• Υπέρτατος στόχος η ποσοτική χαλάρωση

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το μακροβούτι του Πίκατσου

Το πρώτο Πόκεμον εμφανίστηκε στο Σύνταγμα. Ή μήπως στην πλατεία Αριστοτέλους;

Ο Άγγλος τουρίστας επιμένει ότι το είδε κάτι από την Ακρόπολη.

Το σίγουρο είναι ότι στην πρώτη ελληνική βραδινή… αναζήτηση για Πόκεμον , μέσω του Face book, δήλωσαν συμμετοχή περισσότερα από 5000 άτομα! Η Nintendo τρίβει τα χέρια της! Την πρώτη βδομάδα δωρεάν διάθεσης του παιχνιδιού η χρηματιστηριακή  αξία της μετοχής της εκτινάχτηκε στα ύψη αποφέροντας 9 εκατομμύρια δολάρια μόνο στην Αμερική.

Πρόκειται για το παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας με τους παίκτες να αναζητούν Πόκεμον σε κάθε σπιθαμή γης . Πρόκειται για μια συλλογική εμμονή για την οποία κάποιοι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ασφάλεια τους.

Παιδικό ή ψυχωτικό; Έτσι κι αλλιώς κόντρα σε χρηματιστήρια και επιστήμονες …the game is over.

``Σάββατο , 23 Ιουλίου όλοι οι εκπαιδευτές Πόκεμον μαζευόμαστε Μοναστηράκι για βραδινή επιδρομή``, έγραφε η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν μπορούμε παρά να μη θαυμάσουμε την σαφήνεια και την λιτότητα του μηνύματος.

Η ικανότητα του 17χρονου Αντώνη να απορροφά σαν σφουγγάρι κάθε είδους ερέθισμα τον καθιστούσε πάντα πρωταγωνιστή της παρέας.

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα λίγο μετά  το Πάσχα . Οι χρήστες στο Twitter τον τρέλαναν . Τα Πόκεμον  εμφανίζονται στα πιο αλλόκοτα  μέρη.

Η σχέση του Αντώνη με τα Πόκεμον ξεκίνησε πολύ νωρίς. Ως μαθητής ολοήμερου  νηπιαγωγείου  ανυπομονούσε να γυρίσει στο σπίτι του για να στηθεί στην οθόνη της τηλεόρασης  και να βυθιστεί στον κόσμο των Πόκεμον.

Στην πραγματικότητα, ο αγαπημένος του  ήταν ο Ας , ο καλύτερος εκπαιδευτής Πόκεμον και ας έλεγε η ``ξερόλα`` συνομήλικη, ξαδέλφη του ότι η Μίστυ είναι πιο ``υποψιασμένη``  και έχει τα κότσια να κατηγορεί τους ανθρώπους ότι εκμεταλλεύονται τα Πόκεμον και τα χρησιμοποιούν μονάχα για μονομαχίες.

``Είναι η καινούργια τρέλα!``, επιμένει η θεία Τασία που κάθε Αύγουστο κάνει υπερατλαντικό ταξίδι  για να βρεθεί στο ορεινό χωριό της Αρκαδίας.

Στο σημερινό κόσμο  που θυμίζει μια κινητή εικόνα ή η  on line ζωή καταφέρνει να προβάλλεται εντελώς φυσικά αφού το βλέμμα έλκεται από τα συμπαθή ανθρωποειδή που μας θυμίζουν ``αξίες ``που έχουν χαθεί. Η οθόνη της ταμπλέτας και του I Phone γίνεται  κοινό πεδίο αναφοράς για τους χρήστες.

Οι κοινές on line εμπειρίες οδηγούν στη συγκρότηση μια επιφανειακής αίσθησης του ``εμείς``. Και για να θυμηθούμε τον Μποντριγιάρ τα ΜΜΕ έχουν ήδη καταργήσει κάθε δυνατότητα διάκρισης μεταξύ της αληθινής και εικονικής πραγματικότητας.

