα μπορούσε να κόψει μαχαίρι την εξάρτηση της χώρας από τα μνημόνια και την ξένη επικυριαρχία. Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, παρά τις μεγαλόστομες και ηχηρές διακηρύξεις περί ανυπακοής στο ιερατείο των Βρυξελλών και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του, αποδεικνύονται, εν τοις πράγμασι, περισσότερον υπάκουοι στις εντολές των ξένων απ' ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις: Νέο και σκληρότερο μνημόνιο, συνέχιση και επέκταση του ΕΝΦΙΑ, αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ με ταυτόχρονη κατάργηση της νησιωτικότητας της χώρας, ισοπέδωση και κοινωνική υστερεκτομή (με την κατάργηση του ΕΚΑΣ) στο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό. Και με αποθέωση το Υπερταμείο, όπου η δημόσια και τμήμα της ιδιωτικής περιουσίας υποθηκεύεται για έναν αιώνα και η διαχείρισή της ουσιαστικά περιέρχεται στους δανειστές της χώρας. Σημειώνουμε εδώ, πως, σύμφωνα με όσα εξομολογήθηκαν στον γράφοντα, οι δύο προηγούμενοι πρωθυπουργοί, Αντώνης Σαμαράς και Γιώργος Παπανδρέου, παρότι πιέστηκαν και αυτοί να δεχθούν ένα, και μάλιστα πιο light και για λιγότερα χρόνια, Υπερταμείο απέρριψαν την αξίωση αυτή των δανειστών. Θεωρούν δε, και οι δύο, "ακατανόητη, απαράδεκτη και προσβλητική για τη χώρα την απόφαση να γίνει δεκτό αυτό το έκτρωμα", το οποίο, σύμφωνα πάντα με τους κυρίους Σαμαρά και Παπανδρέου, "εκτός από αναίρεση της εθνικής κυριαρχίας συνιστά, σε συνδυασμό και με τον δημοσιονομικό κόφτη, και ακύρωση της Δημοκρατίας".

Με απλά λόγια, αυτό που δεν πέρασε επί "Γερμανοτσολιάδων" πέρασε επί ριζοσπαστικής και ανυπότακτης Αριστεράς, ήτις, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα και των άλλων ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν ο πυροκροτητής για ν' αλλάξει προς προοδευτική κατεύθυνση η Ευρώπη. Όχι, μόνον δεν έγινε πυροκροτητής, αλλά αντίθετα από τους κυρίαρχους και νεοφιλελεύθερους κύκλους της Ευρώπης, προβάλλεται ως παράδειγμα προσαρμογής, το οποίο πρέπει να ακολουθήσουν και οι άλλοι λαοί, της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα και ιδιαίτερα οι Νότιοι. Αντί τα Κινήματα αντίστασης κατά της λιτότητας και του νεοφιλευθερισμού να έχουν ως παράδειγμα και φωτεινό μονοπάτι την αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδος, είναι οι νεοφιλεύθερες κυβερνήσεις της Ευρώπης που έχουν ως οδηγό το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ αφενός για να εξαφανίσουν τις αντιστάσεις των λαών και των κινημάτων της Ευρώπης και αφετέρου για να τους υποδείξουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν εάν θέλουν να μετάσχουν κι αυτά στον δείπνο της εξουσίας και των ευρωπαϊκών κονδυλίων, όχι μόνον του ΕΣΠΑ, αλλά και της ποσοτικής χαλάρωσης, του πακέτου Γιούνκερ, των επιδοτήσεων και των άλλων ωφελημάτων που προσφέρει η ΕΕ.

Και η αλήθεια, για να επανέλθουμε στα λεγόμενα των Σαμαρά - Παπανδρέου, είναι πως εκτός από την αντιμετώπιση της χώρας -με το Υπερταμείο και τα 99 χρόνια- ως εταιρείας υπό πτώχευση και εκκαθάριση, όπως προείπαμε, υπάρχουν και άλλα δεδομένα που συνηγορούν πως η διοίκηση της Ελλάδος εν έτει 2016 ουσιαστικά δεν ασκείται από την εκλεγμένη κυβέρνησή της, αλλά από τον ΕΣΜ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τα άλλα αρκτικόλεξα της ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομικοπολιτικής εξουσίας. Πρώτον, ο έλεγχος των δαπανών του κράτους εφεξής δεν θα γίνεται μέσω του προϋπολογισμού, αλλά του "κόφτη". Εάν ξεφεύγουν οι δαπάνες, κάτι μάλλον σύνηθες όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και τις άλλες χώρες, δεν θα υπάρχουν διορθωτικές παρεμβάσεις από το υπουργείο Οικονομικών, αλλά οι αυτόματες προσαρμογές που έχουν συμφωνηθεί στο Γιούρογκρουπ της 24ης Μαΐου και οι οποίες δεν θα χρειάζονται την έγκριση της Βουλής, κάτι που εκ των πραγμάτων αποτελεί παρέκκλιση αν όχι και εκτροπή από τους δημοκρατικούς κανόνες του κοινοβουλευτισμού. Δεύτερον, με τη μετατροπή της Γενικής Γραμματείας Εσόδων σε Ανεξάρτητη Αρχή, που απολαμβάνει λειτουργικής, διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλεια, δεν υπόκειται σε ιεραρχικό έλεγχο από το υπουργείο Οικονομικών και βρίσκεται υπό την εποπτεία εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα έσοδα του κράτους παύουν επίσης, όπως και οι δαπάνες, να είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Οικονομικών.

