ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ψέματα στις αυταπάτες, παραπλανήσεις στο ρεαλισμό

«Ακόμη και μια ελληνική βίδα να μπει, ένα εγχώριας παραγωγής τούβλο να προστεθεί, ένας  ντόπιος να δουλέψει, θα είναι όφελος για το τόπο»  μου έλεγε ένας φίλος για την παραχώρηση του Ελληνικού. Τι πιο σωστό; Πόσο σύγχρονη θεώρηση και πόσο προοδευτική πρόταση για τη χώρα; Και δεν το λέει μόνο αυτός που είναι και από επαρχία. Η πλειονότητα των κατοίκων των γειτονικών δήμων από Άλιμο, Γλυφάδα, Αργυρούπολη αλλά και τα ίδια τα Σούρμενα επικροτεί την ιδιωτικοποίηση γιατί έτσι θα δημιουργηθούν ευκαιρίες ανάπτυξης. Λίγες , πολλές , κάποιες , αδιάφορο.

Έτσι κι αλλιώς η πολυπόθητη ανάπτυξη δεν προκύπτει μαγικά, ούτε τίθεται σε ισχύ με ένα νόμο κι ένα άρθρο μιας σύμβασης. Όμως, έμμεσα ή άμεσα , αργά η γρήγορα, κάθε  επένδυση προσφέρει  οικονομικά οφέλη για το ελληνικό δημόσιο, δημιουργεί  νέο εισοδήματα για τους εργαζομένους, τις εταιρίες, την κοινωνία. Πόσο μάλλον η αξιοποίηση μιας έκτασης τριπλάσιας σε μέγεθος από αυτή του  Μονακό;

Την ίδια αξιοποίηση την οποία φορείς, σύλλογοι, οργανώσεις, παρατάξεις, επιμελητήρια, φορείς και  κυρίως πολιτικά κόμματα, προσπάθησαν με μένος να ακυρώσουν. Εκμεταλλευόμενα πολλές φορές την άγνοια του κόσμου αλλά και παρασέρνοντας με έωλα επιχειρήματα  σοβαρούς  ανθρώπους σε απαράδεκτες δαιμονοποιήσεις, στοχεύοντας να αφεθεί το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας στη κατάντια που βρίσκεται επί δεκαπέντε χρόνια. Εγκαταλειμμένο, ερειπωμένο, μαραζωμένο, ένα  φάντασμα αλλοτινής δόξας κρυμμένο στα κουφάρια των εγκαταστάσεων  των Ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Ίσως  χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι μόλις δυο χρόνια πριν  τα στελέχη το σημερινού κυβερνώντος κόμματος στρέβλωναν σκόπιμα τις έννοιες της παραχώρησης, θόλωναν και υπονόμευαν κάθε προσπάθεια αξιοποίησης του Ελληνικού,  προτάσσοντας ουτοπικές απόψεις για τον τρόπο διαχείρισης των "κοινών", με μαξιμαλιστικές προτάσεις, περιβαλλοντικά προσχήματα. φαραωνικές ονειρώξεις και φαντασιώσεις περί των δυνατοτήτων κάποιου παντοδύναμου κράτους.

Τα ίδια νυν κυβερνητικά στελέχη που ήδη έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους για την συγκεκριμένη αποκρατικοποίηση  και τώρα θριαμβολογούν  για το επίτευγμά τους, τότε χλεύαζαν και προάλειφαν τιμωρίες για εκείνους που παρέδιδαν κρατική περιουσία στην ιδιωτική κερδοσκοπία.

Κατήγγειλαν ως αδιαφανή και διάτρητο το διαγωνισμό, κατηγορούσαν ως σκανδαλώδεις, παράνομους και αποικιοκρατικούς τους όρους της σύμβασης, επέκριναν και κακολογούσαν την παραχώρηση ως επιβλαβή για το Ελληνικό δημόσιο και χωρίς κανένα πραγματικό δημοσιονομικό όφελος.

