ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Χορεύοντας ανάμεσα σε ράσο και φουστανέλα

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δεν βλέπω  τίποτε το μεμπτό σε ένα πολιτικό ηγέτη  να χορεύει ή  να τραγουδά, δημοσίως ή ιδιωτικώς. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα  να λικνίζεται  μερακλωμένα σε  τσιφτετέλια και καρσιλαμάδες ή να άδει από αμανέδες μέχρι άριες. Και  ακόμη περισσότερο δεν βρίσκω τίποτε το αθέμιτο στο  να συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικές, παραδοσιακές ή μη, εκδηλώσεις και να έρχεται στο κέφι σε εορταστικά ανταμώματα με συγγενείς, σόγια,  φίλους και συντρόφους.  Είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα καθενός να εκφράζεται όπως αισθάνεται , πέρα από ετικέτες, ιδιότητες και τίτλους.

Υπό αυτό το πρίσμα ήταν οπτικοακουστικά καλοδεχούμενος ο υπαίθριος  δημοτικός χορός του πρωθυπουργού στην πατρίδα του πατέρα του, το Αθαμάνιο της Άρτας.  Ειδικότερα ο ίδιος  ήταν εντυπωσιακός  αφού  αποδείχθηκε δεινός χορευτής. Κάνοντας μάλιστα ρυθμικές φιγούρες, δεμένος σφιχτά από το μπράτσο με τους συγχορευτές του και πατώντας γερά δυνατά και ελαφρώς οργισμένα ακολουθώντας το σκοπό του λεβέντικου τραγουδιού. Εξάλλου το παραδοσιακό «Καγκελάρι»  που οφείλει το όνομά του στα «καγκέλια», το δίπλωμα δηλαδή του χορού, έχει  αυστηρά προκαθορισμένη διάταξη , με τους γεροντότερους μπροστά, τους νεότερους να ακολουθούν και τις γυναίκες να έπονται, επίσης κατά ηλικία. Κανόνες που ο Αλέξης Τσίπρας  φαίνεται να γνωρίζει.

Άλλωστε το χορό έσυρε πρώτος ο 95χρονος θείος του και ιερέας του χωριού, δεύτερος επόταν ο πρωθυπουργός, ακολούθησε ένας μάλλον συγχωριανός τους ντυμένος τσολιάς και έκλεινε η κυβερνητική εκπρόσωπος . Όλα εν σειρά και εν τάξει στα βήματα της παράδοσης , τα οποία αγνόησε , άγνωστο γιατί, το γλαφυρό επιτόπιο ρεπορτάζ του ΑΠΕ.  Οπωσδήποτε , όμως, η εικόνα της μέθεξης του  πρωθυπουργού στη στερεοτυπική  πανηγυριώτικη  παράδοση της ελληνικής επαρχίας δημιούργησε αίσθηση,  μάλλον  ευχάριστη, στο πανελλήνιο κοινό.  Από τη μεταπολίτευση και μετά , άλλωστε, ουδείς ¨Έλληνας πρωθυπουργός δεν  διανοήθηκε να δοκιμάσει τις χορευτικές ικανότητες του σε κοινή θέα μετέχοντας σε μαζικούς ,πολυπρόσωπους  χορούς.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ,  λόγου χάριν, παραήταν δωρικός, δυτικότροπος και εν μέρει αποστασιοποιημένος  από τις λαϊκές εκδηλώσεις, ενώ περιστοιχιζόταν από αστούς διανοουμένους που ίσως  τον απέτρεπαν  ώστε να εκδηλώσει χορευτικά τα παιδικά Σερραίικα βιώματά του. Ο ανεψιός του Κώστας , αν και φύσει γλεντζές, μάλλον προτιμούσε να βρίσκεται πιο κοντά  στη σούβλα παρά στη μέση της πίστας. Ο δε λακωνικός Κώστας Σημίτης το πολύ πολύ να αντέγραφε στο μπλοκάκι του τα βήματα από κλασσικό μπαλέτο παρακολουθώντας   τη «λίμνη των κύκνων». Επ’ αυτού δεν απείχε πολύ και από τον άκαμπτο Γεώργιο Ράλλη.  Επίσης,  ο Μητσοτάκης και ο Σαμαράς , είχαν επίγνωση πιθανότατα ότι ως ψηλοί ήταν και άχαροι για να σύρουν  Πεντοζάλη ή Καλαματιανό. Τέλος, μόνο οι Παπανδρέου ως πρωθυπουργοί επιδόθηκαν, αποκλειστικά  σε ιδιωτικές συνάξεις ,  στην αργή, βαριά, σεμνή και  μοναχική τελετουργία του ζεϊμπέκικου.

Παρόλα αυτά,  άπαντες οι ανωτέρω πρωθυπουργοί , δεξιοί, κεντρώοι  και σοσιαλιστές, συντηρητικοί, φιλελεύθεροι ή  προοδευτικοί, είχαν προλάβει  λίγο πολύ  να διαμηνύσουν  το   ήθος , τη συμπεριφορά και την αισθητική τους στη λεγόμενη κοινή γνώμη.  Και αν στα ταλέντα τους περιλαμβάνονταν και κινητικές δεξιότητες του σώματος με τη συνοδεία μουσικής, αυτές τις έσβησαν άρον άρον  από τη δημόσια θέα χάριν της υποτιθέμενης ευπρέπειας που επέβαλε ο θεσμός στον οποίο  εκλέχτηκαν να υπηρετήσουν . Αντιθέτως,  φαίνεται πως τον Αλέξη Τσίπρα , το πρωθυπουργικό αξίωμα τον απελευθέρωσε εκφραστικά από τις παρωχημένες δεσμεύσεις  ώστε να  αναδείξει  και τα χορευτικά του χαρίσματα, σε παραδοσιακούς χορούς  του τόπου μας εν μέσω ράσου και  φουστανέλας.

Όπως ακριβώς στο πρόσφατο παρελθόν ανέδειξε τη δεξιότητα του στο χειρισμό της μοτοσικλέτας , ο ίδιος ως αντισυστημικός ριζοσπάστης προβάλλει τώρα πλουραλιστικά και τη λεβέντικη κλίση του προς τις κλισέ  ανδροπρεπείς χορευτικά εξάρσεις των τοπικών κοινωνιών σε Αυγουστιάτικα πανηγύρια. Τίποτε το επιλήψιμο. Ουδείς  ψηφοθηρικός οπορτουνισμός και επικοινωνιακή  υστεροβουλία. Και καμία μετάλλαξη.  Ήταν και παραμένει , αδιαμεσολάβητα, ίδιος Απλώς αντανακλά πλέον τη συμβατικότητα του τυπικού , επιρρεπούς στο μέσο γούστο και  τα πάσης φύσεως χατίρια, Έλληνα που γεύτηκε εξουσία.

Εξ αυτού, παράλληλα με την απαράμιλλης  φιλαλήθειας ρητορεία αναφορικά με τις δεσμεύσεις   τις υποσχέσεις και τις εξαγγελίες του ίσως επιθυμεί να κληροδοτήσει στον ελληνικό λαό και  μια κινητικά κεφάτη  διάσταση της θητείας του. Μια χορευτικά φιγουρατζίδικη καρτποσταλική ατραξιόν της πρωθυπουργίας του με  φόντο τα αδάμαστα Τζουμέρκα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.