• Εφιάλτης η «πρόταση Σόιμπλε» για το Μαξίμου

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ευρωπαϊκή τσουλήθρα σε παγόβουνο

Είναι αλήθεια ότι η η αιματηρή βία του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στη γηραιά ήπειρο, έδωσε τη θέση της σε μια, άνευ προηγουμένου, μακρόχρονη περίοδο ειρήνης και σταθερότητας στην ευρωπαϊκή ιστορία. Και είναι κοινά αποδεκτό ότι η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπαιξε κεντρικό ρόλο για αυτή την εξέλιξη.

Ωστόσο, ήδη η ΕΕ βιώνει βαθιά πολύπλευρη εσωτερική κρίση αξιοπιστίας και συνύπαρξης των χωρών μελών της. Στην ημιτελή κατασκευή της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, τη κρίση χρέους και τη κατίσχυση τη Γερμανία στην υπόλοιπη ΕΕ, έχουν προστεθεί μια σειρά, μείζονος σημασίας, επιβαρυντικοί για τη συνοχή της παράγοντες

Η επιβολή άγριας λιτότητας σε κράτη-μέλη, το προσφυγικό και η διαχείριση των συνόρων της Ένωσης, η ασφάλεια και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η ανάδυση ευρωσκεπτικιστών, εθνολαϊκιστικών και αποσχιστικών δυνάμεων, έχουν αντιμετωπιστεί με πρωτοφανή ατολμία από τις Βρυξέλλες. Οι μεταθέσεις λύσεων, η αναβολή αποφάσεων και οι εξορκισμοί προβλημάτων στοιχειώνουν την δημοκρατική νομιμοποίηση και τη λογοδοσία της σαστισμένης υπερεθνικής εξουσίας της ΕΕ.

Και μέσα σε όλο αυτό το δυσοίωνο περιβάλλον προέκυψε το λεγόμενο Brexit. Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Ενωμένου Βασιλείου από την Ένωση επιτείνει τη σύγχυση της τελευταίας. Κυρίως επειδή πίστευε ότι η εγχώρια συζήτηση για το Βρετανικό δημοψήφισμα θα επικεντρωνόταν στο οικονομικές κόστος της αποχώρησης της χώρας από τη μεγαλύτερη ενιαία αγορά στον κόσμο και τα οφέλη της ιδιότητας του μέλους της

Μπορεί κανείς να φανταστεί την αμήχανη έκπληξη της ΕΕ από τη στιγμή που η κουβέντα στο νησί περιστρέφεται εμμονικά στα θέματα των μεταναστευτικών ροών και το ζήτημα της διεθνούς επιρροής και κύρους της χώρας. Επίσης μεγάλη διάσταση λαμβάνει επί τόπου και η επιχειρηματολογία της προοπτικής ενίσχυσης της εγχώριας ανταγωνιστικότητας υπό εθνικό έλεγχο της πέμπτης μεγαλύτερης οικονομίας στο κόσμο, κόντρα στις υποχρεωτικές εξαρτήσεις της από τα κανονιστικά πλαίσια και τους προϋπολογισμούς μιας προνομιακής “τεμπέλικης” ευρωγραφειοκρατίας .

Αποσβολωμένο το ευρωιερατείο της Κομισιόν αντιλαμβάνεται καθυστερημένα ότι το καθοριστικό χάσμα σήμερα στη Βρετανία δεν είναι μεταξύ ευρωσκεπτικιστών και ευρωπαϊστών αλλά ανάμεσα στους ευρωσκεπτικιστές, που υποδύονται τους αφοσιωμένους φιλοευρωπαϊστές, και τους ξενοφοβικούς.

Με τους τελευταίους να ερεθίζουν τα αταβιστικά αντανακλαστικά και τα αντιγερμανικά αισθήματα σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού η οποία στην ιερή πεποίθηση της ανεξαρτησίας τους προσθέτει νοσταλγικά τη παλιά δοξασμένη ισχύ της υπό το στέμμα Βρετανικής αυτοκρατορίας.

