ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Μοιάζει τούτη η γη σαν μαγική αυλή*...

Δρόμοι γεμάτοι ανθρώπους που τρέχουν να μαζέψουν τις δουλειές τους. Φευ : δρόμοι γεμάτοι από θλιμμένα βλέμματα ανθρώπων που έχουν αντιληφθεί και κατανοήσει ότι οι δουλειές τους πια δεν υπάρχουν. Και κείνο που έχουν να κάνουν· είναι να τρέχουν για να μαζέψουν τα διεσπαρμένα κομμάτια τους. Είναι αργά, ήγουν ράθυμα και εξαντλημένα, βαθιά, αλλά, λες, χωρίς καμιά κίνηση βλέμματα. Βλέμματα, θαρρείς, χωρίς βλέμμα. Που κοιτάζουν μόνο και μόνο για να κοιτάζουν : χωρίς να μπορούν να δουν. Και χωρίς να μπορούν να πουν αυτό – τούτο που μπορούσαν και έλεγαν πάντα τα ζωντανά βλέμματα των Ελλήνων. Ναι, μοιάζουν με βλέμματα νεκρών, οίτινες έχουν ανοιχτά τα μάτια και απλώνονται στο χώρο και το χρόνο χωρίς ζωή. Χωρίς ελπίδα και χωρίς όνειρα, πλέον, για την ζωή.

Ζωντανοί νεκροί ή ζωντανοί που αντιλαμβάνονται ότι η ζωή τους χάνεται, - πάει ; Όπως και να χει – τούτο είναι το προφανές : το μυαλό των Ελλήνων δεν μπορεί να αντέξει άλλα από τοιούτα συνεχή κατακλυσμιαία γεγονότα. Γεγονότα πυκνά, ανατροπές μείζονες, χρόνια γεμάτα από μιζέρια και κακομοιριά. Αλίμονο, νέα «πέτρινα χρόνια» που όμοιά τους οι ρωμιοί είχαν χρόνια να συναντήσουν. Μάλιστα, έχοντας πιστέψει, έστω, σαν ψευδαίσθηση, ότι εκείνα (τα παρακείμενα «πέτρινα χρόνια») τα είχαν ξεπεράσει ολωσδιόλου, - τούτα (τα νέα), ομοιάζουν τόσο μα τόσο ριζωμένα που, σιγά – σιγά, γίνεται συνείδηση πώς ένα μεγαλύτερο κακό έπεται από το κακό που, ήδη, ζούμε. Ανεξάρτητα το τι θεωρούν και τι προσπαθούν να σφετεριστούν οι ταγοί της εθνικής μας υποθέσεως· τούτο μέρα με τη μέρα γίνεται κτήμα όλο και περισσοτέρων πατριωτών.

Αλήθεια, έχουν μέλλον οι Έλληνες ; Και αν έχουν, τι μέλλον, άραγε, είναι αυτό που τους επιφυλάσσεται ; Θα είναι ένα μέλλον που θα ’ρχεται από μια επανεκκίνηση (του γένους), ή ένα μέλλον ολότελα ξενικό που δεν θα υπολογίζει τα γηγενή μας ήθη, επιθυμίες και όνειρα ; Θα είναι ένα μέλλον «δικό μας» ή ένα μέλλον που θα έχει βαπτισθεί «δικό μας», αλλά, στην ουσία θα έρχεται «από τα πίσω» και «από τα έξω» : από ένα οικουμενικό μεσαίωνα που, προκειμένου, να βρει κοινούς ρυθμούς και αναφορές θα ονοματίζει τα, οιονεί, ολοκαυτώματα σαν μια αναπότρεπτη διαδικασία εξομαλύνσεως και διασφάλισης της ειρήνης ;

Όσο, λοιπόν, κατακλυσμιαία είναι τα γεγονότα που βιώνουν οι Έλληνες τα εξ, τουλάχιστον, τελευταία χρόνια, άλλο τόσο κατακλυσμιαία αναμένονται και τα χρόνια που έρχονται από το μέλλον. Έτσι, φτάνει κανείς να μη είναι ένας «ζωντανός νεκρός» ή ένας «νεκρός με ανοιχτά μάτια», ώστε, να παρακολουθήσει την πρόκληση (διανοητικά περί προκλήσεως και μόνο πρόκειται), να ερμηνεύσει και να ερμηνευτεί «από τα πίσω προς τα μπροστά» και το αντίθετο : «από τα μπροστά προς τα πίσω». Διότι (παρά τα όσα λένε), για άλλη μια φορά είναι αλήθεια : Πράγματι, «μοιάζει τούτη η γη με μαγική αυλή» που ή γεννάει θαύματα ή οδηγεί τα πάντα στην καταστροφή…

(*) Στίχος από το τραγούδι «Μαγική αυλή» του συγκροτήματος 2002 GR που έδρασε κατά την δεκαετία του 80 με πολλούς θαυμαστές και φίλους ανά την ελληνική επικράτεια.

[email protected]

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.