• Σαρωτικό προβάδισμα της ΝΔ σε νέα δημοσκόπηση

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο τηλε-μπερντές του Καραγκιόζη

Στα τριτοκοσμικά πανηγύρια, όπως και στο τσίρκο, η διαδικασία είναι η ουσία. Δυστυχώς. Οι εντυπώσεις υποκαθιστούν την αποτελεσματικότητα, η φανταχτερή παράσταση καταπίνει το νόημα, το τυπολατρικό σόου αλλοιώνει το περιεχόμενο. Πόσο μάλλον όταν η διαδικασία αντί να συντονίζει τα βήματα της με ένα ψύχραιμο, ορθό και δίκαιο ρυθμό άγεται βιαστικά και θεατρινίστικα σε στυλ "...άντε να τελειώνουμε και μ'αυτό". Το ίδιο συμβαίνει σήμερα στη δημοκρατική Ελλάδα με το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες.

Ότι ξεκίνησε με μάλλον με καλές προθέσεις βρίσκεται πια θαμμένο στη προχειρότητα, τη πρεμούρα, την αυθαιρεσία και την ευτέλεια. Η περυσινή διακήρυξη της κυβέρνησης ότι θα βάλει τέλος στην αυθαιρεσία των λεγόμενων σφετεριστών των συχνοτήτων και θα θέσει με αμεροληψία τους κανόνες που θα εγγυώνται την εφαρμογή ενός νέου θεσμικού πλαισίου, έχει καταλήξει πλέον σε μια ιλαροτραγική φανφάρα εκτός νομιμότητας και ορθολογισμού που αγγίζει τα όρια του χαβαλέ.

Η αλήθεια είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν έκανε μόνο το χατήρι του κομματικού του ακροατηρίου όταν εκδήλωνε πέρυσι τις προθέσεις του να να μπει μια τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο. Κάθε σώφρων δημοκρατικός πολίτης αυτής τη χώρας ευχόταν να διακοπούν επιτέλους οι προνομιακές σχέσεις μερίδας του πολιτικού συστήματος με τα συμφέροντα ορισμένων επιχειρηματιών του τηλεοπτικού χώρου.

Και ακόμη επιθυμούσε να αποκαλυφθούν οι μεταξύ τους διαπλεκόμενες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις που επώαζαν τα πελατειακά νταραβέρια και τα οποία με τη σειρά τους οδηγούσαν στην αναξιοπιστία και τη προπαγάνδα των καναλιών. Όπως επίσης ζητούσε να μπει οριστικό τέρμα στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις κάποιων εργολάβων και λοιπών κρατικοδίαιτων καναλαρχών να έχουν μονίμως ασύδοτη πρόσβαση στο κρατικό και το τραπεζικό χρήμα. Δηλαδή να σταματήσουν να λειτουργούν τα τηλέ-μαγαζιά τους ως μαριονέτες της διαπλοκής με δανεικά κι αγύριστα.

Ήλπιζε, τέλος, ο κάθε νομιμόφρονας πολίτης ότι στη δημοπράτηση των αδειών, και όχι των δημόσιων συχνοτήτων, ο ρόλος της Πολιτείας θα εξαντλείτο στη δημιουργία πλαισίου σύμφωνα με τους Συνταγματικού κανόνες. Εξάλλου αποκλειστικός υπεύθυνος για τη χορηγία των αδειών και την επόπτευση της λειτουργίας τους είναι η ανεξάρτητη αρχή του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Και επειδή με ευθύνη όλων των κομμάτων το ΕΣΡ δεν συγκροτήθηκε ανέλαβε ο αρμόδιος υπουργός να ολοκληρώσει σε χρόνο-ρεκόρ το όλο εγχείρημα, αφού προηγουμένως έκρινε αυθαίρετα ότι οι άδειες των καναλιών είναι μόνο τέσσερις εξαναγκάζοντας τη πλειοψηφία της βουλής να αποφασίσει και να εγκρίνει αυτό τον αριθμό . Και τόλμησε με όλες τις προχειρότητες που εγκυμονούσε η απόπειρα να διεξάγει μια μειωμένου κύρους και ξεκρέμαστης πιστοποίησης διαδικασία, τη στιγμή που το ΣτΕ δεν έχει ακόμη αποφασίσει για τη συνταγματικότητα της , ενώ η Ε.Ε. μέμφεται την χώρα για τις διαμορφούμενες συνθήκες ολιγοπωλίου σε βάρος της πολυφωνίας.

Ψιλά γράμματα για τα στελέχη μιας πολυεπίπεδα ανεπαρκούς κυβέρνησης που από άγνοια, ή εθελοτυφλία διατηρεί για τον εαυτό της μια στρεβλή εικόνα περί δεσμεύσεων, συνέπειας και εντιμότητας. Γιατί στη πραγματικότητα η κυβέρνηση δεν “κόβεται” για μια βιώσιμη τηλεοπτική αγορά ή για τη διασφάλιση της νομιμότητας και τη διαφάνεια του δημόσιου αγαθού της ενημέρωσης . Παράσταση δίνει σαν σε κακοφωτισμένη σκηνή της χάρτινης φιγούρας του Καραγκιόζη.

Δίνοντας, έτσι την ευκαιρία να επαίρεται ο πρωθυπουργός ότι έβαλε τα δυο πόδια του μεγάλου κεφαλαίου σε ένα παπούτσι να καυχιέται ότι έκλεισε του “νταβατζήδες” σε κλουβιά με ράντζα και χημικές τουαλέτες και να κομπορρημονεί ότι η κυβέρνηση του είναι η μόνη που “τα πήρε” από του βαρόνους των καναλιών. Προφανώς , οι συγκεκριμένοι κυβερνητικοί αυτοέπαινοι και η ασύστολη καυχησιολογία δεν απευθύνονται στα ώτα του άδολου, δημοκρατικού, ανιδιοτελή ψηφοφόρου της Αριστεράς. Αυτός ήδη έχει αντιληφθεί τη τεθλασμένη διαδρομή της κυβέρνησης που επιχειρεί κουτοπόνηρα να αναβαπτίσει σε “αγίους” όσους παλαιό- ή νέο- διαπλεκόμενους τα “έσπρωξαν” για μια, έτσι κι αλλιώς , ζημιογόνα τηλεοπτική άδεια. Όπως επίσης έχει κατανοήσει και τις συγκυριακές κυβερνητικές προσπάθειες για τον έλεγχο τους,

Το ρητορικό μακιγιάζ της κυβέρνησης στοχεύει αποκλειστικά στα ευαίσθητα,υποτίθεται,αυτιά της βουλευτικής πλειοψηφίας. Γι αυτό και δεν κάνει ούτε μια αναφορά στους εκατοντάδες εργαζομένους που κινδυνεύουν να βρεθούν από τη μία ημέρα στην άλλη στο κατώφλι της ανεργίας, εξαιτίας του κλεισίματος κάποιων τηλεοπτικών σταθμών. Επιβεβαιώνοντας ότι , σύμφωνα με τον Όσκαρ Ουάιλντ, κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.