Η κινούμενη εικόνα διεγείρει την έμφυτη περιέργεια των παιδιών αλλά ταυτόχρονα γενικεύει τη σύγχυση ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Η ``ζωή`` στην οθόνη  έρχεται να καλύψει φόβους και επιθυμίες.

Τα Πόκεμον ξεκίνησαν ως παιχνίδι για την παιχνιδοκονσόλα της Nintendo.  Για τον δημιουργό Satoshi Tajiri χρειάστηκαν πάνω από έξι χρόνια για να καταφέρει να βγάλει στην αγορά τα χαριτωμένα πλάσματα-πολεμιστές.

Στα τέλη της δεκαετίας του `90 τα Πόκεμον είχαν καταφέρει να κατακλύσουν τις μεγάλες αγορές καθώς τα συμπαθή πλάσματα  εμφανίζονται σε τηλεοπτικές σειρές , σε κόμικς, σε αφίσες και κάθε είδους ρούχα.

Τον χειμώνα του 1997,  700 μαθητές σχολείου   παρουσίασαν ``περίεργα`` συμπτώματα και κρίσεις επιληψίας, αναγκάζοντας τον Πρωθυπουργό της χώρας να ζητήσει δημόσια συγγνώμη.

Εκείνα τα Χριστούγεννα  παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις της εταιρείας οι μετοχές της Nintendo , μειώθηκαν κατά  πέντε μονάδες στο χρηματιστήριο του Τόκυο. Το κοινό σημείο που  συνέδεε τα παιδιά  ήταν η παρακολούθηση της γνωστής σειράς Πόκεμον. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται φωτοευαίσθητη επιληπτική κρίση αποτέλεσμα των συνεχών εναλλαγών φωτεινών και σκοτεινών εικόνων , της συνεχούς δράσης του δυνατού μπλε κόκκινου και λευκού χρώματος με συχνότητα 1/30 το δευτερόλεπτο.

``Τα Πόκεμον είναι διαποτισμένα με ένα είδους ``τεχνο-ανιμισμό`` , ενσωματωμένο στον καταναλωτισμό  όπου είναι δεδομένες οι συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και πραγμάτων που χρησιμοποιούνται για να ωθήσουν τα προϊόντα``, γράφει στο βιβλίο της ``Millennial Monsters``  η Anne Allison , ερευνήτρια της σύγχρονης ιστορίας της Ιαπωνίας.

Κάποιοι θα υπερασπιστούν την ανάγκη των σύγχρονων καταναλωτών να δημιουργήσουν νόημα στην καθημερινή ρουτίνα της ζωής τους.

Ο Μανώλης και η Δέσποινα είναι άγνωστοι. Παρόλο που ταξίδευσαν με το μοναδικό πλοίο που έφτανε μια φορά τη βδομάδα στο μαγευτικό νησί της άγονης γραμμής ποτέ δεν συνάντησε ο ένας τον άλλον.

Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι θα συνέχιζε ο ένας να αγνοεί την ύπαρξη του άλλου κι ας τους χώριζαν κάτι ξεψυχισμένα  κυματάκια στην μοναδική παραλία του νησιού.

Ο Μανώλης προχωρά αναψοκοκκινισμένος αγνοώντας την άμμο  που τσουρουφλίζει  τις πατούσες του. Κολλημένος στην οθόνη του κινητού του.

Να το, τρέχει πάνω στην ξανθή άμμο! Τίποτα σαν αυτό!

Η Δέσποινα   κάνει ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα βράχια .  Τα μάτια της καίνε. Να το ! Αααα! Ένα βήμα, ένα πόντο. Το είδα! Ο Πίκατσου! Νάτος!   Λάθος! Τον είδα πρώτος, Eγώ! Εσύ!!  Η πρώτη σελίδα του καλοκαιρινού love story είχε μόλις ολοκληρωθεί…. Ο Πίκατσου ! Πού πήγε ο Πίκατσου;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.