ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Αλήθεια Τζο, σου οφείλουμε πολλά!...

Ο θάνατος ενός πολιτικού ή μιας πολιτικού (στις μέρες μας), μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα. Ο θάνατος, όμως, ενός πολιτικού ή μιας πολιτικού εν όψει ενός μείζονος γεγονότος και εξέλιξης αποκτά , εκ των ων ουκ άνευ, τη μέγιστη δυνατή συμβολική αξία και, είναι προφανές, ξεφεύγει διακριτά από την σημασία και την αξία που μπορεί να αποδώσει αφ’ εαυτού το ίδιο το γεγονός . Ο μαρτυρικός θάνατος της Βρετανίδας πολιτικού Τζο Κοξ (1975 – 2016), με αφορμή το ιστορικό δημοψήφισμα για το «Μένουμε» ή το «Φεύγουμε» των Άγγλων στην Ε.Ε και, μάλιστα, από το χέρι ενός ακροδεξιού που αντιμάχεται βίαια την ολοκλήρωση (μιας υπερεθνικής κοινωνίας), αλλά, και τον Ανθρωπισμό (μεταξύ των οργανωμένων εθνών και κοινωνιών), ξεφεύγει ακόμη και από αυτή – τούτη την σημασία του μείζονος πολιτικού και συμβολικού γεγονότος, καθώς, διαπερνά καθολικά τις συνειδήσεις σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Όθεν, γίνεται ένα Οριακό γεγονός για το παρόν και το μέλλον της Ανθρωπότητας. Και έχει τόση και τέτοια ισχύ μέσα του, πού, πλέον, αποφασίζει εκείνο, - δίνει μόνο του την απάντηση και τη λύση που πρέπει· στην αναζήτηση για το τι ακριβώς αντιστοιχεί ως θέση απέναντι στις «αλήθειες των καιρών». Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την έκβαση του  δημοψηφίσματος (που, μάλλον, θα έχει αμφίσημο αποτέλεσμα με νέα μέτωπα και νέα ζητούμενα να γεννιούνται σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα), η νίκη ανήκει στην άποψη που εξέφραζε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της, η Τζο Κοξ : το «Ναι» στη Ευρώπη, που όμως πρέπει να ξεχάσει ολότελα τις παλιές διαχωριστικές γραμμές και άξονες, να καθίσει να διαβουλευτεί και -γιατί όχι;- να υπερβεί τον εαυτό της, ώστε, να μπορέσει να χτίσει με επάρκεια τις δομές τους μέλλοντός της, είναι καταφανώς μονόδρομος. Όπως μονόδρομος είναι, εφόσον, έχουμε θεσμικά καταλήξει στην Ελεύθερη Οικονομία, -ήγουν στην ελεύθερη διακίνηση Κεφαλαίων, Προσώπων και Προϊόντων-, και η απεριόριστη δυνατότητα και δικαίωμα των Ανθρώπων να μεταναστεύουν Ελεύθερα, προκειμένου, να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή στην κοινή Γη που αποτελεί ο Πλανήτη μας.

Η ηθική υπεροχή του Λόγου έναντι της Βίας, της Μισαλλοδοξίας  και της Βαρβαρότητας ανοίγει, έστω, με το αίμα· γι’ άλλη μια φορά τους ορίζοντες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Δεν είναι, βεβαίως, η πρώτη φορά που αυτό – τούτο συμβαίνει στο δύσκολο διάβα της Ανθρωπότητας : βρίθει η σύγχρονη, αλλά, και πιο παλαιότερη ιστορία από τοιούτα γεγονότα που έγιναν αφορμή για μεγάλες αλλαγές και ανατροπές. Ωστόσο, η κάθε φορά είναι διαφορετική από την προηγούμενη – αλλιώς, ασφαλώς, οι Θυσίες, οι Αγώνες για τις Νέες Ιδέες και Αντιλήψεις θα ήταν εντελώς μάταιες και αχρείαστες. Έτσι και τώρα, σε μια εποχή που η Ευρώπη (αλλά και ο Κόσμος ολόκληρος βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο), η θυσία τής, ας σημειωθεί, έμπειρης ακτιβίστριας και πολιτικού Τζο Κοξ, κάνει τις απαραίτητες και αναγκαίες προβολές για την Ευρώπη του μέλλοντός μας : προτάσσει, σχεδόν, το αυτονόητο : προτάσσει το Λόγο που, οιονεί, γίνεται Αλήθεια για όλους…

[email protected]

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.