ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο τάφος της αθανασίας

Κάποιος έγραψε στο Twitter ότι ``γιορτάζω τον εντοπισμό του τάφου του Αριστοτέλη.  Σαν την Χαλκιδική δεν έχει``, κάποιος άλλος ρωτούσε  ``αν ο Αριστοτέλης θα πληρώσει ΕΝΦΙΑ 2400 ετών``  και  κάπως έτσι με λιγότερο ή περισσότερο εύστοχα σχόλια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά.

Το πεταλόσχημο αψιδωτό οικοδόμημα, σύμπλεγμα κτισμάτων διαφορετικών ιστορικών περιόδων που εντοπίστηκε  στο μέσον της νότιας πλαγιάς του βορειότερου λόφου των Σταγείρων,  από τον αρχαιολόγο Κώστα Σισμανίδη, χτύπησε απροσδόκητα την καθημερινότητά μας όπως  ένας ``σεισμός`` . Όχι, μόνο γιατί σύμφωνα με πειστικές ενδείξεις πρόκειται για μια σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη. Ούτε γιατί ο Αριστοτέλης  είναι ο πατέρας της δυτικής επιστήμης και φιλοσοφίας όπως έγραψε η Washington Post σε δημοσίευσή της για την ανακάλυψη του τάφου του μεγάλου φιλοσόφου. Ο  λόγος είναι άλλος: Ο Αριστοτέλης είναι ο πιο προσιτός από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους , διαχρονικός και ταυτόχρονα σύγχρονος.

Μπορεί στο  σχολείο να  πρωτογνωρίσαμε τον μεγάλο φιλόσοφο  ως δάσκαλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου  και με την βεβαιότητα της κεκτημένης ταχύτητας ίσως δεν σταθήκαμε όσο έπρεπε στο πλούσιο έργο του,  στο γεγονός ότι ο Αριστοτέλης έχει  συνεισφέρει όσο κανένας στη γνώση.

Υπάρχει ένα  βάθος στο έργο του   που επιμένει και επανέρχεται συνεχώς ζητώντας πλήρωση.

Κανένας άλλος φιλόσοφος δεν επηρέασε τόσο καταλυτικά την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας   από την αρχαιότητα στη  Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, από τους Σύρους, στους Άραβες, στην Αλεξάνδρεια, στην  Αθήνα, τη Δαμασκό και πάλι στη Δύση, στον Μεσαίωνα , όσο ο Αριστοτέλης.

Ο φιλόσοφος ``της μεσότητας και του μέτρου`` υπήρξε επίκεντρο  ακραίων αντιδράσεων , το έργο του έγινε δεκτό με ενθουσιασμό, δίχασε, υπήρξε  αντικείμενο  βάρβαρης πολεμικής στο πέρασμα των αιώνων σε θέματα θεμελιώδους σημασίας όπως π.χ. η αθανασία της ψυχής, υπέστη ποικίλους μετασχηματισμούς ώσπου η αριστοτελική λογική να περάσει στη Δύση και να παραμείνει ως το τέλος του 19ου αιώνα ο θεμέλιος λίθος της ευρωπαϊκής σκέψης και των Δυτικών Ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Ο Αριστοτέλης είχε σημαντική συμβολή σε όλα τα γνωστικά πεδία , καθιέρωσε τη διαίρεση της φιλοσοφίας και της επιστήμης σε κλάδους, σχεδίασε και υλοποίησε μια πλήρη εγκυκλοπαίδεια γνώσης , κατέγραψε σπουδαίες  κατακτήσεις του παρελθόντος με επιστημονικό τρόπο πριν προχωρήσει στην έκθεση των δικών του θέσεων .

