• Τόμσεν: Η οικονομία θα ανακάμψει σε 20 χρόνια

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο Ερντογάν και το Ισλαμοφασιστικό του πραξικόπημα

Επικηρύξεις, διωγμοί, “καρατομήσεις”, εκκαθαρίσεις, δημόσιο λιντσάρισμα, συστηματικό “κυνήγι μαγισσών” , φιμώσεις, εκφοβισμοί και απειλές. Ένα πλήρες κρατικό πογκρόμ εξελίσσεται απ' άκρη σε άκρη της Τουρκίας με στόχο τον αφανισμό των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Οι εικόνες του διαπομπευμένου και μωλωπισμένου από τον όχλο Τούρκου φαντάρου στη γέφυρα του Βοσπόρου, εκτεθειμένου σε κοινή θέα προς παραδειγματισμό των υπολοίπων, δεν αποτελούσε μόνο ένα σοκαριστικό στιγμιότυπο, ικανό να αποσυντονίσει και να διχάσει βαθιά μια κοινωνία.
Μαζί με αυτό τον δεμένο πισθάγκωνα απλό στρατιώτη, ένα έτσι κι αλλιώς παιδί του λαού, τα ενσταντανέ των ημίγυμνων στασιαστών που στοιβάζονταν σε αχυρώνες περιμένοντας να αποφασισθεί να θα εκτελεσθούν ή όχι, συνιστούσε το αντίστοιχο των ακροτήτων που “ευδοκιμούν” μόνο σε εκδηλώσεις τζιχαντιστικής βίας.
Παράλληλα, το μέγεθος των προγραφών του Ερντογάν και των πραιτοριανών του εκτινάσσεται σε αστρονομικά ύψη. Με 60.000 στρατιώτες, αστυνομικούς, δικαστές, δημόσιους υπάλληλους, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και δασκάλους να έχουν τεθεί μέχρι ώρας σε διαθεσιμότητα, να βρίσκονται υπό κράτηση ή να ελέγχονται μετά την απόπειρα πραξικοπήματος. Ενός αποτυχημένου στρατιωτικού coup d'état μέσα από το οποίο αναδύεται η μνησικακία και η εκδικητικότητα ενός νέο-σουλτάνου που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει μια πολιτικής χούντα.

