• Κάτω από τα 6.000 ευρώ το αφορολόγητο, κούρεμα συντάξεων

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Νέα παρτίδα στα Ανατολικά σύνορα

Με την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος διαδίδεται όλο και πιο έντονα ο ισχυρισμός ότι ο Κεμαλισμός υπέγραψε τη ληξιαρχική πράξη του τέλους του. Δεν θα κλάψουμε κιόλας αν έχουν έτσι τα πράγματα. Δεδομένου ότι αυτή που κατέστησε την Τουρκία χώρα τρομοκράτη και γενοκτόνο ήταν η Κεμαλική της ταυτότητα και όχι η θρησκευτική της υπόσταση. Η τελευταία, άλλωστε, ήταν ανέκαθεν μια ισχυρή πυξίδα για το Τουρκικό λαό, ανεξαρτήτως αν κινητοποιεί μόνο τον μισό πληθυσμό της χώρας. Ατυχώς, υπό την παραληρηματική επιρροή του νεο-σουλτάνου Ερντογάν το, ειλικρινές ή υποτιθέμενο, σπλαχνικό Ισλάμ ρέπει στην εκδικητικότητα και το φανατισμό.

Αν και αμφιβάλω ότι τελείωσε οριστικά η ανάμιξη του στρατού στα πολιτικά πράγματα της γειτονικής χώρας με την ήτα του λεγόμενου κοσμικού κράτους από το πολιτικό λαϊκιστικό Ισλάμ, η Τουρκία είναι πλέον μέρος μιας σύνθετης περιφερειακής εξίσωσης. Εθνοτικά, πολιτικά και γαιωστρατηγικά η χώρα οδεύει σε μια ταλάντωση που βαθμιαία μπορεί να τη οδηγήσει σε ένα πλήρως αυταρχικό ασιατικό καθεστώς ισλαμικού τύπου υπό την καθοδήγηση, αλλά και προς όφελος, των ισοπεδωτικών εξουσιαστικών παιχνιδιών του εκλεγμένου προέδρου της Τουρκικής δημοκρατίας.

Γεγονός που σημαίνει περαιτέρω αστάθεια εντός μιας χώρας που ήδη βρισκόταν εντός ενός, χαμηλής έντασης, εμφυλίου πολέμου. Και επίσης δηλώνει έξαρση του δεσποτισμού με ασφυκτική πίεση κατά των πολιτικών αντιπάλων της ατύπως θεοκρατικής εξουσίας, με ευρύτερη κατάχρηση των ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων καθώς και με εσωτερικές εκκαθαρίσεις και διωγμούς που λαμβάνουν χαρακτήρα πογκρόμ από τους πραιτοριανούς του καθεστώτος

Ωστόσο, με προσωρινό έστω νικητή στη συγκυρία του εμμονικού, κυκλοθυμικού και Ερντογάν, αποσταθεροποιείται επικίνδυνα και όλη η περιοχή. Τα δείγματα αναβίωσης του Τουρκικού εθνικισμού, της οθωμανικής ιμπεριαλιστικής νοσταλγίας και των τζιχαντιστικών παρορμήσεων, μαζί με το διαρκή διπλωματικό µικροµεγαλισµό, ορατά σε όλη τη προηγούμενη περίοδο, πρόκειται να ενταθούν οδηγώντας σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις

Ήδη με την αποψίλωση και τι καρατομήσεις στελεχών από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και με το ηθικό του στρατεύματος να αγγίζει το κρίσιμο όριο της αποσύνθεσης, οι πολεμικές εμπλοκές της Τουρκίας στο Κουρδικό καθώς και οι στρατιωτικές της περιπέτειες στις ευαίσθητες περιοχές της Συρίας και του Ιράκ, λαμβάνουν νέα τροπή. Παρότι ένα διαζύγιο της Τουρκίας, ενός μέλους του ΝΑΤΟ, με τον “αμήχανο” δυτικό κόσμο δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο, είναι πλέον υπαρκτό το ενδεχόμενο η χώρα να αναζητήσει νέους συμμάχους μακριά από τη Δύση.

Παρότι, όμως, ο Ερντογάν οικοδομεί περιφερειακές στρατηγικές συμμαχίες με τους Σαουδάραβες βασιλιάδες- με τους οποίους μοιράζονται τις ίδιες Σουνιτικές θρησκευτικές πεποιθήσεις , την επιδεικτική χλιδή και τη συντηρητική παράνοια - καθώς και με τους εμίρηδες του Κατάρ όπως επίσης και με του ηγέτες του καθεστώτος τη Σομαλίας, η Τουρκία δεν εξασφαλίζει επαρκή διεθνή ερείσματα. Ειδικότερα όταν διαρκούν, με ευκαιριακά μπαλώματα, οι τρύπες στις σχέσεις της με τη Ρωσία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και διευρύνεται η καχυποψία της για το ρόλο των ΗΠΑ στο αποτυχημένο πραξικόπημα.

Αναπόφευκτα, κάπου εδώ μπαίνουμε και εμείς στο χορό. Ιδίως από τη στιγμή που ενδέχεται οι ισχυροί διεθνείς παίκτες της περιοχής να μην συμπεριλάβουν προσεχώς της Τουρκία στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους για τη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Δεν εννοώ τίποτε το τυχοδιωκτικό ή το εθνικά παράτολμο, αλλά η μικρή, χρεοκοπημένη Ελλάδα χρειάζεται να οξύνει τα διπλωματικά αντανακλαστικά της στις υπό διαμόρφωση συνθήκες και όχι να κρύβεται πίσω από τις πλάτες των συμμάχων της υπό το φόβο νέας έξαρσης των προσφυγικών ροών.

Είτε επικρατήσει μακροπρόθεσμα είτε ανατραπεί στο άμεσο μέλλον ο Ερντογάν, το παιχνίδι αλλάζει. Στη νέα παρτίδα η ειρηνική, σταθερή και Ευρωπαϊκή Ελλάδα οφείλει διακριτικά και με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, να περνάει ψύχραιμα το μήνυμα πως τα εθνικά της συμφέροντα δεν συμβιβάζονται με τα τετελεσμένα στο Αιγαίο στα οποία μας έχει φέρει αντιμέτωπους η Άγκυρα.

Και φυσικά υποχρεούται να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση ότι οι πιθανές διεθνείς μελλοντικές διευθετήσεις που αφορούν νόμιμα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν πρέπει αναγκαστικά να έχουν τη συναίνεση της Τουρκίας. Πόσο μάλλον να ακολουθεί πολιτική κατευνασμού στη θέληση του μεγάλου σε μέγεθος γείτονα ή να επιδεικνύει «προσαρμοστικότητα» στις απαιτήσεις ενός αυταρχικού κράτους με αποκλίνουσα, διεθνώς, συμπεριφορά.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.