Χωρίς έλεγχο των εσόδων, των δαπανών, της δημόσιας περιουσίας, του τραπεζικού συστήματος -το οποίο πλέον υπάγεται εξ ολοκλήρου και απευθείας στην αρμοδιότητα της ΕΚΤ- και με την κυβέρνηση να στερείται της νομοθετικής πρωτοβουλίας, καθώς η άσκησή της προϋποθέτει την έγκριση της τρόϊκας που τώρα λέγεται "Θεσμοί", αναρωτιέται, ευλόγως, κάποιος σε τι ακριβώς συνίσταται η ανεξαρτησία και η κρατική κυριαρχία των έθνους των Ελλήνων, 195 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, όταν μάλιστα, λόγω και της μεταναστευτικής - προσφυγικής κρίσης, η φύλαξη των συνόρων της ασκείται σε συνεργασία άμα και εποπτεία με υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ; Περισσότερον, λόγω και της πρωτοκαθεδρίας των Γερμανών στις αποφάσεις που αφορούν την Ελλάδα, προσομοιάζει με το καθεστώς της Βαυαροκρατίας, το οποίο επεβλήθη για μια δεκαετία (1833-1843) στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Μπορεί σήμερα να μην υπάρχει το βασιλικό ζεύγος Όθων - Αμαλία, έχουμε όμως το δίδυμο της γερμανικής καγκελαρίας Μέρκελ -Σόϊμπλε που βασιλεύει στον ελληνικό Οίκο. Μπορεί οι σύγχρονοι Άρμανσπεργκ, Μάουρερ, Χάϋντεκ, Άμπελ και Γκράινερ να μην είναι και κάτοικοι των Αθηνών για να διοικούν άμεσα τη χώρα, όμως ο Γιούνκερ, η Λαγκάρντ, ο Ντράγκι, ο Ρέγκλινγκ και ο Ντάϊσελμπλουμ διοικούν εξίσου καλά, εξ αποστάσεως και δια των αντιπροσώπων τους το ελληνικό land.

Πάντως, ορισμένοι υποστηρίζουν πως η σημερινή κατάσταση δεν παραπέμπει σε Βαυαροκρατία, αλλά είναι ανάλογη με αυτή στην οποίαν ευρέθη η Ελλάδα μετά το 1944 και απλώς στη θέση των Άγγλων βρίσκονται οι Γερμανοί, ενώ η "ξενοκρατία" δεν επεβλήθη με τα όπλα, αλλά με τα δάνεια και για να καταπολεμηθεί, όχι ο "κομμουνιστικός κίνδυνος", αλλά η υπερχρέωση. Το ιστορικό παράδοξο είναι πως τη σήμερον ημέρα είναι η Αριστερά και όχι η Δεξιά αυτή που παραδίδει τα κλειδιά του ελληνικού κράτους στους ξένους. Ασχέτως του αν τη σήμερον ημέρα έχουμε Βαυαροκρατία η Αγγλοκρατία, "εάν δεν υλοποιηθούν τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές, το επόμενο στάδιο πιθανότατα θα είναι", μας λέει άνθρωπος που κατέχει σημαντική θέση στο σύστημα εξουσίας της χώρας, "η ανάληψη υπουργείων από ξένους με το διορισμό μονίμων υφυπουργών ή γενικών γραμματέων σε κάθε υπουργείο". Εξάλλου, μας υπενθυμίζει πως "η καγκελάριος Μέρκελ είχε προαναγγείλει από το 2011 ότι τα κράτη που προσφεύγουν στο μηχανισμό στήριξης θα χάνουν σημαντικό τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας". Αν θα έλθουν όμως ...στο Μοναστηράκι, Βαυαροί χωροφυλάκοι, θα το μάθουμε αργότερα και εφόσον η οικονομία της χώρας δεν κάνει το ριμπάουντ στο οποίο ελπίζει τόσο ο πρωθυπουργός προκειμένου μέσω της συνακόλουθης ανάπτυξης, των επενδύσεων και της μείωσης της ανεργίας να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες για τα όσα δεινά επισώρευσαν στη χώρα και τους πολίτες οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, η καθυστερημένη προσχώρησή του στο ρεαλισμό και η συνειδητοποίηση ότι για την επίλυση του ελληνικού ζητήματος ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πιο σημαντικός από τον Κάρολο Μαρξ...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.