ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι Έλληνες δεν πέθαναν ακόμα!

Καλοκαίρι, μπάλα, γκολ και αναλύσεις. Άλλη μια χορταστική εβδομάδα στα διεθνή ιστολόγια με τα ντόπια να έχουν στρέψει την προσοχή τους στο Πεκίνο. Εντωμεταξύ οι Κινέζοι τουρίστες  συνεχίζουν να ψηφίζουν Ελλάδα με τους περισσότερους να έχουν επιλέξει  Μύκονο και Σαντορίνη  ως τελική στάση του ευρωπαϊκού προορισμού τους . Καθημερινά τα σοκάκια της Οίας και των Φηρών πλημμυρίζουν με κινέζες νύφες συμβάλλοντας στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου στο νησί.

Με το θερμόμετρο να χτυπάει ήδη τους 38 βαθμούς Κελσίου , οι ``φλεγόμενοι`` δρόμοι της Αθήνας δεν πτοούν τους τουρίστες που κατακλύζουν το ιστορικό κέντρο  της πόλης.

Η Αθήνα της κρίσης παραμένει ψηλά στην ατζέντα των τουριστών. Τα σκληρά οικονομικά μέτρα και το πρόσφατο Brexit δεν φαίνεται να πτοούν τους τουρίστες που εξακολουθούν να επιλέγουν τη χώρα μας ως τουριστικό προορισμό.

Διασχίζω τη Φιλελλήνων παρέα με τη Μέριλ από το Εδιμβούργο  με κατεύθυνση το Μουσείο της Ακρόπολης. Σε όλη τη διαδρομή μου μιλάει για  τις διαφορές και τις ομοιότητες ανάμεσα στις δύο πόλεις .Στο άλμπουμ των καλοκαιρινών αναμνήσεων της βρετανίδας φίλης διαπιστώνω ότι η Ελλάδα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Σκέφτομαι ότι η βαθιά κοινωνική ανατροπή λόγω της οικονομικής κρίσης έχει καταρρίψει το μύθο της ανέμελης τουριστικής Ελλάδας αλλά και την εικόνα ότι στη χώρα μας δεν συμβαίνει τίποτα.                                         Ο ``ψαγμένος`` τουρίστας εκτός από την παραλία με τα καταγάλανα νερά και το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα της Οίας αναζητά την εμπειρία της φύσης, του πολιτισμού, τα  συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας.

Υπάρχουν τουρίστες από τις ανερχόμενες αγορές του κόσμου όπως η Κίνα, Ρωσία, Ινδία που έρχονται στη χώρα μας για να επισκεφτούν τα μνημεία μας και όχι  τις παραλίες μας, λέω στην Μέριλ που δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.

Το διεθνές ενδιαφέρον  για τη χώρα μας έφερε στο προσκήνιο και το σύγχρονο πολιτισμό που δίνει ανελλιπώς το ``παρόν`` κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Είναι πια σαφές ότι χρειάζεται βαθιά ανατροπή της τουριστικής εικόνας της χώρας μας . Στη σύγχρονη τουριστική εικόνα υπάρχει η δημιουργική διάθεση ενός λαού που θέλει να ξεφύγει να ανοίξει ένα διάλογο με άλλες κουλτούρες και λαούς.

Η κοινωνία αναγνωρίζει σήμερα  ότι ο τουρισμός είναι σημαντικός πυλώνας της οικονομίας μας και όλοι πρέπει να προσέλθουμε με δημιουργική διάθεση.

Γκρίνιες και κόντρες μας πάνε πίσω, σκέφτομαι  σε όλη τη διαδρομή ως το Ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος.

Στο υψηλών προδιαγραφών πολιτιστικό Ίδρυμα θέλησε  η βρετανίδα φίλη  να ολοκληρώσει τις διακοπές της στην καλοκαιρινή Αθήνα.