Ο Ερντογάν που ήδη έχει βάλει λουκέτο σε 130 εγχώρια κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, έχει επιδοθεί σε ένα αγχωτικό αγώνα τηλεοπτικών συνεντεύξεων σε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, προσπαθώντας αγωνιωδώς να πείσει και να καθησυχάσει ντόπιους και ξένους πως η Τουρκία δεν επιστρέφει στο σκοτεινό, αντιδημοκρατικό παρελθόν της. Ωστόσο η κατάσταση “έκτακτης ανάγκης» που έχει επιβάλλει στη χώρα δεν διαφέρει μάλλον σε τίποτε από τους αντιδημοκρατικούς πειθαναγκασμούς που θα εφάρμοζαν οι πραξικοπηματίες, αν δεν αποτύγχαναν.
Τίποτε, πάντως, το καινοφανές για μια κοινωνία όπως η Τουρκική που ανέκαθεν ήταν έντονα, πολύπλευρα και πολυεπίπεδα διαιρεμένη, εντός μιας χώρας που ήδη βρισκόταν εντός ενός, χαμηλής έντασης, εμφυλίου πολέμου. Με αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ εθνοτικών, πολιτικών θρησκευτικών ιδεολογικών, ακόμα και πολιτισμικών ομάδων. Ειδικότερα, με το Τουρκικό στρατό σε διαρκή πόλεμο με τους Κούρδους αντάρτες, με το πολιτικό λαϊκιστικό Ισλάμ σε απύθμενη αναμέτρηση με τους Κεμαλιστές του κοσμικού κράτους, με τους Σουνίτες πιστούς εναντίον των θρησκευόμενων Αλεβιτών, με την υπέρ-εθνικιστική δεξιά απέναντι στη μαρξιστική αριστερά, με τη μαντίλα κόντρα στη περμανάντ κ.ο.κ..
Το χειρότερο είναι ότι οι κυβερνήσεις του Ερντογάν και το κόμμα του της Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης ώθησαν σταδιακά αυτήν την εύθραυστη ταξικά κοινωνία προς ένα επικίνδυνο τοξικό μείγμα πολιτικής πόλωσης, με σχεδιασμένη στρατηγική προκατάληψης και καλλιέργειας του διχασμού στρέφοντας κάθε επί μέρους κοινωνικό στρατόπεδο εναντίον του άλλου. Ωστόσο οι διαφοροποιήσεις που οξύνουν εκατέρωθεν το θυμό των αντιπαρατιθέμενων δεν σταματούν εκεί.
Στο βαθμό που υπάρχουν στη χώρα δύο είδη τουαλέτας, μια à la Turca και μία à la Franca, αυτές υποτίθεται ότι καθορίζουν αν κάποιος είναι οπαδός του παραδοσιακού συντηρητισμού ή του κοσμικού μοντερνισμού. Υπάρχουν μόνο βάσιμες υποψίες για το ποιο είδος προτιμά ο πρόεδρος της Τουρκίας στο τεράστιο επίχρυσο μπάνιο του μέσα στο φαραωνικό μέγαρο που ολοκλήρωσε στην, σκονισμένη το καλοκαίρι και λασπωμένη το χειμώνα, Άγκυρα.
Ένα τερατώδες επιδεικτικό και υπερπολυτελές σεράι κόστους 500 εκατ. ευρώ, 30 φορές μεγαλύτερο του Λευκού Οίκου, με περισσότερα από 1.100 δωμάτια και μια αχανή κουζίνα -εργαστήριο όπου μια ομάδα επιστημόνων δουλεύει μέρα νύχτα για να διασφαλίσει ότι ο Τούρκος πρόεδρος δεν θα δηλητηριαστεί. Μέσα σε αυτό το χλιδάτο-κιτς περιβάλλον με τις μεταξένιες ταπετσαρίες και τα φανταχτερά χαλιά, που μόνο ως διακόσμηση αρκούν να διεγείρουν παθιασμένες παρεκτροπές, ο Ερντογάν συνήθιζε να απολάμβανε το ανατολίτικο ραχάτι ως ένας, ελέω Θεού, μονάρχης.
Στα εμπνευσμένα από τη Σελτζουκική αρχιτεκτονική σαλόνια του “Λευκού παλατιού” ο ίδιος αναβίωνε με το νου ένδοξα περιστατικά του Τουρκικού εθνικισμού, νοσταλγούσε τον οθωμανικό ηγεμονισμό, εμφορείτο από τζιχαντιστικές παρορμήσεις, καλλιεργούσε με ζήλο αυταπάτες σουλτανικού μεγαλείου μαζί με τη καχυποψία για υπονομευτικές συνωμοσίες και ανέτεμνε με αλαζονεία το διπλωματικό µικροµεγαλισµό του.
Καθισμένος στους αναπαυτικούς αυτοκρατορικούς καναπέδες, που αντανακλούσαν παρακμιακό οθωμανικό πλούτο και στην πλουμιστή του επιφάνεια αντικατόπτριζαν την μαραζωμένη αίγλη των γονατιστών στα πόδια του γενιτσάρων, όχι μόνο φαντασιωνόταν αλλά και διακήρυσσε τον ακροβατικό ισχυρισμό του πως μουσουλμάνοι ναυτικοί ανακάλυψαν την Αμερική πριν τον Κολόμβο- με τον ίδιο περίπου τρόπο που ο Ισπανός θαλασσοπόρος έγραφε στο ημερολόγιο του ότι συνάντησε γοργόνες στον διάπλου του Ατλαντικού.