Στη φιλοσοφία επιτυγχάνει το συνταίριασμα της πλατωνικής ηθικής και πολιτικής φιλοσοφίας με τη φιλοσοφία των προσωκρατικών, εγκαινιάζοντας τον κλάδο της ηθικής. Θέτει τις βάσεις για τις επιστήμες της φυσικής, της χημείας, της βιολογίας και δημιουργεί ένα πρόγραμμα καταγραφής των πολιτευμάτων και των θεσμών των ελληνικών πόλεων. συστηματοποιώντας

Όσο ζούσε ο  Αριστοτέλης ελάχιστα έργα του δημοσιεύτηκαν, κυρίως διάλογοι που απευθύνονταν στο κοινό πάνω στην πλατωνική θεωρία.

Όταν ο μεγάλος  φιλόσοφος έφυγε από τη ζωή , τα χειρόγραφα του κληροδοτήθηκαν  στους διαδόχους του, στο Λύκειο, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή μεταξύ του Σαρόγλειου Μεγάρου και του Ωδείου Αθηνών .

Αργότερα μεταφέρθηκαν  στη Σκήψη της Μικράς Ασίας όπου έμειναν θαμμένα για περισσότερα από διακόσια χρόνια ώσπου στις αρχές του 1ου αιώνα π.χ. αγοράστηκαν από κάποιο Αθήνα. Οι Ρωμαίοι  μετά την κατάληψη της Αθήνας το 86 π.χ. , τα μετέφεραν στη Ρώμη και πενήντα χρόνια αργότερα εκδόθηκαν από τον σπουδαίο φιλόλογο τον Ανδρόνικο τον Ρόδιο.

Ο Αριστοτέλης έγινε γνωστός στην Ευρώπη τον 12ο αιώνα από τον Αβερρόη (1126-1198), ο οποίος γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Ανδαλουσίας και πέθανε στο Μαρακές.

Ο Θωμάς ο Ακινάτης θα καταφέρει να πετύχει τη σύνθεση ανάμεσα στην πίστη και τη γνώση.  Έτσι στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα   στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού με τον Θωμά ίδιο τον Ακινάτη, καθηγητή Θεολογίας , η αριστοτελική φιλοσοφία θα ενσωματωθεί στο χριστιανισμό.

Η φιλοσοφία επιτέλους οδηγείται πλέον στην χειραφέτηση  από τους θεολόγους και οι αριστοτελικές θέσεις εντάσσονται στο πρόγραμμα διδασκαλίας του Πανεπιστημίου του Παρισιού με τον Θωμά τον Ακινάτη δημόσιο σχολιαστή του Αριστοτέλη.

Το ``Περί ποιητικής`` , έργο γραμμένο κατά την `` δεύτερη αθηναϊκή περίοδο`` του φιλοσόφου αποτελεί το σημαντικότερο έργο θεωρίας της λογοτεχνίας της αρχαιότητας.

Η ύπαρξη και δεύτερου βιβλίου της Ποιητικής , με αντικείμενο του την ``κωμωδία`` που όμως δεν βρέθηκε ποτέ θα εμπνεύσει τον Ουμπέρτο Έκο να γράψει το διάσημο μεσαιωνικό μυθιστόρημα ``Το όνομα του ρόδου`` .

Όταν πριν δυο περίπου χρόνια εγκαινιάστηκαν οι πράσινες πολιτιστικές διαδρομές που σχεδίασε η Διεύθυνση Μουσείων , ένας από τους χώρους  που διάλεξε το κοινό να ανακαλύψει ήταν το Λύκειο του Αριστοτέλη.

Θυμάμαι τη μυρωδιά της ρίγανης και της λεβάντας καθώς περπατούσα στην οδό Ρηγίλλης που σε ανάγκαζε να γυρίσεις το βλέμμα σου στην Περιπατητική Σχολή . Ανάμεσα στους περιπατητές, ένας πανεπιστήμονας ολκής με μονίμως ανικανοποίητη όρεξη για γνώση και πάντα με την ίδια προσοχή  να καταπιάνεται με τα φαινομενικώς μικρά και τα προδήλως βαρυσήμαντα ζητήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.