Ανάμεσα σε μονωδούς και μουσικούς της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σκέφτομαι ότι οι αριθμοί ωστόσο είναι η μία μόνο όψη των πραγμάτων. Μπορεί ο  Guardian να  εκφράζει αμφιβολίες σχετικά με το εάν το μεγαλόπνοο έργο που  κόστισε 600 εκατ. ήταν αυτό που έχει ανάγκη η Αθήνα της λιτότητας ωστόσο κάποιος έπρεπε να ρωτήσει τον αρθρογράφο, ``τι κομίζουν εν τέλει τα νούμερα και οι αριθμοί στην καθημερινότητά μας``.

Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Wainwright , το Ίδρυμα  Νιάρχος έρχεται αντιμέτωπο με πολλές προκλήσεις , ενώ η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος  του εθνικού χρέους και το Υπουργείο Πολιτισμού έχει  μειώσει  κατά το ήμισυ τον προϋπολογισμό του από το  2010, η χώρα παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά έργα του αιώνα, το οποίο θα απαιτεί 900 άτομα για τη λειτουργία του.

Ο βρετανός δημοσιογράφος διατείνεται ότι το μεγαλόπνοο όραμα του Ιταλού αρχιτέκτονα  εγκλωβισμένο σε μια δυτικού τύπου αντίληψη περί τέχνης και ζωής αδυνατεί να προσεγγίσει το ρόλο του καλλιτέχνη αλλά και του θεατή σε μια χώρα που διανύει μια παρατεταμένη οικονομική κρίση.

``Εάν το κράτος δεν μπορεί να διαχειριστεί την Εθνική Βιβλιοθήκη  και την Εθνική Λυρική Σκηνή- τους βασικούς πυλώνες του πολιτισμού ενός  έθνους- τότε θα πρέπει να κλειδώσουμε τα πάντα και να πέσουμε στη Μεσόγειο``, απαντά ο  Ανδρέας Δρακόπουλος, πρόεδρος  του Διοικητικού Συμβουλίου του κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρος  Νιάρχος.

Η ``επίσημη`` ιστορία συχνά ξαναγράφεται. Τα ΜΜΕ παραμορφώνουν την πληροφορία. Οι καλλιτέχνες αντίθετα την εκθέτουν ωμή και χωρίς φτιασίδια. Καθημερινά ο μέσος πολίτης κατακλύζεται από χιλιάδες εικόνες και εντυπώσεις, συχνά αντικρουόμενες που  λόγω ταχύτητας θέτουν σε δοκιμασία την ικανότητα πρόσληψης και αντίληψης αυτού του ποικιλόμορφου υλικού. Έχω την αίσθηση ότι o Renzo  Piano χειρίσθηκε το χώρο σαν μια ``βαλβίδα ενέργειας`` , δίνοντας μια ονειρική διάθεση σε έναν κόσμο που αφυπνίζεται.

Ο ίδιος ο εμπνευστής του σχεδίου, Renzo  Piano υποστηρίζει ότι ``η κατασκευή ενός ωραίου κτιρίου είναι μια σημαντική χειρονομία προς τους πολίτες. Μας κάνει να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο κόσμο``.

Ένα Κέντρο Πολιτισμού σαφώς και έχει λόγο ύπαρξης στην Αθήνα  και μπορεί να αποτελέσει πρόκληση, αναπτύσσοντας ένα πολυποίκιλο πολιτιστικό διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικές  κουλτούρες, λειτουργώντας  ως  ένα εργαστήρι κυοφορίας νέων ιδεών και επαναπροσδιορισμού της σχέσης του ατόμου με την πόλη.

Πάνω από όλα, όμως,  χρειαζόμαστε  μια ``πολιτιστική πλατφόρμα``  που θα  μεταφέρει όλο τον προβληματισμό των καιρών ,την παγκοσμιοποίηση, τη μετανάστευση, το πρόβλημα των προσφύγων, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη , και μια τέχνη που συμπορεύεται με την εποχή της αποτελώντας συχνά το πιο σκληρά  ρεαλιστικό καθρέφτισμα  της. Αυτή είναι η πρόκληση. Η απάντηση στο ``Οι Έλληνες δεν πέθαναν ακόμα``.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.