• Ελαμψαν τα κορίτσια του Ολυμπιακού!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Τουρκία, προσεχώς Συρία;

Ούτε  οπερέτα , ούτε μαϊμού, ούτε στημένο. Ήταν ένα κανονικό πραξικόπημα παλαιάς, κλασσικής κοπής ,σύμφωνα μάλιστα με τη «Τεχνική του πραξικοπήματος» που πρωτοδημοσίευσε το 1931 ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε. Εκεί ο αμφιλεγόμενος Ιταλός  συγγραφέας και δημοσιογράφος- φασίστας στο Μεσοπόλεμο ,κομμουνιστής μεταπολεμικά- έγραφε ότι η κατάληψη της εξουσίας δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί σε μια χώρα, αρκεί μια θαρραλέα, αποφασισμένη και πιστή δράκα ανθρώπων. Από την άλλη, συμπλήρωνε ,  αυτή είναι και η τακτική που θα πρέπει να ακολουθήσει και το επίσημο κράτος για να προστατευτεί.

Τα πράγματα στη Τουρκία  εξελίχθηκαν υπέρ του δεύτερου σκέλους. Πιο τολμηροί  και αποφασισμένοι  αποδείχθηκαν οι πιστοί συνωμότες του Ερντογάν, παρά εκείνοι  των καραβανάδων.   Σαφώς και υπήρξε γενναία λαϊκή κινητοποίηση, αλλά προφανώς αυτή δεν συγκροτήθηκε από τη στιγμή που ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίστηκε στην οθόνη ενός κινητού τηλεφώνου. Το καθεστώς του έχει δημιουργήσει ισχυρές βάσεις  στο Στρατό,  στην Αστυνομία, στις Μυστικές Υπηρεσίες , τα ΜΜΕ . Κυρίως, όμως έχει αναπτύξει  δυναμικά ερείσματα στο λαό μέσα από τις οργανώσεις του κόμματός  Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Χώρια την επιρροή που ασκεί στη θρησκευτική  κοινότητα της χώρας . Δεν είναι τυχαίο ότι τη κρίσιμη  νύχτα του πραξικοπήματος οι μουεζίνηδες ξεσήκωναν τον κόσμο από τους μιναρέδες.

Ωστόσο, η επόμενη μέρα στη Τουρκία δεν συνιστά αυτό που στη Δύση περιγράφεται ως νίκη της δημοκρατίας . Ναι μεν ματαιώθηκε η απόπειρα μερίδας στελεχών των ενόπλων δυνάμεων να ανατρέψουν τον εκλεγμένο  ισχυρό άνδρα της χώρας, αλλά έντονη διχαστική ρωγμή που χωρίζει τη κοινωνία αλλά και τους  μηχανισμούς εξουσίας της γειτονικής χώρας,  διευρύνεται βαθμιαία α σε  αγεφύρωτο χάσμα.  Δεν είναι μόνο μια χούφτα  Κεμαλιστών στρατιωτικών που   αντιδρά στην διολίσθηση προς τον ισλαμισμό και ανθίσταται έντονα στην υποχώρηση των κοσμικών χαρακτηριστικών της Δημοκρατίας , που ενθαρρύνει ως μεγάλος σουλτάνος ο Ερντογάν.  Ούτε εναντιώνονται στις πολιτικές πρακτικές του μόνο τα αναρίθμητα στελέχη του «βαθιού , παράλληλου κράτους», αστυνόμων, δικαστικών , δημοσιών υπαλλήλων,  που έχουν εκκαθαρισθεί με συνοπτικές διαδικασίες  μετά τους  αλλεπάλληλους εκλογικούς θριάμβους του ίδιου, τα τελευταία 13 χρόνια.

Είναι ο θυμός που σιγοβράζει μέσα στη κοινωνία και φέρνει το ένα κομμάτι της απέναντι στο άλλο, δημιουργώντας σταδιακά ένα άτυπο σκηνικό εμφύλιας ρήξης. Και αυτός ο θυμός προέρχεται από το συστηματικό «κυνήγι μαγισσών »  στο οποίο επιδίδεται η Τουρκική κυβέρνηση και ο πρόεδρος της χώρας, στρέφοντας  κάθε μικρό κοινωνικό στρατόπεδο εναντίον του άλλου.  Αυτή η σχεδιασμένη στρατηγική της προκατάληψης και του διχασμού περιλαμβάνει  τη καλλιέργεια διαιρέσεων , όχι μόνο εντός του κράτους, αλλά  και μεταξύ εθνοτικών, θρησκευτικών, πολιτικών  και ιδεολογικών ομάδων. Τούρκοι εναντίον Κούρδων, Σουνίτες εναντίον Αλεβιτών , Ισλαμιστές κόντρα με Κεμαλιστές , υπερ-εθνικιστική δεξιά  απέναντι στη  μαρξιστική αριστερά, κ.ο.κ.

 

Όλα αυτά σε μια κοινωνία με βαθιές ταξικές ανισότητες , την οποία διαφεντεύει με αυταρχισμό ο Ερντογάν. Χώρια ,η  αμφίσημη και  κυκλοθυμική συμπεριφορά του προς το εξωτερικό, όπου διαρκώς ανακαλύπτει εχθρούς και στοχοποιεί  τις ξένες δυνάμεις επειδή δήθεν επιβουλεύονται  τη δημοκρατική νομιμότητά του καθώς και την ενότητα και την ακεραιότητα της χώρας.  Ποιος; Ο άνθρωπος που διευκόλυνε , με το αζημίωτο, το λαθρεμπόριο πετρελαίου με τον ISIS και  του παρείχε επιμελητεία για τις πολεμικές επιχειρήσεις του στη Συρία, ενώ την ίδια στιγμή έκλεινε εφημερίδες και απαγόρευε τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη πατρίδα του , μιλάει για δημοκρατία;

Όπως και να έχει  τα προβλήματα της Τουρκίας πάρα είναι ζόρικα και διογκωμένα για να κρυφτούν  κάτω από το χαλί της αποτροπής μιας στρατιωτικής χούντας. Ειδικότερα , όσο ισχύει η θεωρία του ντόμινο  που εκτιμά ότι μετά τη Λιβύη, την Υεμένη, το Ιράκ και τη Συρία  σύντομα θα έρθει η σειρά της Τουρκίας να καταρρεύσει. Μακάρι,  για το συμφέρον του λαού της,  να  κατακάτσει ομαλά ο κουρνιαχτός. Το ατύχημα, ωστόσο, είναι ότι ο εν εξελίξει παράγοντας αποσταθεροποίησης και ρευστότητας στην ευρύτερη περιοχή βρίσκεται δίπλα μας . Το δυστύχημα είναι  ότι τα συμφέροντα της δικής μας χώρας  τα χειρίζεται η πλέον αμήχανη και άπειρη κυβέρνηση από την εποχή της μεταπολίτευσης.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.