Το χειρότερο, όμως, για τους λεγόμενους ευρωκράτες είναι ότι αγνόησαν το «εκρηκτικό υλικό» της ψήφου των πολιτών που σε κάθε ευκαιρία ναρκοθετεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι τη τελευταία δεκαετία σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ευρωπαϊκές χώρες, κάθε φορά που εκφράστηκε στις κάλπες η λαϊκή ετυμηγορία, αυτή αποδοκίμασε με συντριπτικές πλειοψηφίες τις πολιτικές που εξέφραζαν οι κυβερνήσεις τους και η ΕΕ.

Υπενθυμίζω ότι οι ψηφοφόροι σε Γαλλία το 2005 και Ολλανδία το 2006 ενταφίασαν οριστικά τη θέσπιση Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης που πρότειναν οι κυβερνήσεις τους και σύσσωμη η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία. Δυο χρόνια αργότερα οι Ιρλανδοί αρνήθηκαν να επικυρώσουν στις εγχώριες κάλπες τους την πορεία που παίρνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση με τη Συνθήκης της Λισαβόνας. Τελικά , σύρθηκαν και σε δεύτερο δημοψήφισμα για να την εγκρίνουν τελικά αφού του δόθηκαν εγγυήσεις για τη διατήρηση της κυριαρχίας της χώρας σε μια σειρά από τομείς.

Μη πάμε όμως μακριά. Πέρυσι, κιόλας, οι Έλληνες ψηφοφόροι με μεγάλο ποσοστό , απέρριψαν τις ευρωπαϊκές πολιτικές πιέσεις που ασκήθηκαν στη χώρα μετά το 2010.Ανεξάρτητα αν εξαπατήθηκαν κατόπιν από τη κωλοτούμπα της κυβέρνησης, η οποία πρόλαβε πάντως να πανηγυρίσει, ως δική της, τη καταδίκη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της ΕΕ.

Πιο πρόσφατη απόδειξη του χάσματος που χωρίζει τους Ευρωπαίους πολίτες από την πολιτική της Ένωσης η μέσω δημοψηφίσματος απόρριψη των Ολλανδών ψηφοφόρων της επικύρωση της συμφωνίας συνεργασίας ΕΕ-Ουκρανίας, παρά τις προειδοποιήσεις του Γιουνκέρ ότι θα αποσταθεροποιήσουν την ΕΕ αν ψηφίσουν “ Όχι”.

Παρότι η ΕΕ ανακαλύπτει νομότυπους τρόπους να παρακάμπτει ενίοτε τα αποτελέσματα επιμέρους δημοψηφισμάτων, η συνολική πρακτική αντιμετώπισης της δυσαρέσκειας των πολιτών απέναντι στη συχνά ανεδαφική και ασφυκτική πολιτική της, εδράζεται σε μια δογματική αίσθηση αλάθητου.

Ερήμην, όμως, των λαών, εξαιρώντας του ψηφοφόρους των κρατών μελών και προσπερνώντας τη βούληση τους, όχι μόνο διευρύνει το έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης της αλλά ενισχύει την ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών που θα εντείνουν την αποσύνθεσή της

Στη στην κόψη ενός ραγδαία μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος και με ευδιάκριτο το κίνδυνο ενός ατυχήματος από τους δυσπροσάρμοστους Βρετανούς, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δικαιούται ούτε να εφησυχάζει ούτε, κυρίως, να εθελοτυφλεί τη στιγμή που δείχνει να τρεκλίζει στη κορυφή ενός παγόβουνου.

Όσο για τις συνέπειες, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, του κρίσιμου από κάθε άποψη δημοψηφίσματος της Πέμπτης στη γηραιά Αλβιώνα και τις επιπτώσεις του στη χώρα μας, θα τα ξαναπούμε. Είτε με Λονδρέζικο τσάι, είτε με σοκολάτα Βρυξελλών.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Συγκροτημένο και σφαιρικό – το καλύτερο που έχω διαβάσει για το Brexit…η αλήθεια είναι ότι με αφορμή το Brexit πάει παραπέρα : βάζει βαθειά και καίρια την σύριγγα στο απόστημα των τελευταίων χρόνων στην ΕΕ. Υπόδειγμα αναλυσης και γραφής!

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.