ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Aριστεροδεξιοί επιβάτες ονείρου θερινής νυκτός

Υπάρχουν μερικά μόνιμα κλισέ που τείνουν να απασχολούν περίπου ως αξιώματα την πολιτική , οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Καταρχήν υπάρχει η πλήρως παρερμηνευμένη διάσημη ρήση του Ουμπέρτο Έκο, ότι «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν οι ειδήσεις».

Υπάρχει ακόμη, κάθε φορά ξεφυτρώνει ένα σκάνδαλο διαφθοράς ή μια μεγάλη υπόθεση απάτης, η στερεοτυπική επωδός των περισσότερων πολιτικών που λέει «έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη (από πιέσεις, παρεμβάσεις και προκαταλήψεις) ελληνική δικαιοσύνη» . Τέλος υπάρχει το ιδιότυπο αφήγημα που λέει ότι «το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το Μνημόνιο».

Ειδικότερα το τελευταίο αποτελεί το διαρκές βολικό ρεπερτόριο όλων όσων ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας. Κυρίως εκείνων που νοιάζονται για να συγκαλύψουν τις ασυλλόγιστες σπατάλες της περιόδου της διακυβέρνησης Καραμανλή από το 2004 έως το 2009 καθώς και την παραποίηση των στοιχείων που αυτή επιχείρησε για να συγκαλυφθεί ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της ελληνικής οικονομίας.

Από κοντά με την ίδια πρεμούρα συντάσσονται στην ίδια αφήγηση και εκείνοι που θεμελίωσαν την πολιτική τους καριέρα στην αντι-μνημονιακή καταγγελία, όπως τα στελέχη της πρωτοδεύτερης φορά αριστερά καθώς και εκείνα του καραμανλογενούς κυβερνητικού παρτενέρ τους.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο η δυστροφική και στρεβλή σχέση μεταξύ των τριών αυτών κλισέ ( περί απουσίας ειδήσεων του Αυγούστου, ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, και Μνημονίου που έφερε τη κρίση) συναρθρώνεται μεθοδευμένα στην υπόθεση του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου. Για τον οποίο το Συμβούλιο Εφετών θα λάβει σύντομα την απόφαση αν θα παραπεμφθεί σε δίκη για πλημμέλημα και κακούργημα.

Υπενθυμίζεται ότι εν λόγω στέλεχος της ανεξάρτητης, από το 2010, στατιστικής αρχής είχε δικαστεί στο τριμελές πλημμελειοδικείο και απαλλαχτεί με βούλευμα για τη κατηγορία της «παράβασης καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση» από την ημέρα που ανέλαβε πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ στις 2-8-2010 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2011.

Κατόπιν, όμως, αναίρεσης που ασκήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015 το βούλευμα επιστρέφει στο Εφετείο προκειμένου να αποφασιστεί αν ο ίδιος θα βαρύνεται και με κακουργηματική ψευδή βεβαίωση. Με δυο λόγια επισημαίνεται ότι τον Οκτώβριο του 2010 ο Γεωργίου βεβαίωσε στην στατιστική αρχή της ΕΕ, την Eurostat, ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 15, 4% του ΑΕΠ.

Ωστόσο τον Απρίλιο του 2010, τρεις μήνες πριν αναλάβει καθήκοντα προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, ο προηγούμενος προσωρινός πρόεδρος της ίδιας αρχής είχε βεβαιώσει ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν "μόνο" 13,6% του ΑΕΠ. Υποτίθεται, για τους διώκτες του Γεωργίου ότι αυτή η αύξηση του ελλείμματος χρησιμοποιήθηκε για να εισαχθεί η Ελλάδα στο καθεστώς των μνημονίων. «Έγκλημα» που ήδη είχε διαπραχθεί τρεις μήνες νωρίτερα.

Συμπερασματικά η επικείμενη πιθανή δίωξη του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ καταδεικνύει εκ των προτέρων την διάθεση μετάθεσης των πολιτικών ευθυνών και την επιθυμία απόδοσης τους σε μη πολιτικά πρόσωπα που απλά διαπίστωσαν τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Και ακόμη χειρότερα φανερώνει μια εμμονική πρόθεση να φορτωθούν κάποιοι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» με ύποπτες ορέξεις ώστε με το δήθεν φούσκωμα του ελλείμματος του 2009 να οδηγήσουν τη χώρα υπό την οικονομική επιτροπεία των δανειστών της.

Πρόκειται για ένα βολικό παραμύθι με εξυπηρετικές συνωμοσιολογικές απολήξεις που έχει ως απώτερο στόχο να «μασήσει» η κοινή γνώμη ότι όλη η κρίση ήταν μία φούσκα τρομπαρισμένη από δόλιους τεχνοκράτες ‘ώστε βγουν λάδι οι πολιτικοί υπεύθυνοι που οδήγησαν τη χώρα στις δυσθεώρητες διαστάσεις της κρίσης του 2009.

Άλλωστε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ( ως ανεξάρτητης αρχής και όχι ως επιρρεπούς στις μικροπολιτικές λαθροχειρίες Γενικής Γραμματείας του υπουργείου Οικονομικών) έχουν ελεγχθεί διεξοδικά και έχουν κριθεί αξιόπιστα από τις αρμόδιες αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γεγονός που η πρόσφατη ακραία κακοπιστία που επιδεικνύεται απέναντί της με την υπόθεση Γεωργίου φανερώνει πρόθεση ξεπλύματος της συστηματικής παραποίησης των στατιστικών στοιχείων που γινόταν από τις αδρανείς, αναβλητικές και ανεύθυνες κυβερνήσεις Καραμανλή οι οποίες έφεραν τη χώρα στην άβυσσο της χρεωκοπίας.

Παράλληλα, η σημερινή κυβέρνηση χωρίς ιδεολογική πυξίδα στη τρέχουσα ρητορική της επιμένει να μετακυλύει τις ευθύνες για την κρίση σε τρίτους επιχειρώντας να αθωώσει τους πραγματικούς πολιτικούς ενόχους. Υπό την ιδιότυπη ζυγαριά του κραυγαλέου λαϊκισμού της προσπαθεί να ισοσταθμίσει νομιμότητα και ανομία, ευθύνη και μπάχαλο, θέσμιση και αυθαιρεσία, εξυπηρετώντας μάλλον τους αφανείς κομματικούς συνεπιβάτες της στο τρένο της διαχείρισης της εξουσίας. Προσβλέποντας, ενδεχομένως, από αυτούς μελλοντικούς συμψηφισμούς.

Για παράδειγμα σε μια πιθανή επάνοδο της Δεξιάς στη κυβέρνηση , η ωφελημένη πτέρυγα της από τις μεθοδεύσεις της τρέχουσας Αριστερής κυβέρνησης να μπορεί να μπλοκάρει εσωκομματικά κάθε υποψία δίωξης της τελευταίας για το περυσινό κλείσιμο των τραπεζών , τους συνεχιζόμενους κεφαλαιακούς ελέγχους και την απώλεια 85 δις. από την εξαντλημένη ελληνική οικονομία.

Σε κάθε σοβαρή χώρα ένα τέτοιο σενάριο θα αποτελούσε την πεμπτουσία της κομματικής συναλλαγής. Για τους μακριά νυχτωμένους, εδώ μπορεί και να λέγεται αμοιβαία επωφελές όνειρο θερινής νυκτός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.