Και βέβαια διέβαλλαν , δυσφήμιζαν και απειλούσαν τον κάθε πλειοδότη της ιδιωτικοποίησης ως αδίστακτο εκμεταλλευτή του περιουσιακού φιλέτου του Ελληνικού λαού εξαιτίας του χαμηλού τιμήματος που προσέφερε. Δεν ήταν μόνο ο τότε πρόεδρος του ΤΕΕ και σημερινός υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων Σπίρτζης που διατεινόταν ότι «το πρώην αεροδρόμιο πωλήθηκε σε τιμή οικοπέδου στο Βραχάτι».

Ήταν ακόμη ο Τσιρώνης, η Δούρου, ο Τσίπρας, νυν  αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, περιφερειάρχης Αττικής και Πρωθυπουργός αντιστοίχως, που μίλαγαν για ξεπούλημα και συκοφαντούσαν το ΤΑΙΠΕΔ και την τότε κυβέρνηση για όσα οι ίδιοι πανηγυρίζουν σήμερα .

Προφανώς οι αχαλίνωτοι ιδεασμοί τους για τη δημιουργία πλάι στη θάλασσα ενός γιγαντιαίου κήπου  με φοίνικοxουρμαδιές, μιάμιση φορά μεγαλύτερου του Σέντραλ Παρκ  και δυόμιση του Χάιντ Παρκ,  που θα απασχολούσε καμιά οκτακοσαριά κρατικοδίαιτους κηπουρούς κατέρρευσε μαζί με λοιπές πρώιμες ψευδαισθήσεις.

Ενδεχομένως, αν δεν υποχρεώνονταν από τους δανειστές, θα προτιμούσαν να παραμείνει το Ελληνικό ένας καταυλισμός  έξι χιλιάδων άστεγων ψυχών της προσφυγιάς παρά μια πολυτελώς εσωστρεφής πόλη των 27.000 κατοίκων.

Θα επέλεγαν ακόμη να είναι ένας παρακμιακός ερημότοπος παρά ένα τουριστικό και εμπορικό πάρκο διασκέδασης και αναψυχής για να συμβαδίζει με την ιδεολογική αποστροφή τους προς κάθε έννοια του ιδιωτικού επιχειρείν, όσο δημοσίως ωφέλιμη μπορεί  αυτή να προκύψει . Και το λέω αυτό γιατί δεν είναι διόλου πειστικοί σε ότι αφορά τη συνειδητή προσήλωση τους στην ολοκλήρωση της συγκεκριμένης μεγάλης ιδιωτικής επένδυσης.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να παραπλανά τη κοινή γνώμη με επικοινωνιακά τρικ   περί των δήθεν θεαματικών βελτιώσεων που πέτυχε στη σύμβαση παραχώρησης του Ελληνικού Υποστηρίζει ότι κατάφερε ώστε ο επενδυτής να αναλάβει να υλοποιήσει με δικά του κεφάλαια τα δίκτυα κοινής ωφελείας και τις υποδομές. Στη πραγματικότητα όλα αυτά ήταν ενταγμένα στην αρχική σύμβαση όπως αποκαλύπτουν τα δελτία του ΤΑΙΠΕΔ .

Ακόμη,  στο θέμα του τιμήματος, το οποίο δεν αυξήθηκε ,  η κυβέρνηση  ισχυρίζεται ότι  θα καταβληθεί  νωρίτερα. Δουλεύει κοινώς την κοινωνία ψιλό γαζί, Διότι αν δεν είχαν χαθεί δυο χρόνια σε άγονες διαπραγματεύσεις και  αναζητήσεις τροποποιήσεων της σύμβασης οι προκαταβολές θα είχαν ήδη εισρεύσει στα κρατικά ταμεία από  πέρυσι. Με δυο λόγια η κυβέρνηση όσα  ψέματα κι αν ξόδεψε στην περίοδος της αυταπάτης άλλες τόσες παραπλανήσεις σκορπά σπάταλα στη εποχή της προσγείωσης της στο ρεαλισμό .

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.