Ποιος θα τολμούσε, άλλωστε, να τον αμφισβητήσει τις ακλόνητες πεποιθήσεις του; Ειδικά από τη στιγμή που νόμιζε πως όλη η Τουρκία στεκόταν ακίνητη, σε στάση προσοχής, μπροστά του, όπως στην επέτειο της μνήμης του ιστορικά πολιτικού αναμορφωτή της χώρας Οι έπαινοι των ξένων για τον “αγώνα” του κατά της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας είχε ενεργοποιήσει τον ματαιόδοξο επαρχιωτισμό του. Ταυτόχρονα η διεθνής απήχηση, μετά την αραβική άνοιξη, του «τουρκικού μοντέλου » που υποτίθεται συνταίριαζε το μετριοπαθές Ισλάμ με τη φιλελεύθερη δημοκρατία ,είχε κινητοποιήσει τον ύψιστο ναρκισσιστικό πειρασμό του να πιστέψει ότι είναι σχεδόν ισότιμος με τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Με αποτέλεσμα όποιος τολμούσε να τον επικρίνει να κατατάσσεται αυτομάτως ένοχος, τουλάχιστον, σε βαθμό ασέβειας, αν όχι εχθρός της νομιμότητας. Εξάλλου, το υπέρ- διογκωμένο “εγώ” του Ερντογάν, δύσκολα θα αποδεχόταν ότι στη Δύση περιέγραφαν την κοινοβουλευτική του νομιμοποίηση ως bon pour l' Orient και τον εκθείαζαν μόνο ως κρατικό αντίδοτο στην άνοδο του φονταμενταλισμού στην Μέση Ανατολή .

Ο ίδιος ο Ερντογάν μετά την ιλιγγιώδη εδραίωση στη εξουσία και τους αλλεπάλληλους εκλογικούς του θριάμβους τα τελευταία 13 χρόνια, είχε ήδη προσεγγίσει με απροσποίητη ξεροκεφαλιά την νεύρωση της υιοθέτησης της έννοιας ενός “Μαχντί”, την ισλαμική παραλλαγή του Μεσσία. Ανέκαθεν, άλλωστε, ο αυτάρεσκος Τούρκος πρόεδρος κολακευόταν από τη σαγήνη της υπερβατικότητας ενός μεσσιανικού ηγέτη που είναι πεπεισμένος ότι έχει κληθεί να για να εκπληρώσει ένα είδος ανώτερης αποστολής ή προορισμού.

Γι αυτό και δεν αμφιβάλει ότι η δόξα θα στέψει όλες του τις προσπάθειες, ακόμα κι αν σε αυτές περιλαμβάνεται ο ανελέητος κανιβαλισμός πρώην στενών συνεργατών του και η λυσσαλέα καταβρόχθιση των αντιπάλων του. Ιδιοσυγκρασιακά, κινείται πια εντός του, επιστρωμένου με εσάνς διαφθοράς, τριγώνου χλιδής -παράνοιας- αυτοπροβολής. Αναπόφευκτα, με τη συγκέντρωση της απόλυτης εξουσίας στα χέρια του, το άπληστο για επιδοκιμασία θυμικό του δεν πρόκειται να καθησυχάσει αν δεν εκδικηθεί όσους αμφισβήτησαν τη νομιμότητα και, κυρίως, την αίγλη του.

( Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου την Τετάρτη 3 Αυγούστου)

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. ΧΥΖ 12:59 31/07/2016

    Είσαι σίγουρος ότι στο πραξικόπημα είναι αμέτοχος;
    Ή ότι οι «μάγισσες» δεν ήταν φακελωμένες εκ των προτέρων και όλα αυτά δεν είναι μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου;
    Ο Σουλτάνος έχει κατακτήσει κάθε ρεκόρ, τόσα πρωτοσέλιδα και τόσα άρθρα τήν ημέρα δεν τάχει πιάσει κανένας.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.